ගරිල්ලා ප්‍රහාර


Homefront 2 - Guerrilla warfare in Philadelphia - YouTube

ගරිල්ලා ප්‍රහාරයකට මුව විට සිට මේ ලිිපිය ලියන විට කෙනෙකුට සිතෙනු ඇත්තේ මේ කතා කරන්නට යන්නේ මෑතක සිදු වූ ත්‍රස්ත ප්‍රහාරයන් වැනි ප්‍රහාරයන් සම්බන්ධව බව ය. ත්‍රස්ත ප්‍රහාරයන් ද ගරිල්ලා ප්‍රහාරයන් නිසා ම එසේ සිතීමේ වරදක් නැත. එහෙත් අප මේ ලිපියෙන් වඩාත් ම අපේක්ෂා කරන්නේ පොදුවේ රටට පමණක් නොව ආයතන වලට වුව එල්ල විය හැකි ගරිල්ලා ප්‍රහාරයන් ගැන කතා කිරීමට ය.

ගරිල්ලා ප්‍රහාර යන වචනය තුළින් ම කියවෙන්නේ එවැනි ප්‍රහාරයයන් සැගවී එල්ල කරන ප්‍රහාරයන් බව ය. අනපේක්ෂිත මොහොතක එල්ල කරන ප්‍රහාරයන් බව ය. එසේ ප්‍රහාර එල්ල කරන පුද්ගලයා එයට ප්‍රවේශ වන්නේ සෑහෙන සූදානමකින් පසු ය. කල් යල් බලා ය. ප්‍රහාරයට ලක් වන පුද්ගලයා දුර්වලව සිටින මොහොතක ය. ඔහුගේ අවධානය වෙනත් දෙයක් වෙත එහැම පිටින්ම රැඳී ඇති මොහොතක ය.

ඒ නිසා ම එවැනි ප්‍රහාරයකින් ගැලවීම දුෂ්කර ය. කළ හැක්කේ හැකි තරම් අවධානයෙන් සිටීම ය. නුහුරු නුපුරුදු දෙයක් අවට සිදු වේ නම් පරීක්ෂාකාරී වීම ය. එවැනි දේ හඳුනා ගැනීම සඳහා ආයතනය මනා ලෙස සංවිධානය කර තිබීම ය.

ආයතනයක අපිළිවෙලක් තිබීම ම ගරිල්ලා ප්‍රහාරයකට ඉඩ සළසන්නේ ය. අපිළිවෙල තුල තව අපිළිවෙලක් ඇති වීම අමුත්තක් නොවන නිසා ය. පිළිවෙලක් තිබෙන තැනක යම් අපිළිවෙලක් නිරීක්ෂණය වුවහොත් හැම ගේ අවධානය ඒ සඳහා යොමු වන්නේ ය. අපිළිවෙළක් තියෙන තැනකට තව එකක් එකතු වුනාට එහෙමට වෙනසක් පෙනෙන්නේ නැත.

ඒ අතින් පහ එස් සංකල්පය අනුගමනය කරන ආයතනවලට යම් බේරුමක් ඇත්තේ ය. එහි එක් මූලධර්මයකින් කියවෙන්නේ යම් දෙයක් නිසි තැන තිබිය යුතු බවත් හැම දෙයට ම නිසි තැනක් තිබිය යුතු බවත් ය. එවන් වටපිටාවක යම් දෙයක් නොතිබිය යුතු තැනක තිබේ නම් අපේ අවධානය ඊට යොමු වන්නේ නිතැතින් ය.

එය බඩු භාණ්ඩ සම්බන්ධයෙන් පමණක් නොව සෙසු කාරණා සම්බන්ධයෙන් ද එක සේ අදාළ ය. උදාහරණයක් ලෙස හැම මිනිසෙකුට ම වැඩ කරන්නට ඉන්නට නිසි තැනක් තිබෙන අතර ඒ තැනැත්තා එතැන ස්ථාන ගත වී ඇත්නම් වෙනසක් ඇති වූ විට පෙනෙන්නේ ය. තම සේවාවට අදාළ නිශ්චිත ස්ථානයේ නැතිව හැම තැනම සැරිසරමින් සේවකයන් ඉන්නා විට තව කෙනෙකුට දැඩි අවධානයකට ලක් නොවී ඒ අතර සැරි සැරීමට පුළුවන.  උදාහරණයක් ලෙස ආයතනයට එන සේවා ලාභින්ට නිසි ලෙස අසුන් ගත වී සිටිය හැකි ස්ථානයක් තිබේ නම් එසේ අසුන් ගත නොවී වෙනස් විදිහට හැසිරෙන ආගන්තුකයන් වෙන් ව පෙනෙන නිසා පහසුවෙන් හඳුනා ගත හැක්කේ ය.

එහෙත් මේ සියල්ල කළේ වුව ද ගරිල්ලා ප්‍රහාරයන් වැළැක්වීම අමාරු ය. එවැනි තැනක ප්‍රහාරකයන්ට සිය සැලසුම් වෙනස් කළ හැකි ය. එවන් තැනක ප්‍රහාරකයා එන්නේ ආයතනයට සේවා සපයන ට්‍රක් රථයක, අපද්‍රව්‍ය රැගෙන යන රථයක, නැගීගෙන සේවා සපයන්නෙකුගේ වෙස් ගෙන විය හැකි ය. එය කලින් තත්වයට වඩා ප්‍රහාරකයාට දුෂ්කර වන්නේ වුව ද එය ඔහුට නොකළ හැක්කක් නොවේ. අවශ්‍ය වන්නේ වඩාත් සියුම් ව සැලසුම් කිරීමට සිදු ව තිබීම ය.

එයින් කියන්නේ සාමාන්‍ය දෙයක් තුළ වුව ද අසාමාන්‍යතාවයක් ඇත්නම් ඒ සම්බන්ධයෙන් සැළකිය යුතු බව ය. මේ සියල්ල ප්‍රහාරයක් වළක්වා ගැනීමට, ඉන් වන හානිය අවම කර ගැනීමට, ගත යුතු පියවරයන් ය.

එහෙත් අප නොසිතූ මොහොතක, අපට මග හැරුණු සෝදිසියක් හරහා ප්‍රහාරයකට පැමිණිය හැකි ඉඩ මුළුමණින් අහෝසි කිරීම අපහසු ය. අපට පැය 24 පුරාම සෝදිසියෙන් සිටිමට සිදු වුව ද ප්‍රහාරකයාට අවශ්‍ය අප අහක බලන සුළු මොහොත ය.

විශේෂයෙන් ප්‍රහාරය සැළසුම් කිරීමේ දී අප අතර ම ජීවත්වන සගයෙක් තෝරා ගෙන ඔවුන්ගේ ඍජු හෝ වක්‍ර ආධාරය ලබා ගැනීමට ද ඉඩ තිබේ. එහෙම අවස්ථාවක සතුරා හඳුනාගැනීම තවත් අමාරු ය. ඔහුට අප අතට හසු නොවන ලෙස කටයුතු කිරීමට ඇති ඉඩ වැඩි ය.

ගරිල්ලා ප්‍රහාරයක් ඇති වන හේතු මැඩලීම සඳහා අපට විශාල කාර්යය භාරයක් ඇත්තේ ඒ නිසා ය. අපේ ඉලක්කය තුවක්කු නිහඩ කිරීම කෙරේ යොමු වන්නේ නම් ප්‍රහාරය බෝම්බයක ස්වරූපයෙන් පැමිණිය හැකි ය. ඒත් නැතිනම් කඩුවක ආකාරයෙන් පැමිණිය හැකි ය. ගිනි ජාලාවක ආකාරයෙන් පැමිණිය හැකි ය. ඒ නිසා ම අපේ ඉලක්කය විය යුත්තේ අවිය නොවේ. අවිය දරා ගෙන ඉන්නා අත් දෙක ය. එය අයිති මිනිසා ය. ඔහුගේ මනස ය. ඔහුගේ කල්පනාවන් ය.

අප ඉලක්කය ගත යුත්තේ ප්‍රහාරක පුද්ගලයා සමූලඝාතනය කිරීම හෝ ඉවත් කර දැමීමට පමණක් නොවේ. අරමුණ පවතින තාක් කල් ඉවත් කරනු ලැබූ පුද්ගලයාගේ තැන ගැනීමට තවත් බොහෝ මිනිසුන් ඉදිරිපත් වනු ඇත. වඩාත් අවශ්‍ය අරමුණ තේරුම් ගැනීම ය. එයට ප්‍රතිචාරයන් දැක්විම ය.

ඒ ප්‍රකාශය දෙස වචනයේ අර්ථයෙන් ද එහාට ගොස් විමසිය හැකි නම් වඩාත් අගනේ ය. ඒ කියන්නේ කෙනෙකුට අවි දරන්නට සිදු වන කාරණයන් ගැන ද අපේ සැළකිල්ල යොමු විය යුතු බව ය. ඒ සඳහා ඔහු /ඇය යොමු කරන සදිසි හා අදිසි හස්තයන් දෙස ද අපේ විමසුම් ඇස් එල්ල විය යුතු බව ය.

ප්‍රහාරයක් යනු පණිවුඩයකි. ප්‍රකාශනයකි. ඇතැම් විට වෙනසක් ඉල්ලා කරන භයංකර ආයාචනයකි. ඒ පණිවුඩය කුමක් දැයි හරි හැටියට තෝරා බේරා ගත් තරමට, එයට සංවේදී වී නිසි ප්‍රතිචාරයක් දැක්වූ තරමට, ප්‍රහාරයන් නැවත නැවතත් එල්ල වීම වළක්වා ගත හැකි ය.

පණිවුඩය ව්‍යාකූල වූ විට කළ යුතු ප්‍රතිචාරය ගැන තීන්දුවක් ගත නොහැකි ය. පණිවුඩය වරදවා ග්‍රහණය කර ගත් වීට ප්‍රතිචාරය ද ප්‍රමාණවත් නොවීමට හෝ සාර්ථක නොවීමට ඉඩ තිබේ. ඇතැම් විට නිසි ප්‍රතිචාරයක් නොදන්නේ නම් මුණිවත රැකීම හොඳ ය. ප්‍රතිචාරය වරද්දා ගත් විට, රෝග විනිෂ්චය වරද්දා ගත් විට මෙන්, ප්‍රතිකර්මය හා ඖෂධ මාරාන්තක විය හැකි නිසා ය.

එසේ සඳහන් කිරීමෙන් ලෙඩකට ප්‍රතිකාර දිගින් දිගට පමා කළ හැකි යයි යන්න අදහස් නොවේ. අප ඉක්මණින් රෝගය නිශ්චය කර ගැනීමේලා දක්ෂ විය යුතු ය. ගරිල්ලා ප්‍රහාරය තුළ ඇති සන්නිවේදනය තෝරා බේරා ගැනීම සඳහා දක්ෂ විය යුතු ය.

තුවක්කු හා ආයුධ හොයන්නට දක්ෂ වූවාට මදි ය. ඒ ආයුධ දරන්නට සූදානම් වන්නන් ද සොයන්නට මහන්සි විය යුතු ය. ඒ අය කියන්නට හදන පණිවුඩය තේරුම් ගැනීමට ද මහන්සි විය යුතු ය. එයට නිසි ප්‍රතිචාරයන් ගොනු කළ යුතු ය. එසේ නොකරන තාක් අපට සිදු වන්නේ මර බියෙන් ජිවත් වන්නට ය. තුවක්කු කඩු කිනිසි දැක නින්දෙනුත් අවදි වී කෑගසන්නට ය. සියළු වැඩ නවතා බෝම්බ ඉව කරන්නට ය.

ඇතැම් තැනක ගරිල්ලා ප්‍රහාරකයාගේ අරමුණ ම අප අකර්ණම්‍ය කිරීම ය. අපට අපේ වැඩ මග හැරෙන ලෙස අපව සීරුවෙන් තබන්නට ය. ඒ සඳහා අවශ්‍ය වුවහොත් හැංගි හැංගී ඔච්චම් කරන්නට ය. වරින් වර කොනිත්තන්න ය.

එපමණක් නොවේ. ඉතිහාසය අපට උගන්වන පරිදි ඇතැම් තැනක ප්‍රහාරයේ අරමුණ විය හැක්කේ එයින් උමතු කරනු ලබන අපගේ ක්‍රියාකාරිත්වය හරහා තමන්ගේ පිලට අවශ්‍ය පිරිස් එක් රැස් කර ගැනීමට ය. ඒ නිසා ම ඔවුන්ගේ ඉලක්ක වලට වඩාත් අසුවන්නේ අප ඉහළ අගයක් දෙන ඒවා ය. ඒ හරහා අප ප්‍රලය කරගෙන, අප විසින් නොකළ යුතු දේ කිරීමට අප පොළඹවන මානසිකත්වයක් අප තුළ ඇති කිරීමට ය.

ගරිල්ලා ප්‍රහාරයක එල්ලය ඇතැම් තැනක මිනිස් ජීවිත ම නොවිය හැකි ය. ආයතනයක් සම්බන්ධයෙන් නම් එය ආයතනයේ අරමුණු බිඳ දැමීම ඉලක්ක කර ගත හැකි ය. ප්‍රහාරයේ ස්වරූපය කුමක් වුව ද ඉලක්කය කුමක් වුව ද ඉන් ඇති කරන හානිය කුමක් වුව ද අප කතා කළ සියල්ල විමසීමෙන් අපට ගරිල්ලා ප්‍රහාරයකට සාර්ථක ව මුහුණ දිය හැකි ය.

නිසි ලෙස ප්‍රතිචාරය දැක්වුවහොත් ගොඩ ය. නැත්නම් ලිස්සා යනු ඇත්තේ ආගාධයක පතුළට ය.

අසූ තුනේ ජූලි මාසයේ එල්ල කළ ගරිල්ලා ප්‍රහාරය අප නිසි ලෙස හඳුනා ගත්තේ නැත. එය අප තල්ලු කළේ තිස් අවුරුදු යුද්ධයකට ය. ඒ අගාධයට අප වැටුනේ මහ රෑ නම් දැන් වැටි ඇත්තේ දවල් ය. අසූ තුනේ නොදැන ය. දැන් දැන ය. ඉගෙන ගන්නට බැරි ව ය. අසමත්ව ය.

Advertisements

නූගත් පාඩම් උගන්නට


(ලිපිය මුල් වරට පළවුනේ අප්‍රියෙල් 24 දා මව්බිම පත්තරේ ය)

මේ ලිපිය ලියන්නේ පාස්කු ඉරිදා ඇති වූ ව්‍යසනයේ කම්පනය සමග ය. ලියන්නට පෙර අවසන් වරට මා දුටු සංඛ්‍යා ලේඛන වලට අනුව, සිද්ධිය නිසා මියගිය සංඛ්‍යාව 290 ක් වන විට තුවාල ලැබූ සංඛ්‍යාව පන්සියයකට අධික වී තිබුනේ ය. එය ලංකාව පමණක් නොව මුළු මහත් ශිෂ්ඨ ලෝකයම කම්පනයට පත් කරන්නට ඇත. මියගිය හා තුවාල ලැබූ බොහෝ දෙනා මේ බෝම්බ තැබීමට කටයුතු කළ කිසිවෙකුට, ඔවුන්ගේ කෙස් ගහකට හෝ ඔවුන්ගේ අරමුණකට, පෞද්ගලිකව නපුරක් කළ අය නොවීම, ඒ කම්පනය දරා ගැනීමට නොහැකි වීමට තව ප්‍රබල හේතුවක් වේ. කොහේවත් නැති මිනිසුන් මෙපමණ සංඛ්‍යාවකට මේසා විශාල නපුරක් කළ හැක්කේ කෙසේ ද? බොහෝ දෙනෙකු උත්තර හොයන්නට දඟලන ප්‍රශ්නය එය විය හැකි ය.

අප රට තිස් අවුරුදු ශාපලත් යුද්ධය අවසන් ව වසර දහයක් තවම ගෙවා නැත. දැන් මේ එන්නේ ඊට වඩා දරුණු නපුරක් විය හැකි ය. ඉතිහාසඥයන් කියන විදිහට අපේ රටේ ලේ වැගිරීම් සහිත කළකෝලාහල සෑම වසර හතකට වරක් වත් සිදු වන්නේ ය. ඒ මෑත අතීතයේ අප තැබූ වාර්ථාව ය. ඒත් අප ඒවායින් ඉගෙන ගන්නේ නැත. හේතුව අප මේ සිද්ධි දෙස අප කලින් බැලූ කෝණයෙන් ම, තවදුරටත් බැලීම ය. වෙනත් කෝණයකින් බැලීම ප්‍රතික්ෂේප කිරීම ය.

සියළු කළබල වලට මුල ආගම් බව කියන්නට, අනාගාමිකයන්ට, මේ අපරාධය කදිම සාක්ෂියකි. ඔවුන්ට අනුව මේ අපරාධ නැති වන්නේ ආගම් නැත්තට ම නැතිවුනු දාට ය. තමන්ගේ බැතිමතුන්ට ආරක්ෂාව සැලසිය නොහැකි දෙවි කෙනෙකු ඇදහිය යුත්තේ මන්ද යන්න, ප්‍රශ්නයක් ලෙස මතුකරමින් ඔවුහු මේ අවස්ථාව තම මතවාදය පතුරුවන්නට භාවිතා කරති.

සංහිඳියාව වෙනුවෙන් වැඩ කළ අය කියන්නේ මුස්ලිම් ජනතාවට විරුද්ධව කළ ප්‍රකෝපකාරී ක්‍රියා නිසා මුස්ලිම් අන්තවාදීන් ශක්තිමත් වීම මේ තත්වයට තුඩු දුන් බවයි. ඔවුන්ගේ ඇගිල්ල යොමු වන්නේ බොදුබල සේනාවට රාවණා බලයට හා මහසෝන් බලකායට ය. බේරුවල දිගන සිද්ධි වල වගඋත්තර කරුවන්ට ය. ඔවුන්ගේ අදහස මේ භේද ඇති කරන්නන් ආණ්ඩු මට්ටු කර, ජනවාර්ගික භේද දුරලා, අප වඩවඩාත් ශ්‍රී ලාංකික අනන්‍යතාවයක් ඇති කිරීමට කැප විය යුතු බව ය. සංහිඳියාව වෙනුවෙන් අන් කවරදාටත් වඩා පෙනී සිටිය යුතු බව ය.

ඔවුන්ගේ වග උත්තර කරුවන් කියනු ඇත්තේ අප එදා පෙන්වා දුන් විදිහට මුස්ලිම් අන්තවාදින් මට්ටු කළේ නම් අද ඔවැන්නක් කිරීමට ඔවුන් විසින් මෙසේ ශක්තිය ගොනු නොකර ගනු ඇති බව ය.

ඒ කියන්නේ එක් කට්ටියක් මේ ඉල්ලන් කෑමක් යැයි කියන විට, ඊට ප්‍රතිපක්ෂව ප්‍රතිවිරුද්ධ පාර්ශවය කියන්නේ නයි රෙද්ද අස්සේ දමා ගෙන කනවා යැයි දැන් කෑගසන බව ය.

වෛරයෙන් වෛරය සංසිඳෙන්නේ නැති බවට මේ සිදුවෙමින් තිබෙන දේ කදිම උදාහරණයක් යැයි එක් බුද්ධ පුත්‍රයන් කෙනෙකු කියන විට තව කෙනෙකු කියනු ඇත්තේ පෙනේ වත් පුප්පන්නේ නැතිව ඔහොම අහිංසක ගානට හිටියොත් දර මිටි බඳින්නටත් ගනු ඇතැයි යන්න මෙයිනුත් ඔප්පු වෙනවා කියා ය.

“භූමි පුත්‍ර“ සංකල්පය දරණ අය කියන්නේ ප්‍රශ්න ඇති කරන අන්‍ය ජනවර්ගයන් රටින් පිටමං කළ යුතු බව ය. ඒ ඇරෙන්නට වෙන උත්තරයක් නැති බව ය.

රටට අවශ්‍ය තද පාලකයෙකු යැයි අදහන අයට මේ සිද්ධිය ඊට ලබා දෙන අග්‍ර සාක්ෂියකි. ඕක තමයි අපි දිගටම කියන්නේ කියමින් ඔවුහු හැම තැනම තම අදහස පතුරුවති. එවැනි පාලකයෙකු අද හෙටම ගෙන ඒමේ අවශ්‍යතාවය නැවත නැවතත් කියති. ඒ වෙනුවෙන් අද අද ම වැඩ කළ යුතු බවට ශපථ කෙරෙති.

“රණවිරුවන්“ට විරුද්ධව නඩු පැවරීම සම්බන්ධයෙන් කෝප වී සිටි පිරිස් කියන්නේ මේ නඩු හරහා බුද්ධි අංශ අඩ පණ වීම ත්‍රස්තවාදීන් හිස එසවීමට හේතු වූ බව ය. ඔවුන්ට අනුව මේ අප විඳවන්නේ එසේ නඩු පැවරෙන තැනට වැඩ සිද්ධ විමට ඉඩ සැලසූ නිසා ය.

මේ හැම කතාවකින් ම ප්‍රශ්නයේ එක පැති කඩක් ප්‍රදර්ශනය වනවා වෙන්නට පුළුවන. එහෙත් ඒ එකක්වත් තනිවම සමස්ථ ප්‍රශ්නය අල්ලා ගන්නේ නැත. මේ කතා කියන අය තම තමන්ගේ කතා ගැන කතා කළාට අනෙත් කතා ගැන තබන නිශ්ශබ්දතාවයෙන් පෙන්වන්නේ අලියා හඳුනාගන්නට තැත් කළ අන්ධයින්ගේ ස්වභාවයම ය. තමන් අල්ලා ගෙන ඇති කෑල්ල දක්වමින්, එය ම උඩ දමමින්, සතා මේ යැයි සපථ කර අපට කීමට ය.

එයට එක් හේතුවක් වන්නේ මේ කතා කියන බොහෝ අය ඉතිහාසය හදාරා නැති වීම ය. මේ ත්‍රස්තවාදීන් බිහිකරන හේතු පිළිබඳව මනෝ විද්‍යාත්මක හෝ සමාජ විද්‍යාත්මක දෘෂ්ඨියකින් කරුණු හදාරා නැති වීම ය. වෙනත් රටවල සමාන සිද්ධි ගැන හදාරා නැති වීම ය. ඒවා ගැන විමසන්නට අවශ්‍ය යැයි ඔවුන්ට හැගෙන්නේ ද නැත. අලුතින් ඉගෙන ගන්නට ඕනෑ යැයි ඔවුන්ට හිතෙන්නේ නැත. වැරදුනේ කොහේ දැයි නැවත නැවතත් විමසිය යුතු යැයි ඔවුන් හගින්නේ නැත.

ඔවුන්ට අවශ්‍ය තමන් දැනටමත් දරමින් ඉන්නා දේශපාලන හෝ ආගමික මතය තහවුරු කර ගැනීම සඳහා මේ සිද්ධිය සාක්කියක් ලෙස යොදා ගැනීම පමණ ය.

මීට අමතරව සැවොම බලන්නේ සිද්ධියේ වගකීම අන් අය වෙත, ප්‍රතිවිරුද්ධ පාර්ශවයන් වෙත, පවරා තමන් නිදහස් වීමට ය. තමන්ගේ කඳවුර නිදහස් කර ගැනීමට ය. වැරැද්ද ඇත්තේ අනොකාගේ ය. අපට ඒ නිසා වගකීමක් නැත. අපට කළ හැකි දෙයක් නැත.

මේ හේතු නිසා අප මේ සිද්ධියයෙන් ද පාඩම් ඉගෙන ගන්නා එකක් නැත. සිදු විය හැකි එකම දෙය නම් ලේ වැගිරීම් සහිත කෝලාහල සිදු වන තීව්‍රතාවය තව තවත් වැඩි වීම ය. ඒවා අතර කාලාන්තරය තව තවත් අඩු වීම ය.මේ කරුණු කළමනාකරණය ගැන සංවාදය කරන අපේ කළමනා කොළමට ඇතුළු කළේ හේතු කීපයක් මත ය. එකක් රටට අහිතක් වෙන වටපිටාවක ඉතිරි වන ආයතනයක් හෝ කරන්නට හැකි කළමනාකරණයක් නැති නිසා ය. අනෙක් අතට රටක් ද කළමනාකරණය කළ යුතු ලොකු ආයතනයකි. ඒ නිසා මේ ප්‍රශ්නය රට ගැන සංවේදි කෙනෙකුට මග හැරිය නොහැකි ප්‍රශ්නයකි.

තවත් අතකට අපේ ආයතන වල ද මෙවැනි ව්‍යාසනයන් හිටිහැටියේ සිදු වේ. ඒවාට ද සිදු වන්නේ මේ සංගතියම ය. ඒ ව්‍යාසනයන් තම තමන් අදහන මතවාදයන් හා කඳවුරු ශක්තිමත් කිරීමට මිසක, මිනිසුන් විසින් ඉගෙනීමට යොදා නොගැනීම ය.

ව්‍යාසනයකින් අප යමක් ඉගෙන ගන්නවා නම් ව්‍යාසනය ඇති කරන පාඩුව එක් අතකට තාවකාලික යැයි සැළකිය හැකි ය. එහෙත් ඒ වෙනුවට අප පාඩම් ඉගෙන ගන්නට අසමත් වීම නිසා එය දිගින් දිගට නැවත නැවතත් සිදු වේ නම් එය සදාකාලික අවාසනාවක් වන්නේ ය.

අපේ රට සම්බන්ධයෙන් පමණක් නොව බොහෝ ආයතන සම්බන්ධයෙන් ද අප දකින්නේ ඔවුන් පාඩම් ඉගෙන නොගන්නා බව ය. එය පැහැදිලිව ම කළමනාකරුවන්ගේ අඩුපාඩුව කි.

යම් බරපතල හානියක් ව්‍යාසනයක් සිදු වූ විට අදාළ කළමනාකරුවන් විසින් ඒ පිළිබඳ ප්‍රමාණවත් සංවාදයක් පැවැත්විය යුතු ය. ඒවා අහුමුළු වල කෙරෙන අවිධිමත් කතාවලට සීමා නොවී විධිමත් ලෙස කළ යුතු ය. ඒ සඳහා ප්‍රමාණික බුද්ධිමතුන්ගේ මතයන් විමසිය යුතු ය. ඔවුන්ට එකිනෙකා හා වාද විවාද කරමින්, ඇති වුනු සිද්ධිය විච්ඡේදනය කරමින්, හරවමින්, පෙරලමින්, බලන්නට අවස්ථාව දිය යුතු ය. ඒවාට හැකිතාක් පුළුල් සහභාගිත්වයක් ලබා ගත යුතු ය. සංවාදය අවසානයේ උගත් පාඩම් ලේඛන ගත කළ යුතු ය. ඒ පාඩම් වලට අනුව නැවත එවැනි ව්‍යාසනයක් ඇති නොවීමට ගන්නා වැඩ පිළිවෙල ප්‍රකාශයට පත් විය යුතු ය. ඒ සඳහා එක් එක් පාර්ශවයට ඇති වගකීම් නිශ්චය ලෙස දැක්විය යුතු ය. ඒ වැඩ පිළිවෙල නිසි පරිදි සිදු වන බවට වග බලා ගැනීමට පසුවිපරම් යාන්ත්‍රණයක් සකස් කළ යුතු ය. ඒ හරහා වැඩ පිළිවෙලේ ප්‍රගතිය වරින් වර සමාලෝචනය කළ යුතු ය. ප්‍රතිඵල ප්‍රමාණවත් නැතිනම් වැඩ පිළිවෙළ නැවත විමසිය යුතු ය.

රටක් සම්බන්ධයෙන් ද එයම අනුගමනය කළ යුතු ය. දැනටමත් කොමිසමක් පත් කර තිබේ. ඒ වගකිව යුත්තන් සොයන්නට ය. එය ද අවශ්‍ය ය. එහෙත් වඩාත් අවශ්‍ය උගත හැකි පාඩම් විමසීමට කොමිසමක් පත් කිරීම ය. ත්‍රස්තවාදයේ සැපයුම පමණක් නොව ඊට ඇති ඉල්ලුම ද පාලනය කළ හැක්කේ කෙසේ දැයි සොයා බැලීම ය.

රටවල් හා ආයතනයන් ඉදිරියට යන්නේ තමන්ගේ වැරදීම් වලින් ඉගෙන ගන්නට ඔවුන් ගන්නා ක්‍රියාමාර්ගයන් නිසා ය. එසේ  නොකරන ජාතීන්ට හා ආයතනයන්ට සිදු වන්නේ සෙසු ජාතීන් තමන් පසු කරමින් යන හැටි බලන්නට ය. එසේ බලමින් ලතවන්නට ය. එකක් පසු පස එකක් එන මෙවැනි ඛේදවාචකයන්ට නැවත නැවතත් මුහුණ දීමට ය.

අප තේරුම් ගත යුත්තේ කිසිවෙකු වෙනස් නොවේ නම් කිසිවක් වෙනස් නොවන බව ය. කිසිවෙකු යන පදයට තමන් ද අයිති බව ය.

අපේ මිණුම් දඩු


අප බොහෝ විට මිනිසුන් මණින්නේ ඔවුන් අප ගැන දක්වන සැළකිල්ල, දයාව, කරුණාව, අනුග්‍රහය, උදව්ව සැළකිල්ලට ගෙන ය. අපට සහයක් වන එවන් අය අපේ ඉහළ අගැයීමට ලක් වන්නේ ය. මේ අගැයීම ඇතැමි විට නිවැරදි නොවිය හැකි ය. ඒ තැනැත්තා අපට අනුග්‍රහ දක්වන්නේ කිසියම් ලාභයක් ලැබේය යන චේතනාවෙන් විය හැකි ය. එවිට ඔහුගේ අනුග්‍රහය අපට නොවේ. අපෙන් ලැබිය හැකි දේට ය.

ඔබට තරු දැකිය හැක්කේ, වඩාත් නිවැරදිව කිවහොත්, ඒවා නිශ්චය ලෙස හඳුනාගත හැක්කේ කළුවර රැයක දී ය. එයින් කියන්නේ අපට මිතුරන් හා මිනිසුන් සැබෑවට හඳුනාගත හැක්කේ අප අඳුරට නැත්නම් අගතියට පත් වූ විට බව ය. එහෙත් මිනිසුන් හඳුනාගැනීම උදෙසා අගතියට පත් වන්නට අපට බැරි ය. ඒ නිසා අප ඊට මෙහා ක්‍රමයක්, උපායක්, මේ සඳහා යොදා ගත යුතු ය.

අප නැතත් අගතියට පත් මිනිස්සු, නොසැළකිල්ලට පත් මිනිස්සු, අප වටා කොතෙකුත් සිටිති. අප මණින මිනිසා මේ මිනිසුන් කෙරෙහි කෙසේ හැසිරෙන්නේ ද යන්න විමසීමෙන් අපට, අප මණින ඒ මිනිසා සම්බන්ධයෙන්, නිසි අගැයීමක් කළ හැකි ය.

එපමණක් නොවේ. ප්‍රතිඋපකාරයක් කළ නොහැකි ගහ කොළ සතා සරුපයා ඉන්නා පරිසරය සම්බන්ධයෙන් ඔහු හෝ ඇය කෙතරම් සංවේදී ද? යමක් කළ නොහැකි අසරණ සතුන් වෙනුවෙන් ඔහු ඇය සංවේදී ද? යන කාරණා ද මෙහි දී අපේ සැළකිල්ලට ගත හැකි ය.

එපමණක් නොවේ. ඍජු ප්‍රතිඋපකාරයක් අපේක්ෂා කළ නොහැකි පොදු සමාජය සම්බන්ධයෙන් ඔහු හෝ ඇය කොතෙක් සංවේදී ද යන්නත් අපට යොදා ගත හැකි තව නිර්ණායකයකි.

එහෙත් බොහෝ දෙනෙකු තමන් ද ඒ කිසිවකට සංවේදී නොවන නිසා මිම්ම හැටියට ගන්නේ කෙනෙකු තමන් සම්බන්ධයෙන් දරණ ස්ථාවරය ය. තම කම ය.

ඒ බොහෝ දෙනෙකු, තමන් අසරණ වූ විට තේරුම් ගන්නේ, තමන්ගේ ලැයිස්තුවේ ප්‍රියමනාප යහපත් පුද්ගලයෙකැයි තමන් හඳුනාගෙන සිටි ඒ පුද්ගලයා, තමන් සිතා සිටි පුද්ගලයා නොවන බව ය. ඔහු / ඇය කර ඇත්තේ රඟපෑමක් බව ය. රැවටීමක් බව ය.

බොහෝ දෙනෙකු මානසිකව වැටෙන්නේ තමන් අගතියට පත් වූ නිසා ම නොවේ. ඒ ඇසිල්ලෙන් තමන් හැර යන පරිවාර සෙනඟ දැකීමෙන් ය. එසේ නොවැටී සිටිය හැක්කේ මිනිසුන් ගැන නිවැරදි අගැයීමක් කළ පුද්ගලයන්ට පමණ ය. පරිවාර සෙනග ඉවත් වීමටත් පෙර මේ මේ අය දැන් ඉවත් වෙතැයි ඔවුන් දන්නා නිසා ය. ඔවුන්ට ඒ ඉවත් වීම පුදුමය ගෙන දෙන්නක් නොවන නිසා ය. ඒ නිසා ම සැලෙන්නට දෙයක් ඔහුට, ඇයට, නැති නිසා ය.

ඇතැම් මිනිසුන්ට රැවටිමට, තමන්ට කළ අනුග්‍රහයක්, කිසියම් උදව්වක්වත්, බොහෝ විට ඕනෑ නැත. ලොක්කෙක් තමන්ගේ පිටට තට්ටු කර හායි කීම ම ඒ පුද්ගලයා ගැන යහපත් මිම්මක් හදා ගැනීමට මේ කියන අයට සෑහෙන්නේ ය. ඉදින් කිසියම් කෙනෙකු වචනයෙන් සංග්‍රහ කළ ද එය රසවත් අහරක් සේ බුදින්නට ඒ මත අපූරු අගැයීමක් ගොඩ නගා ගන්නට සමහරු සූදානම් ය. බොහෝ විට ඒ වචනය, මවා පාන හිනාවක් සමග, අංග චලනයෙන් එන ලෙංගතු කමක් සමග, කියවෙන්නේ නම්, ආයි නැවත විමසන්නටවත් දෙයක් ඔවුන්ට නැත. ඇතැම් දේශපාලනඥයින් කෙතරම් නොපනත් කම් කළත් මිනිසුන් ඔවුන්ට වශීවී පස්සෙන් යන්නේ මේ කියන ආකාරයේ රැවටීමට බොහෝ දෙනෙකු ගොදුරු වන නිසා ය.

අප, අපේ මිණුම් දඩු, නැවත මුවහත් කොට සකස් කර ගත යුත්තේ ඒ බොරුවෙන්, රැවටිල්ලෙන්, ගැලවීමට ය.

මට නැතත්, මා අයත් කණ්ඩායමට කෙනෙක් ලෙන්ගතු නම්, මට ඇතැම් විට හිතෙන්නේ ඔහු හෝ ඇය මගේ ද මිතුරෙකු ලෙස ය. ඒ නැවතත් කණ්ඩායමට ලැබෙන දෙයක් හරහා මට ද යමක් ලැබිය හැකි නිසා ය. ඒ පුද්ගලයා සෙසු කණ්ඩායම් විෂයෙහි දක්වන නොපනත් කම් ඉවසීමට පමණක් නොව ඒවාට හුරේ දැමීමට ද බොහෝ දෙනෙකු ඒ නිසා කැමති ය. ඒ පුද්ගලයා නොම්මර එකේ කපටියෙකු ලෙස නොව අපේ ගැලවුම් කරුවා ලෙස පිලිගන්නට මේ නිසා වැඩි දෙනෙක් ඉදිරිපත් වන්නේ ය. ඒ ඔහුට වඩාත් ගෝචර කණ්ඩායමක් හමු වන තුරු ය. ඇයට වඩාත් වාසිදායක කල්ලියක් මුණ ගැසෙන තුරු ය. එදාට අපේ ධජය ඉවත දා ඔහු / ඇය වෙන ධජයකට මාරු වන්නේ ය. කලින් අපේ ප්‍රේමියෙකු වූ ඔහු දැන් අපේ ද්‍රෝහියෙකු වන්නේ ය.

මෙසේ හදිසියේ අප අතරමං වීමට හේතුව, ඒ පුද්ගලයාගේ මේ කණ්ඩායමට ඇති ලෙන්ගතු කම, කුමක් නිසා ඇති කර ගත් එකක් දැයි අපේ විමසීමට හසු නොවීම ය. ඔහු වචනයෙන් පමණක් නොව ක්‍රියාවෙන් ද ඒ පිළිබඳ ඔහුගේ කැපවීම ප්‍රදර්ශනය කර ඇද්දැයි අප විසින් සොයා නොබැලීම ය. ඒ වෙනුවෙන් ඔහු විසින් අත් හැර දමා ඇත්තේ කුමක් දැයි අප විසින් නොවිමසීම ය. ඔහුගේ ප්‍රමුඛතා ලයිස්තුවේ අපේ කණ්ඩායම තිබෙන්නේ කොතැනක දැයි සොයා නොබැලීම ය.

උදාහරණයක් ලෙස රටට ආදරේ යැයි කියන කෙනෙකු තම දරුවෙකු රටට වින කරන බව පෙනී ගියහොත් ගන්නේ කුමන පැත්ත ද යන්න එවැනි විමසීමකදී යොදා ගත හැකි ලිට්මස් පරීක්ෂාවකි. එලාර රජු තම පුතා විසින් කරන ලද වැරැද්දක් සම්බන්ධයෙන් පුතාට දඩුවම් කළ බව ඉතිහාසයේ සඳහන් ය. ඒ කියන්නේ එලාර රජුට දරුවාට උඩින් නීතිය හා රට තිබුනු බව ය. අප දන්නා බොහෝ නායකයෝ එසේ නොවෙති. ඒ අප නායකයන් යැයි කියා අතිශය ආත්මාර්ථකාමී එහෙත් කපටි පුද්ගලයන්ට රැවටෙන නිසා ය.

අප තේරුම් ගත යුත්තේ අපේ කැමැත්ත සම්බන්ධයෙන් මේ ලෙස හැම විටම ප්‍රමුඛතාවයන් පවතින බව ය. මා රටට ආදරේ ය. එහෙත් ඇතැම් විට රටට වඩා මා මගේ දරුවාට ආදරේ විය හැකි ය. එහෙම තැනක රට පැත්තකට දමා මා දරුවාගේ පැත්ත ගත හැකි ය. ඒ නිසා කෙනෙකුගේ දේශප්‍රේමය මැනීමේ දී ඔහු ඒ වෙනුවෙන් අත් හැර ඇත්තේ කුමක් දැයි මැනීම නිවැරදි ඇගයීමක් ඇති කර ගැනීම අත්‍යවශ්‍ය ය.

අනෙත් අතට අප තේරුම් ගත යුත්තේ කණ්ඩායමකට ඇති පක්ෂපාතිත්වය නිත්‍ය විය නොහැකි බව ය. අප පවා කණ්ඩායමක් වැරදි මග යනවා නම් එයින් ඉවත් වන බැවිනි. ඒ නිසා ම වඩාත් ම අප සොයා බැලිය යුත්තේ යම් කණ්ඩායමකට කෙනෙකුගේ පක්ෂපාතිත්වය ඇත්තේ කුමක් පදනම් කර ගෙන ද යන්න ය. එය ප්‍රතිපත්තියක් මත පිහිටා කරන ලද්දක් ද නැතිනම් තනිකරම අවස්ථාවාදී තීරණයක් ද යන්න ය.

එහෙත් බොහෝ දෙනෙකුට අනුව තමන්ගේ කණ්ඩායම වෙනුවෙන් මේ මොහොතේ පෙනී ඉන්නවා නම් හුරේ දමන්නට ඒ ඇති ය. ඒ කුමක් නිසා දැයි යන්න ඔවුන්ට අදාළ ම නැත. ඔවුන් ද අවස්ථාවාදී නම් අනෙකා අවස්ථාවාදී ද නැද්ද යන්න විමසීම කොහෙත්ම අදාළ නැත.

මේ සියල්ල කීවේ කළමනාකරුවෙකු විසින් මිනිසුන් නිසි ලෙස වටහා ගත යුතු බව කියන්නට ය. බොහෝ විට මෙවැනි විමසීමක් නොකරන කළමනාකරුවන් නොසිතූ විටක අමාරුවේ වැටෙන්නට නියමිත ය. ඒ, ඔවුන් නිසි අගැයීමකින් තොරව විශ්වාස කළ මිනිසුන්, ඒ විශ්වාසය නොසිතූ වෙලාවක, නොසිතූ ලෙස, කඩ කළ විට ය.

දඩුවම් දීමට විකල්පයක් තිබේ ද?


55586

ගුරුවරියක විසින් ළමයෙකුට කෘර ලෙස සැලකීම කරණ කොට වසර 2 ක සිර දඩුවමකට යටත් කළ බවත් පසු ගිය දා පළවිය. කුරුණෑගල පළාතේ සිදු වූ මේ සිද්ධියට විරෝධය පාමින් ගුරුවරු උද්ඝෝෂණයේ යෙදෙනු දක්නට ලැබුනේ ය. අදහස් පළ කළ බොහෝ ගුරුවරු කීවෙ මින්පසු තමන් ළමුන් හදන්නට, උන් හික්මවන්නට, නොයන බව ය. උන්ට ඕනෑ හැටියට හැදෙන්නට ඉඩ දෙන බව ය.

දරුවෙකු යහමගට ගැනීමට යෑම වෙනුවෙන් හිර බත් කෑමට සිදු වීම ඛේදයක් බව ඇත්ත ය. එහෙත් උසාවියක් නිකම් පැමිණිල්ලක් කළ පමණින් කෙනෙකු හිර ගෙට නියම කරන්නේ නැත. උසාවිය දෙපැත්තට ම සවන් දෙන්නට ඇත. මේ නඩුව දැන් වසර හය හතක් තිස්සේ අසා අවසානයේ තීන්දුවක් ලබා දුන් නඩුවකි. එහෙම බැලුවහම ගුරුවරියගේ පැත්තෙන් ද බරපතල අඩුපාඩු කම් තිබෙන්නට ඇත.

එසේ වුව ද අවසාන තීන්දුව ගුරුවර ගුරුවරියන් අසරණ කරන්නට ඇත. මෙතෙක් තමන්ට හුරු වී තිබුණු විනය පිහිටවීමේ මගට වැටී ඇත්තේ හරස් පොල්ලකි.  දරුවන්ට එරෙහිව හිංසනය ක්‍රියාත්මක කිරීමට නීතියෙන් අවසර තිබුනේ නැති වුව ද කිසිදු ගුරුවරයෙකු ඒ නීතිය උල්ලංඝනය කිරීමේ වරදට මෙසේ උසාවියට දක්කාගෙන ගොස් මෙහෙම දඩුවම් ලබා දුන්නේ නැත. දැන් නීතිය ක්‍රියාත්මක වී ඇත. අනාගතය කළු පැහැයෙන් ලිය වී හමාර ය.

තීන්දුවේ යම් අඩුපාඩුවක් වුනේ නම් ඉහළ උසාවියකට අභියාචනා කළ හැකි යැයි බාහිර සිට අපට කිව හැකි ය. එහෙත් ප්‍රශ්නය ගුරුවරුන්ට දැන් ඉදිරියේ දී කළ හැක්කේ කුමක් ද යන්න ය.

කරන්න තියෙන්නේ කපන්න බැරි අත ඉඹින එක ය. ඒ කියන්නේ දඩුවම් දෙන්නට බැරි නම් කළ යුත්තේ තෑගි දීම බව ය.

එය දඩුවම් දීම තරම් අප්‍රසන්න නැත. එහෙත් තිබෙන එකම ප්‍රශ්නය දඩුවම් දී ළමුන් හදන්නට පුරුදු වී කෙනෙකුට එකවර තෑගි දීමට හුරුවක් ඇති කර ගැනීම ය. තෑගි යන්නෙන් අදහස් කරන්නේ සාප්පු වලින් අරන් දෙන දේවල් නොවේ. එය ඇතැම් විට කුඩා ප්‍රශංසාවක් විය හැකි ය. අත්පොලසන් නාදයක් විය හැකි ය. කරුණාවන්ත බැල්මක්, වදනක්, විය හැකි ය.

පොඩ්ඩක් නවතින්න. අප මේ කතා කරන්නේ වැරදි කරන අය ගැන ය. වැරදි කරන අයට තෑගි දෙන සිරිතක් තිබෙන්නේ කොහේ ද? එය පණින රිලවුන්ට ඉණිමං බැඳීමක් නොවේ ද?

නැත. එය එසේ නොවන්නේ ම ය. අපට එසේ සිතෙන්නේ අප මිනිසුන් සුදු හා කළු හැටියට, හොඳ හා නරක අය හැටියට වර්ග කරන්නට පුරුදුව ඇති නිසා ය. එසේ කිරීමෙන් පසු ගනුදෙනුව පහසු ය. නරක මිනිසුන්ට ළමුන්ට දඩුවම් කළ යුතු ය. තෑගි දිය හැක්කේ හොඳ මිනිසුන්ට ය. හොඳ ලමුන්ට ය.

ප්‍රශ්නය ඇත්තේ ද එතැන ය. එහෙම පිටින් ම හොඳ හෝ නරක මිනිසුන් හෝ ළමයින් නැත. මිනිසුන් කළු හෝ සුදු නොවේ. ඔවුන් අලු පාට ය. එයින් අදහස් වන්නේ එක ම මිනිසා හෝ ළමයා තුළ මේ දෙක ම පැවතීමේ ශාක්‍යතාවයක් ඇති බව ය.

අප සොයා ගත යුත්තේ වැරදි කළ තැනැත්තාගේ හොඳ කුමක් ද යන්න ය. අප තෑගි පිරිනැමිය යුත්තේ අන්න ඒ හොඳට ය.

අප්‍රිකාවේ රටක අපූරු චාරිත්‍රයක් තිබේ. මේ බව පසුගිය මව්බිම කලාපයක තිබූ ලිපියක ද සඳහන් ව තිබුනේ ය. ඒ චාරිත්‍රයට අනුව වැරදි කරන තැනැත්තා වරිග සභාව ඉදිරියට කැඳවේ. ඔහුට එහි මැද ආසනයක වාඩි වන්නට සැලැස්වේ. ගම්මුන් වට වී මේ පුද්ගලයා, වරද කළ පුද්ගලයා, විසින් කලින් කළ හොඳ දේ මතක් කරනු ලැබේ. ඒ ගැන ඔහු / ඇය අගය කෙරේ. අවසානයේ මේ පුද්ගලයා තමන්  කළ වරද ගැන ගම්මුන්ගෙන් සමාව ගනු ලබන්නේ ඇතැම් විටක ඇඩූ කඳුලිනි. ඒ නැවත වැරැද්දක් නෙකරන බවට තමන්ට ම සපථ වෙමිනි.

මා, නිවාස සැලසුම් ගොඩනැගිලි මධ්‍යස්ථානයේ අධ්‍යක්ෂ හැටියට වැඩ බාර ගැනීමෙන් පසු, මුල් මාසය තුළ ම, සෑම කෙනෙකු තුළම තිබූ එක් හෝ යහ ගුණයක් සොයා ගැනීමට සමත් වීමි. මාසය ඉක්මවන දා, මම මගේ අත්සනින්, සෑම කෙනෙකුටම, ඒ තැනැත්තා තුළ මා දුටු යහගුණය දක්වා, එය අගය කරමින්, එයින් ආයතනය ලබන එලිය ගැන ස්තුති පල කරමින් ලිපියක් ලබා දුනිමි. හැම දෙනාට ම පාහේ එය අපූරු අත්දැකීමක් වූයේ ය. වෘත්තීය ජිවිතයේ කිසිදාක ඔවුන්ට එවන් ලිපියක් ලැබී තිබුනේ නැත. නිවාස සහ ගොඩනැගිලි මධ්‍යස්ථානය ජයග්‍රහණයන් දෙකකට මෙහෙයවන්නට ඒ ක්‍රියාව පදනම දැමුයේ යැයි මම අදටත් විශ්වාස කරමි.

කෙනෙකුගේ වැරැද්දක් පෙන්වා දෙන හැම විටකම, ඊට ප්‍රථමයෙන්, ඔහුගේ ඇයගේ යහගුණයක් පෙන්වා දීම මම පුරුද්දක් බවට පත් කර ගත්තෙමි. හඩ උස් නොකර, කිසිවෙකුට නොබැණ, ආයතන ප්‍රධානියෙකු ලෙස ආයතන දෙකක සේවය කිරීමට මට ඒ නිසා හැකි විය. ප්‍රතිපත්තියක් හැටියට, මා කෙනෙකුගේ වැරැද්දක් පෙන්වා දුන්නේ අතිශය පෞද්ගලිකව, ඔහුට ඇයට පමණක් ඇසෙන සේ ය. හැම කෙනෙකුම මේ ආකාරයට පාලනය කළ නොහැකි බව මම පිළිගනිමි. විශේෂයෙන් මානසික රෝගයකින් පෙළෙන කෙනෙකු මේ කිසිවකට පාලනය කළ නොහැකි ය. එවැන්නන් සඳහා අප වෛද්‍ය ආධාර පැතිය යුතු ය. එවැනි අබාධයක් නැති ඕනෑම කෙනෙකු දඩුවමකින් තොරව කළමනාකරණය කළ හැකි ය.

ගුරුවරුන් හිරේ නොයා සිටින්නට පමණක් නොව, කළමනාකරුවන්ට ද අර්බුදයකින් තොරව ආයතනයක් ගෙන යෑමට ද, මේ උවදෙස් අනුගමනය කළ හැකි ය.

අප අපේ අනුගාමිකයන්ට ගරු කරනවා නම් ඔවුන් පෙරලා අපට ගරු කරනු ඇත. මුල දී එසේ නොකරන අය ද ටික කලකින් එසේ කරනවා ඇත. සිනහවකින් සංග්‍රහ කරන කෙනෙකුට, සිනහවකින් සංග්‍රහ කරනවා හැරෙන්නට, වෙන විදියක ප්‍රතිචාරයක් දැක්වීම අමාරු ය. ගරුත්වය ද එබඳු ය.

අප අපේ අනුගාමිකයන් අගය කිරිමෙන් නොනැවතී, ආයතනය තුළ සෙසු අයට ද, තමන්ගේ සගයින් හා අනුගාමිකයන් අගය කරන ලෙස උපදෙස් දිය යුතු ය. එකිනෙකාට ගරු කරන පසුබිමක විනය හදන්නට වේවැලක් අතට ගන්නට අවශ්‍ය නැත. යක් මුහුණක් ආරූඪ කර ගැනිමට අවශ්‍ය නැත. බිය වැද්දිමට අවශ්‍ය නැත.

අවශ්‍ය වනුයේ මුදිතාව ය. උපේක්ෂාව ය. සෙනෙහස ය. ආදරය ය. එයින් මෙල්ල නොවන මිනිසුන් අඩු ය. එහෙත් අප බොහෝ දෙනෙකුගේ ප්‍රශ්නය අප වෙත ඒ ගුණාංග නැති වීම ය. ප්‍රශ්නය ඇත්තේ එලියේ නොව අප තුළ ය. ඒ නිසා ම අප උනන්දු වන්නේ නම්, අපට පහසුවෙන් ම, මේ අභියෝගය ජය ගත හැකි ය.

අවසර නොඉල්ලා සමාව ගැනීම


53861 

බොහෝ දෙනෙකු කැමති තම ප්‍රධානියාගෙන් අවසර ගෙන යමක් කිරීමට ය. ඒ පසුව එන දෝෂාරෝපණයන්ගෙන් ගැලවීම උදෙසා ය. තමන් ළගට උපදෙස් පතා එන මිනිසුන් ගැන ප්‍රධානියාගේ ද ඇත්තේ පැහැදීමකි. හිතුමතේට වැඩ කරන මිනිසුන් මෙන් නොව එවැනි අවසරයක් ඇතිව වැඩ කරන අයගෙන් ප්‍රශ්න ඇති වන්නේ කලාතුරකින් බැවිනි.

ඊට අමතරව මේ අවසරය පතා එන අය නිසා ප්‍රධානියාගේ වටිනාකම වැඩි වන අතර ඔහුගේ / ඇයගේ පැවැත්ම ද එයින් යුක්ත යුක්ත කෙරේ.

ප්‍රධානියාට ලැබෙන්නේ කරන්නට නියමිත වැඩයට තමන්ගේ හණ ද ගසා ගත හැකි අනගි අවස්ථාවකි. ඒ නිසා ද ඔහු මේ වැඩ පිළිවෙලට කැමති ය.

එපමණක් නොවේ. ඒ කටයුතු තමන්ට ඕනෑ ආකාරයට නැවත ප්‍රතිසංවිධානය කර ගැනීමේ අවස්ථාව ද ප්‍රධානියාට ඒ මගින් උදාවේ. තමන්ගේ කෙනෙකුට ද වැඩයට අත ගැසීමට අවස්ථාවක් ලබා දීමේ ඉඩ ද ඔහු සතු වන නිසා ය.

තවත් වාසියක් නම් තමන්ට පොර වීමට එයින් ඉඩ ලැබෙන බැවිනි. අවවාද දීමට අවස්ථාවක් ලැබෙන බැවිනි. අනතුරු ඇඟවීමට ඉඩ හසර ලැබෙන බැවිනි. තවත් එහාට ගිය විට බැණ අඩ ගහන්නට ද අනෙකා හෑල්ලුවට ලක්කරන්නට ද අවශ්‍ය නම් අවස්ථාවක් ලබා ගත හැකි බැවිනි.

ඒ සියල්ලටත් වඩා පුද්ගලයාට වැට කඩොළු බැඳ ඔහු දිලිසීමට ඇති අවස්ථාවක් ඒ නිසා මග හැරෙන බැවිනි. තමන්ට වඩා කිසිවෙකු ඉදිරියට එනවාට අකමැති ප්‍රධානීන්ට මෙය මිල කළ නොහැකි අවස්ථාවකි.

මේ නිසා ද බොහෝ ප්‍රධානීන් කැමති හැම සිල්ලර දෙයක්ම තමන්ගේ අසා දැන කරන මිනිසුන්ට ය. එහෙව් ආයතනයක ස්වාධීනව වැඩක් කරන්නට කෙනෙක් ඉදිරිපත් වන්නේ කලාතුරකිනි. යම් හේතුවක් නිසා කිසිවෙකු ප්‍රධානියා නොවිමසා යම් වැඩක් කළේ නම් එය කොතරම් යහපත් වුව ද එහි අඩුපාඩු සොයා ඒ කළ තැනැත්තාට දිගින් දිගට බැණ වදිමින් නිරන්තරයෙන් එය මතක් කරමින් අවලාද නගමින් වැඩ කරන්නට ප්‍රධානීහු වග බලා ගනිති.

බොහෝ ප්‍රධානීන් බොහෝ දේ කිරීමට බිය නිසා මෙසේ අවසර ඉල්ලා ගෙන යන අයට බොහෝ විට අවසර ලැබෙන්නේ නැත. ලැබුන ද ඒ දහසක් කොන්දේසි වලට යටත් කර ගෙන ය. ඒ කොන්දේසි සියල්ල සහිතව ඒ වැඩේ කරන්නට අමාරු නිසා බොහෝ අය වැඩේ නොකර ම අත් හරිති.

මේ තත්වය විශේෂයෙන් අදාළ වන්නේ නව වැඩ වලට ය. කවදාවත් ආයතනය තුළ කලින් කර නැති- අත්හදා බලා නැති වැඩ වලට ය. බොහෝ ප්‍රධානීන් කියනු ඇත්තේ ඕව මෙහෙ බෑ කියා ය. මේ මිනිස්සුත් එක්ක කරන්න බැ කියා ය.

ඇතැමෙක් එසේ නොකියන මුත්, ඔවුන් එය වෙනත් ආකාරයකින්, බොහෝ විට වක්‍රව, කීමට වග බලා ගනිති. ඒ, එවැනි වැඩ අත්හදා බලා ඇති ආයතනයක, එය කර ඇත්තේ කෙසේ දැයි දක්වන ලෙස ය. අනුමැතිය දීමට පෙර, එවැනි වැඩ පිළිබඳ ලිඛිත සාක්කි සපයන ලෙස ය. ඒ සාක්කි ලබා දුන් පසුව වුව ද, එම ආයතනය වෙනස් බවත්, සන්දර්භය වෙනස් බවත්, කියමින් ඒ නිසා ම එම සාක්කි ප්‍රමාණවත් නොවන බව කියන්නට ඔවුන් වගබලා ගන්නවා ඇත.

කවදා කිසි තැනක කර නැති වැඩක් නම් එවැන්නක අවදානම බාර ගැනීම බොහෝ ප්‍රධානීන්ගෙන් අපේක්ෂා නොකළ යුතු තරමේ දෙයකි.

නව වැඩක් ඉතා උනන්දුවෙන් කරන්නට හිතාගෙන ප්‍රධානියා විමසන බොහෝ දෙනෙකු, එවැනි සංවාදයන් කීපයකට පසු, එවැන්නක් මේ ප්‍රධානියා සමග, මේ ආයතනය තුළ, කරන්නට බැරි යැයි නිගමනයකට පැමිණ උකටලී වෙති. ආයතනය කිහිපයක, එසේත් නැතිනම් එක ම ආයතනයක් තුළ ප්‍රධානීන් කිප දෙනෙකු සමග, මෙසේ ගැටුනු කෙනෙක් ඉන්පසු වැඩ නොකරන්නට හිත හදා ගැනීමට නියමිත ය.

දැඩි උනන්දුවෙන් ආයතන වලට බැඳෙන අය, ටික කලකින්, තල්ලු කළොත් මිසක වැඩක් නොකරන මිනිසුන් බවට පත් වීමට මේ කාරණය ද දැඩි ලෙස බල පා තිබේ.

වැඩියෙන් වැඩ කළොත් වැඩිපුර ප්‍රශ්නවලට මුහුණ දීමට සිදු වන, අඩුවෙන් වැඩ කළොත් අඩුවෙන් ප්‍රශ්නවලට මුහුණ දීමට සිදුවන, වැඩ නොකළොත් ප්‍රශ්න ඇත්තේම නැති, බොහෝ රාජ්‍ය ආයතනවල දක්නට ලැබෙන, පරිසරයකට සමාන ආයතනික පරිසරයක සිටින කෙනෙක් මේ තත්වයට වඩාත් පහසුවෙන් තල්ලු වී යා හැකි ය.

මේ තත්වය තේරුම් ගන්නා යහපත් ප්‍රධානීහු මිනිසුන්ට අත්හදා බැලීම් කිරීමට ඉඩ හසර දීමට අමතර වෙහෙසක් ගනිති. විශේෂයෙන්, මිනිසුන් අකර්ණම්‍ය වී ඇත්තේ ඔවුන් පෙර ප්‍රධානීන් යටතේ ලබා ඇති අත්දැකීම් නිසා විය හැකි යයි ඔවුන් දකින නිසා ම, මිනිසුන් අලස යැයි චෝදනා කිරීමට පොරොතුව, ඔවුන්හට තව අවස්ථාවක් ලබා දීමට කටයුතු කරති. එහෙත් හැම ප්‍රධානියෙකුම එහෙම නැත.

මේ තත්වය තේරුම් ගත් අනුගාමිකයෙකුට කළ හැක්කක් තිබේ ද?

ඔවුන් සතුව එක් විකල්පයක් පමණක් ඇත. ඒ අවසර නොඉල්ලාම වැඩ කිරීමට ය. වැඩේ හරි ගියොත් තමන්ගේ අකීකරු කම පිළිබඳ ප්‍රධානියා වෙත ගොස් සමාව අයැද සිටිය හැකි ය. ඒ සමගම වැඩේ සාර්ථකත්වය සම්බන්ධයෙන් ක්‍රෙඩිට් එක ද ප්‍රධානියාට පිරි නැමිය යුතු ය. එවිට සියලු අකීකරු කම් වලට සමාව ලැබෙනු ඇත. එපමණක් ද? තමන්ගෙන් නොඅසා මේ කටයුත්ත කිරීමෙන් තමන් අවදානමෙන් ගලවා ගැනීමට කටයුතු කිරීම ගැන ප්‍රධානියාගේ යටි සිත පවා සතුටට පත් වනු ඇත. ඒ නිසා එසේ කළ තැනැත්තාගේ අනාගතය අයහපත් එකක් නොවනු ඇත. එහෙත් කීර්තිය ප්‍රධානියාට දීම අතපසු වුනොත් වැඩේ ඉවර ය. ප්‍රධානියාගේ අවසරය නැතිව කළ වැඩක් වෙනුවෙන් ප්‍රධානියාට කීර්තිය දිය යුත්තේ ඇයි දැයි සිතුවොත් වැඩේ හබක් ය.

තව ප්‍රශ්නයක් තිබේ. බැරි වෙලාවත් වැරදුනොත් කුමක් සිදුවේ ද යන්න ය. උත්තරය, වඳින්න ගිය දේවාලය හිසේ කඩා වැටීමට ඉඩ ඇති බව ය. එහෙත් නිකම් ඉඳිමින් මලකන තත්වයට පත්වනවාට වඩා ඒ අවදානම ගැනීම හොඳ ය. අඩු වශයෙන් වෙන තැනකට මාරු වීමට එමගින් අවස්ථාවක් උදාවිය හැකි නිසා ය.

මේ වැල්වටාරම් නැතිව අත්හදා බැලීම් කිරීම් සඳහා ඉඩ හසර දෙන ආයතනයන් තිබේ. ඒවායේ වැඩ කිරීමට ලැබීම ම සතුටකි. එවැනි ප්‍රධානියෙකු ලැබීම ද කෙනෙකු ලබන වාසනාවකි.

අප කාඩ් සෙල්ලම කළ යුත්තේ අතට පත් වන කොළ වලිනි. ලැබී තිබෙන කොළ වලින් උපරිමය කරන්නට හිත හදා ගැනීම කාඩ් ගැසීමට වාඩිවන හැමගේ ජීවන දර්ශනය විය යුතු ය. එය මෙතැනට ද අදාළ ය.

ප්‍රධානියා ආයතනය තුළ තවත් එක් සංඝටකයකි


53431

මිනිසෙකු යනු සංකීරණ ප්‍රපංචයකි. එය සැදී ඇත්තේ ඊට වඩා සරල වූ පද්ධතීන් ගණනාවක් එකතුව ය. ස්නායු පද්ධතිය, ශ්වසන පද්ධතිය, ආහාර ජිර්ණ පද්ධතිය ලෙස අප හඳුන්වන ඒ පද්ධතිවල ක්‍රියාකාරිත්වය මිනිස් ක්‍රියාකාරිත්වය තරම් සංකීර්ණ නැත. ඒ එක එකක් සැදී තිබෙන්නේ අවයව ගණනාවක එකතුවෙනි. උදාහරණයක් ලෙස ආහාර ජිර්ණ පද්ධතිය මුඛයෙන් ද ගල නාලයෙන් ද අමාශයෙන් ද අක්මාවෙන් ද වකුගඩු වලින් ද අතුනු බහන් වලින් ද සමන්විත ය. ඒ එක එකක ක්‍රියාකාරිත්වය ඊටත් වඩා සරල ය. ඒ අවයව සෑදී ඇත්තේ සෛල වලිනි. ඒ සෛලවල ක්‍රියාකාරිත්වය වඩාත් සරල ය. ඒ සෛල සෑදී ඇත්තේ ප්‍රෝටීන් වලිනි. ඒ ප්‍රෝටීන් අනුවල එකතුවෙනි. අනු පරමාණු වල එකතුවෙනි.

අපේ පමණක් නොව සියලු සත්ත්වයන්ගේ ද ශාකවල ද ඇත්තේ සෛල ය. එහෙත් ඒ සෛල එකතු වි සැදි තිබෙන පද්ධති එකිනෙකට වෙනස් ය. ජෛවී දේ පමණක් නොව ඉන් බාහිර දේ ද සැදී ඇත්තේ අනුවලිනි.

සරල ඒකක වලින් සෑදුනු සෑම සංකිර්ණ ඒකකයකම ඊට සම්බන්ධ වූ සරල ඒකක කිසිවක නැති නව ගුණයක් තිබෙන්නේ ය. එම නව ගුණය බිහිවන්නේ සරල ඒකක සංවිධානය වන ආකාරයෙනි.

සංකීර්ණ මිනිසුන් එකතුව මිනිසුන්ටත් වඩා සංකිර්ණ වූ ආයතන ගොඩ නගා තිබේ. රටවල් ගොඩ නගා තිබේ. තනි මිනිසෙකුට කරන්නට බැරි විශ්ව කර්ම වැඩ කිරීමේ මේ ආයතන හා රටවල් අපූරු සමත්කම් දක්වා තිබේ.

බොහෝ දෙනෙකුට මේ පුදුම සහගත කාරණය තේරුම් කර ගැනීමට අමාරු ය. ඔවුහු ඒ නිසා ම කිසියම් මධ්‍යගත යමක පාලනය යටතේ මෙය සිදු වෙතැයි සිතති. මිනිසෙකු සම්බන්ධයෙන් නම් ඔවුන්ට ඒ මධ්‍යගත දේ හැටියට දැනෙන්නේ සිත ය. රටක් සම්බන්ධයෙන් නම් රජය ය. ආයතනයක් සම්බන්ධයෙන් නම් ආයතනයේ ලොක්කා ය.

ඇත්තටම එවැනි මධ්‍යගත දෙයක් නැත. ඒ මධ්‍යගත යැයි සිතන දෙය පද්ධතිය තුළ තවත් එක සංඝටකයක් පමණ ය. ආයතනයක ලොක්කෙකුට ආයතනය පාලනය කළ හැක්කේ සෙසු අයගේ අනුමැතිය ඇති තාක් පමණ ය. රජෙකුට ද එය එසේ ම ය. ලොක්කන් සහ රජවරු ඇතැම් අවස්ථාවක විසිවන්නේ තවදුරටත් ඒ අනුමැතිය අහිමි වූ විට ය. මනුෂ්‍ය ශරීරය තුළ තිබෙන සිතට ද ඒ තත්වය ම උදාවන්නේ ය.

සිතට පැවතිය හැක්කේ අනෙක් පද්ධති පවතින තාක් පමණ ය. ශ්වසන පද්ධතිය අවහිර වීමක දී මුලින් මුර්ඡා වෙන සිත එය දිගින් දිගටම පැවතියොත් මිය යන්නේ ය. ආහාර ජීරණ පද්ධතිය ලෙඩ වුවහොත් සිත ද දුර්වල වන්නේ ය. සිතිම අමාරු වන්නේ ය. ස්නායු පද්ධතිය ලෙඩ වුවහොත් සිතට සිතුවාට කිසි දෙයක් කර ගන්නට බැරි වන්නේ ය.  සිරුරෙන් ස්වායත්ත හිතක් නැත. සිත මේ සියල්ලේ අග්‍රඵලය විය හැකි ය. එහෙත් ඒවායින් තොරව පැවැත්මක් ඊට නැත.

මේ සියල්ල කීවේ ලෝකය නිසි ලෙස තේරුම් ගැනීම කළමනාකරුවෙකු විසින් නිවැරදිව කළ යුතු නිසා ය. දැන් මේ අවබෝධය ඇති ව අපි වෙළඳ පොල දෙස බලමු.

වෙළඳ පොල පාලනය කරන කිසිවෙකු නැත. ආණ්ඩුව පාලනය කරනවා යැයි කීවාට හරි හැටි විමසා බැලුවහොත් වෙළඳ පොල සම්බන්ධයෙන් ආණ්ඩුවට කළ හැකි දේ අල්ප ය. වෙළඳ පොල කටයුතු සිදු වන්නේ ස්වාධීනව තමන්ගේ කටයුතු වල නිරත වන මිලියන් ගණන් ජනතාවගේ ස්වාධීන ක්‍රියාකාරිත්වයේ ප්‍රතිඵලයක් හැටියට ය. යම් හෙයකින් ආණ්ඩුව මේ සම්බන්ධයෙන් මැදිහත් වීමක් කරන්නට හිතුවා යැයි අපි සිතමු. සිදු වනු ඇත්තේ කුමක් ද?

නිශ්චිත මැදිහත් වීමක් ගෙන අපි මෙය විමසන්නට බලමු. ආණ්ඩුව පොල් මිල පාලනයට මැදිහත් වන්නේ යැයි සිතමු. ප්‍රතිඵලය කුමක් වනු ඇද්ද? පළමුව පොල් හිඟයක් ඇති වනු ඇත. දෙවනුව පොල්වල නියම කළ මිලට විකුණනු ඇත්තේ බාල පොල් ය. හොඳ පොල් නිල වෙළඳපොලට නෑවිත් අලෙවි වනු ඇත. බ්ලැක්මාර්කට් යන සුන්දර වචනයෙන් හඳුන්වනු ලබන වෙළඳපොලක මිස විවෘත වෙළඳ පොලක හොඳ පොල් මිලදී ගැනීමට නොහැකි වනු ඇත. බ්ලැක් මාර්කට් මිල කලින් තිබුණ මිල ද ඉක්මවන මිලක් වනු ඇත. ආණ්ඩුවේ අපේක්ෂාව ජය නොගනු ඇත. ඒ කියන්නේ ආණ්ඩුවට ඒතරම් බලයක් තිබිය දී වුව ද මැදිහත් වීමක් හරහා කළ හැක්කේ මිල අඩුකිරීමකට වඩා වෙනස් ප්‍රතිඵලයක් ඇති කිරීමට පමණක් බව ය. එයින් පෙනී යන්නේ කුමක් ද? ආණ්ඩුව මේ සංකීර්ණ සංඝටක ගණනාවකින් සමන්විත වෙළඳ පොළ තුළ තවත් එක සංඝටකයක් පමණක් බව ය. එයට බලපෑමක් කළ හැකි බව ඇත්ත ය. එහෙත් ඒ නිරපේක්ෂ බලපෑමක් නම් නොවේ. තමන්ට අවශ්‍ය දෙය ම කර ගත හැකි බලපෑමකට එවැනි ප්‍රබල සංඝටකයකට පවා ඉඩක් මේ සංකීර්ණ පද්ධති තුළ නැත.

හරියට හිත ප්‍රබල වුව ද ශරීරයට ඔරොත්තු නොදෙන කටයුතු වල ශරීරය එකවර යොදවන්නට හිතට නොහැකි වාක් මෙන් ය.

ආයතන ප්‍රධානයෙකු ද ආයතනයක මෙසේ එක් සංඝටකයක් පමණක් වන බව ප්‍රධානීන් දැන සිටිම හොඳ ය. ඒ ප්‍රධානිත්වය පවතින්නේ ඔහුුගේ / ඇයගේ අණ පිලිපැදිමට එකඟවන තාක් පමණ ය. රටේ නායකයෙකු පවා එයින් වෙනස් වන්නේ අල්ප ව ය. දිග්ගැස්සුණු යුද්ධයෙන් ද කැරලිවලින් ද අදටත් නොවිසඳී පවතින ජනවාර්ගික අර්බුදයෙන් පමණක් නොව මෑතක මතු වූ ව්‍යවස්ථා අරගලයෙන් ද ප්‍රකාශයට පත් වුනු පසුගිය කාලයේ ලංකාවේ රාජ්‍ය ක්‍රමය තුළ අර්බුදය කියා සිටියේ ද කවරෙකුටවත් නිරපේක්ෂ බලයක් හිමි නොවන බව ය. ඕනෑම බලවන්තයෙකු ද පද්ධතිය තුළ එක් සංඝටකයක් පමණක් බව ය. එය පරීක්ෂා කිරීමට යෑම තුළ අනපේක්ෂිත ප්‍රතිඵල පවා ලැබිය හැකි බව ය.

ගොඩනැගිල්ලක් හදා ඒ ගොඩනැගිල්ලට අවශ්‍ය මේස පුටු සපයා දී ඒවායේ වාඩි වී වැඩ කරන්නට මිනිසුන් බඳවා ගෙන ඔවුන්ට වැඩ කරන්නට කී පමණින් ආයතනයක් බිහි කර ගත නොහැකි ය. ආයතනය සක්‍රිය ආයතනයක් වන්නේ එකිනෙකාගේ වැඩ ඌණ පූර්ණය කිරීමට සමත් ලෙස ආයතනය ක්‍රියාත්මක කර වීම හරහා ය. ඊට අවස්ථාව දීම හරහා ය. එකිනෙකා සමග සහයෝගයෙන් වැඩ කළ හැකි ඔවුන් අතර මනා සන්නිවේදනයක් පවත්වාගෙන යා හැකි එකිනෙකාගෙන් ඉගෙන ගත හැකි පරිසරයක් නිර්මාණය කිරීම හරහා ය. ඊටත් වඩා අවශ්‍ය එවැන්නක් නිර්මාණය වීමට, ගොඩ නැගීමට, ඉඩ හසර දෙන පරිසරයක් ඇති කිරීම ය. ඒ සඳහා වැඩ කරන මිනිසුන්ට එකිනෙකා සමග සංවාදයේ යෙදී වඩා සුදුසු ක්‍රමවේදයන් හා ක්‍රම පද්ධතීන් බිහිකර ගැනීමට ඉඩ හසර සැලසීම ය. එවැන්නක් ඇති නොකර තමන්ගේ වාදනයට නටන්නට පමණක් කියන නායකයෙකුට හරි හමන් ආයතනයක් ගොඩ නැගිය නොහැකි ය.

ආයතනයක් යනු, නායකයා එහි සංඝටකයක් පමණක් වන, එකිනෙකා අතර සංකීර්ණ සම්බන්ධතා ගොඩ නැගීමට ඇති ඉඩ හසර මත මිනිස් සමූහ ක්‍රියාකාරිත්වය තුළ ක්‍රමයෙන් සැකසෙමින් තැනෙන්නකි. නායකයාගේ තීරණාත්මක භූමිකාව වන්නේ ඊට ඉඩ හසර සැලසීම ය. බොහෝ නායකයින් කරන්නේ එසේ ක්‍රමයෙන් බිහිවීමට නියමිත ආයතනය වසා සෙවනැල්ලක් මෙන් පැතිරෙමින් ඊට හරස් වීම ය. එවැනි නොනායකයින් ඉතා ඉක්මණින් ඉතිහාසයේ කුණු බක්කියට තල්ලු වනු ඇත. එසේ තල්ලු නොවනුහොත් ආයතනයත් මරා ගෙන ඔහුත් මිය යෑමට නියමිත වන්නේ ය.

ඒ නිසාම සංකීර්ණ පද්ධති ක්‍රියාකරන ආකාරය පිළිසිඳ දැනීමත් එවැනි සංකීර්ණ පද්ධතියක් සහිත ආයතනයක් තුළ නායකයාගේ කුදු බව පසක් කර ගැනීමත් කළමනාකරුවෙකුට අත්‍යවශ්‍ය ය.

ආත්ම විශ්වාසය ගොඩ නගා ගැනීම


53005

අප එදිනෙදා කරන වැඩ සඳහා අමතර ආත්ම විශ්වාසයක් අපට අවශ්‍ය නැත. ආත්ම විශ්වාසය අවශ්‍ය වන්නේ නුහුරු නුපුරුදු වැඩ කිරීමට ය. එයට ප්‍රධාන හේතුව හුරු පුරුදු වැඩක් මෙන් නොව නව වැඩක් අසාර්ථක වීමේ ශාක්‍යතාවයකින් යුක්ත වීම ය. වැරදෙන්නට ඉඩ තිබීම ය.

බොහෝ දෙනෙකු ඒ නිසා ම නව වැඩකට අත ගහන්නට කැමති නැත. ඒ නිසා ම වඩාත් සුදුසු හා වාසිදායක අවස්ථා ඔවුන්ගෙන් මග හැරේ. සාර්ථක මිනිසුන් තුළ ඇති එක් වැදගත් ගුණාංගයක් නම් නව වැඩක් බාර ගැනීමට අවශ්‍ය ආත්ම විශ්වාසය ඔවුන් සතුව තිබීම ය. ඒ සඳහා අවශ්‍ය ප්‍රථම කොන්දේසිය වන්නේ අසාර්ථක වීමට බිය නොවීම ය.

ඒ නව වැඩ බාර ගැනීම සම්බන්ධයෙනි. වැඩය බාර ගත් පසු ආත්ම විශ්වාසය ඇති කර ගැනීම සඳහා කළ යුත්තේ අසාර්ථක වීමට බිය වීම ය. ඒ අවශ්‍ය සූදානම ඇති කර ගැනීමට ය. අසාර්ථක වීමට බිය නොවූ පුද්ගලයාට දැන් සිදුවන්නේ එහි ප්‍රතිපක්ෂයට පිවිසීමට ය. අසාර්ථක වීමට බිය වීමට ය.

ඒ බියෙන් මෙහෙයවනු ලැබ ඔහු නව වැඩය සඳහා සූදානම් වන නිසා වැඩය කිරීමට අවශ්‍ය ආත්ම විශ්වාසය ඔහු විසින් ගොඩ නගා ගනු ඇත. එහෙත් ඒ වැඩය කිරිමට ඇත්තේ ප්‍රසිද්ධියේ නම් (උදාහරණයක් ලෙස තමන්ට සිදු ව ඇත්තේ නුහුරු මාතෘකාවක් සම්බන්ධයෙන් නුහුරු පරිසරයක තමනට නුහුරු විශාල පිරිසක් ඇමතීමට නම්) කොතරම් සූදානම් වුව ද අවසාන මොහොතේ නැවත සසල වීමක් ඇති විය හැකි ය. ඒ නිසා නැවතත් මුල කාරණය එනම් අසාර්ථක වීමට බිය නැති කර ගැනීම අවශ්‍ය ය.

ඒ කියන්නේ වැඩය කරා යන ගමනේ, ගමන ආරම්භයේත් අවසනයේත් අසාර්ථක වීමට ඇති බිය නැති කර ගත යුතු බව ය. ගමන පුරා අසාර්ථක වීමට බිය ඇති කර ගත යුතු බව ය.

ඒ අප කතා කළේ විශ්වාසය සම්බන්ධයෙන් ඇති කර ගත යුතු මානසික සූදානම ගැන ය.

ආත්ම විශ්වාසය ඇති කර ගැනීමට ඊට අනුකූල චරිතයක් ගොඩ නගා ගෙන තිබීම ද වැදගත් ය.

බොහෝ දෙනෙකු සෙසු මිනිසුන් විසින් මෙහෙයවනු ලබන අය ය. එයින් අදහස් කරන්නේ එක්කෝ සෙසු මිනිසුන්ගේ අනුමැතිය ඒ අයට අවශ්‍ය බව ය. සෙසු මිනිසුන් සතුටු කිරිම තුළ ඔවුන් හා සබඳතා ගොඩ නගා ගැනීමට මේ අය පෙළඹෙන බව ය. ඔවුන් එකඟ වන දේ පමණක් කිරීමට ඒ නිසා මේ කියන අය කටයුතු කරන බව ය. ඔවුන්ගේ කුඩා විරෝධයකින් මේ අය සැලෙන බව ය.

කෙනෙකුට තමන්ගේම වූ ප්‍රතිපත්ති තිබේ නම් එවැනි අය සෙසු මිනිසුන්ගේ අනුමැතිය මත, ඔවුන් එකග වන ප්‍රමාණයට, ඔවුන් විරුද්ධ නොවන වපසරියේ සීමාව තුළ, තමන්ගේ වැඩ කටයුතු සකස් කර ගන්නේ නැත. එවැනි ප්‍රතිපත්ති වලින් යුක්ත කෙනෙකු අනෙකා මත නොව ප්‍රතිපත්ති මත කටයුතු කරන නිසා ආත්ම විශ්වාසයකින් යුක්ත ය.

උපහැරණයකින් කියන්නේ නම් එවැනි අය හොඳ අරටුවක් සහිත ගස් වගේ ය. කුඩා සුළඟකින් ඔවුන් සෙලවීමට බැරි ය. ඒ නිසා ඔවුන්ගේ විශ්වාසය සසල කිරීමට බාහිර අයට නොහැකි ය.

ආත්ම විශ්වාසය ඇති බොහෝ අයට මේ අරටුවට අමතරව පොළොව බදා ගෙන පැතිර පවතින මුල් තිබේ. ඉංජිනේරු ශිල්පයට අනුව හොඳ ශක්තිමත් කණුවකට අමතරව එය පොළොවට දරා ගෙන සිටිය හැකි පාදමක් ද තිබේ. ඒ නිසා සුළඟින් නොවැනෙනවා පමණක් නොව ඉදිරී නොයන බවට ද සහතිකයක් තිබේ.

එය හැදෙන්නේ තමන්ගේ සමාජ සබඳතා ජාලය මත ය. දැනටමත් සමාජය තුළ තමන් කර ඇති වැඩ කටයුතු නිසා දිනාගෙන ඇති නාමය අනුව ය. මිතුරු හා හිතවතුන්ගෙන් පමණක් නොව යහපත් අනුගාමිකයන්ගෙන් ද සමන්විත එම ජාලය අවශ්‍ය විශ්වාසය සපයන්නේ ය. ඒ හදිසියේ අමාරුවේ වැටුන ද පිහිටට එන පිරිසක් ඔවුන් සතු නිසා ය. ඔවුන් විසින් මිනිසුන් දිනාගෙන ඇති නිසා ය.

මෙතන කුඩා පරස්පරයක් උභතෝකෝටියක් තිබේ. අවශ්‍ය එක් චරිතයක් වන්නේ මිනිසුන්ගේ අනුමැතිය අපේක්ෂා නොකරන, ඔවුන් සතුටු කිරීමට ම කටයුතු නොකරන, ප්‍රතිපත්ති ගරුක චරිතයකි. දෙවැනි චරිතය වන්නේ මිනිසුන්ට සංවේදී, ඔවුන් වෙනුවෙන් වැඩ කරන, චරිතයකි. ශක්තිමත් අරටුවකට මුලින් කී ප්‍රතිපත්ති ගරුකත්වය අවශ්‍ය වන අතර ශක්තිමත් පාදමකට අවශ්‍ය මානුෂික සබඳතා ය. පරස්පරය පළමුවැන්න නිසා දෙවැන්න නැති වීමේ ඉඩක් පැවතීම ය.

ජය ඇත්තේ මේ දෙක තුලනය කර ගැනීම තුළ ය. එයට ද ආත්ම විශ්වාසය අවශ්‍ය ය. මිනිසුන් දිනා ගත යුත්තේ ප්‍රතිපත්ති පාවා දීමෙන් නොවේ. ප්‍රතිපත්ති ක්‍රියාත්මක කිරිමෙන් ය. ඒ කියන්නේ තමන් අනුයන ප්‍රතිපත්ති පොදු යහපත පිණිස විය යුතු බව ය. ඒවා ක්‍රියාත්මක කිරීම තුළ මිනිසුන් බොහෝ දෙනෙකුට සාධාරණය ඉෂ්ඨ වෙන බව ය. හැමගේ යහපත පිණිස ප්‍රතිපත්ති හැදිය නොහැකි නමුත් සාධාරණ හා යුක්ති යුක්ත ප්‍රතිපත්ති සාධාරණ මිනිසුන්ට එරෙහි ව යන්නේ නැත.

ආත්ම විශ්වාසය ගොඩනගා ගත හැකි චරිතයක් බවට යන ගමනේ දී සමාජ සබඳතා ගොඩ නගා ගත යුත්තේ ප්‍රතිපත්තිවලට යටත්ව ය. වැදගැම්මකට නැති අවස්ථාවාදී මිනිසුන් මිසක වැදගත් මිනිසුන් ප්‍රතිපත්ති පාවා දී තමන් වෙනුවෙන් කෙනෙකු කටයුතු කළ යුතු යැයි අපේක්ෂා කරන්නේ නැත. ඒ නිසා  මතු පිට පෙනෙන පරස්පරය හැබැහින් නැත.

දැන් අපට ආත්ම විශ්වාසය ඇති කර ගැනීම උදෙසා වැඩ පිළිවෙලක් ඇති කර ගත හැකි ය. එකක් දිගුකාලීනව වැඩ කර ගොඩ නගා ගත යුතු චරිතය ඇති කර ගැනීම ය. දෙවැන්න අසාර්ථක වීමට බිය නැති වීමත් බිය තිබීමත් අතර නිසි ගනුදෙනුවක් ඇති කර ගැනීමට හුරු වීම ය. අමතරව අවශ්‍ය වන්නේ බොහෝ ඇසූ පිරූ තැන් තිබීම ය. ක්ෂේත්‍ර ගණනාවක දැන උගත්කම තිබීම ය. යල් පැන ගිය පැරණි දැනුම ඉවත් කර දැනුම යාවත්කාලීන කර ගැනීමට හැකිවිම ය. බහුවිධ කුසලතා ඇති කර ගැනීම ය. නව තාක්ෂණයට හුරු වීම ය. නව තාක්ෂණය විසින්ඉදිරිපත් කරන නව අවස්ථා පිළිබඳ සංවේදී වීම ය. ඒවා උපයෝගී කර ගැනීමට සූදානම් වීම ය.

අප ලබන ජයග්‍රහණයන් අපගේ ආත්ම විශ්වාසය ශක්තිමත් කිරීමටත් පරාජයන් එය දුර්වල කර දැමිමටත් හේතු වෙයි. පරාජයක දි ඉක්මණින් නැගිට සිටීමට හැකි වීම ද එවන් අවස්ථාවක උත්සහයෙන් ජය සපථ කරලීම ද ආත්ම විශ්වාසය නොනැසී පවත්වා ගැනීමට අවශ්‍ය ය.

නොවැටී නැගී සිටි මිනිසුන් නැත. වඩාත් හොඳින් නැගී සිටින්නේ වැටුන මිනිසුන් ය. ඒ වැටිමෙන් පාඩම් ඉගෙන ගත් මිනිසුන් ය. ඉන් පදම් වුනු මිනිසුන් ය.