මැජික් හා කළමනාකරණය


https://i.pinimg.com/236x/3b/6f/4f/3b6f4f3f4a0e51ffb664b0af0995cd7e--the-magicians-sideshow-collectibles.jpg

මැජික් බලන්නට මිනිසුන් කැමති ය. වෙනත් විදිහකට කියන්නේ නම්, තමන් දක්ෂ ලෙස රවටන්නන්ට මිනිසුන් කැමති ය. මැජික්වලට රැවටීමෙන් නොනැවතී, රවටන මිනිසාට අත්පොලසන් දෙන්නට ද ඔවුහු සැදී පැහැදී සිටින්නෝ ය.

මැජික් දර්ශනයක දී අත්පොලසන් පිරිනමන්නේ රවටනු ලැබුවාට ම නොවේ. දක්ෂතාවයට ය.

එහෙත් රවටනු ලැබීම සම්බන්ධයෙන් අත්පොලසන් දෙන මිනිස්සු ද අප අතර සිටිති. ඒ තමන්ව රවටන දේශපාලනඥයන්ට අත්පොලසන් දෙන අය ය. ඒ මැජික් වලදී මෙන් ඒ ඇස්බැන්දුම් බව දැන නොවේ. නොදැන ය. ඇත්ත යයි අදහාගෙන ය.

ආගමික පූජකයන් ද ඇස් බැන්දුම් පෙන්නීමේ ලා දක්ෂ ය. ස්වාමීන්වහන්සේ කෙනෙකුට කරන ආසන පූජාවකින්, ඊළග භවයේ දෙව්ලොව උපත ලැබ, මැණික් පුටුවකට උපාසිකාවක් හිමිකම් ලැබූවේ යැයි කියන කතාවක්, මා ඇසු‍වේ ඊයේ පෙරේදා ධර්මදේශනාවක දී ය. ආගම වෙනුවෙන් මැරුණු අයට කන්‍යාවන් ලැබෙනවා යැයි කියනු ලබන්නේ මුස්ලිම් ආගමේ එක පාර්ශවයක ය. අධ්‍යාත්මිකත්වය සමග එතූ විට ඇස්බැන්දුමේ අලංකාරය වැඩි ය. ඒත්තු ගන්වන සුළුය. ඒ සියල්ලට සාදු කියන්නට එහෙයි කියන්නට ආමේන් කියන්නට කැමති උවැසි උවැසියන් ඉන්නා නිසා ඒ ඇස්බැන්දුම් ද දිගට හරහට සිදු වන්නේ ය.

ආධාර එකතු කරන්නන් ද මේ ඇස්බැන්දුම් ඉදිරිපත් කිරීමේ ලා දක්ෂ ය. ලෙඩ රෝග පිළිබඳ වෛද්‍ය සහතිකවල සිට හැම එකක් ම ඊට අඩංගු ය. පික්පොකට් කාරයින් පැහැර ගන්නේ හොරෙන් ය. මංකොල්ලකාරයින් එයම එලිපිට කරන්නේ වුව ඒ සඳහා තර්ජනය භාවිතා කෙරෙන්නේ ය. ආයුධ යොදා ගැනෙන්නේ ය. ආධාර හිඟන අය ඒ සඳහා භාවිතා කරන්නේ මැජික් ය. ඇස් බැන්දුම් ය.

නොයෙක් වර්ගයේ සාස්තර කියන්නන් ද ඇතුළුව ගුප්ත විද්‍යාව යොදා ගන්නා හැම කෙනෙකුම පාහේ පෙන්වන්නේ මැජික් ය. වැඩ ගුප්ත බව, නමේ ම දක්වා තිබේ.

මේ සියල්ල දකින කළමනාකරුවෙකු ද තමන් ද ඇස්බැන්දුම් කරුවෙකු වෙන්නට කල්පනා කරතොත් ඔහුට / ඇයට දොස් කිව නොහැකි ය. එහෙත් කළමනාකරුවෙකු විසින් රවටනු ලැබීමට බොහෝ දෙනෙකු කැමති නැත. වැඩකරන සේවකයන් ද පාරිභෝගිකයන් හෝ සේවාලාභින් ද කැමති නැත. ආගමක පූජකවරයෙකුට මෙන් මැජික් කරුවෙකුට මෙන් කළමනාකරුවෙකුට ඒ සම්බන්ධයෙන් සමාව ලැබෙන්නේ නැත.

එහෙත් කළමනාකරුවෝ මැජික් වලින් වැඩ ගනිති. ඒ වැඩිමනත් ලෙස අලෙවිකරණයේ ය. ඇස්බැන්දුම් වඩාත් දර්ශණීය ලෙස දිග හැරෙන්නේ එහි දී ය. නංගි පෙන්නා අක්කා දෙන ආකාරයේ ඇස් බැන්දුම් එමට ය. උඩ සාක්කුවට එකක් දමා යට සාක්කුවෙන් එමෙන් තුන් ගුණයක් ගන්නා කළමනාකරුවන් එක් අතකට පෙන්නන්නේ ද මැජික් ය.

මේ ඇස්බැන්දුම් වල යෙදෙන වැඩි දෙනෙක් තුළ එක් පොදු විශ්වාසයක් තිබේ. තමන්ට සැළකිය යුතු පිරිසක් තවත් කාලයකට රැවටිය හැකි බව ය. තමන්ගේ ඇස්බැන්දුම් කීප දෙනෙකුට අසු වූවේ වුව ද නව පිරිසකට දැල එලා ගත හැකි බව ය.

අතීතයේ දී ඒ සඳහා ඉඩ කඩ තිබූ බව ඇත්ත ය. එහෙත් ගැටළුවකට ඇත්තේ ඉඩ කඩ තොරතුරු තාක්ෂණයත් ඒ හරහා ක්‍රියාත්මක වන තරඟකාරිත්වයත් සමග සීමාවේගන යෑම ය. දැන් හැම එකකට රේටින් ලැබෙන්නේ ය. ටැක්සි සේවාවල රියැදුරන්ට පමණක් නොව ඒවා භාවිතා කරන අයට ද රේටින් ලැබෙන්නේ ය. හෝටල් වලට රේටින් ලැබෙන්නේ ය. ගුවන් සේවා වලට රේටින් ලැබෙන්නේ ය. පාරිභෝගික භාණ්ඩවලට සපයන සේවාවලට වෙනත් ආයතන වලට ද රේටින් ලැබෙන්නේ ය. රවටනු ලැබූ බව අසු වූ කල, ලැබෙන රේටින් පලේ පල් ය. වැඩි කලක් නොගොස් ඒවා සමග පල්ලම් බැසීමට, මුල දී ආයතනයන්ට ද, පසුව කළමනාකරුවන්ට ද, සිදු වන්නේ ය.

සක්‍රීය සමාජජාලා තිබෙන්නේ ය. හැම දෙනෙකුටම පාහේ ඇති ජංගම දුරකතන වල කැමරා ද තිබෙන්නේ ය. බොරු කළ නොහැකි සාක්කි සමග ඇස් බැන්දුම් ඇතැම් තැනක එලියට එන්නේ ඒ දෙකේ අනුග්‍රහය ද යටතේ ය.

ඒ නිසා අද දවස ඊයේට වඩා ඇස් බැන්දුම් පෑමේ දී පරිස්සම් විය යුතු ය. කළමනාකරුවන් විශේෂයෙන් පරිස්සම් විය යුතු ය. ආයතනය මැජික් පෙන්වන එකක් නොව සැබෑ සේවයක් සලසන එකක් බව පෙනී යන ලෙස වැඩ කිරීමට පරිස්සම් විය යුතු ය. නංගී පෙන්නුවොත් අක්කා නොව නංගී ම දීමට හිත හදා ගත යුතු ය.

එපමණක් නොවේ. ලෝකයේ ඇස්බැන්දුම්කරුවන් ඉන්නා බව දැන ඔවුන් අඳුනාගැනීමට ද ඔවුන්ගෙන් පරිස්සම් වීමට ද කළමනාකරුවන් ඉගෙන ගත යුතු ය. ඇස් බැන්දුම් කරුවන් අනුන්ගේ ඇස්වලට වැලි ගසා, තමන්ගේ වුවමනා ඉෂ්ඨ කරගන්නා බව දැන, ඇස් පරිස්සම් කර ගන්නා අතර, මෙවැනි ඇස් බැන්දුම් අඳුනාගත හැකි සේ ඇස් විවර කර තබා ගැනීමට ද කටයුතු කළ යුතු ය.

ඊට අමතරව අන්තර්ජාලය විසින් සලසන විවිධ සේවා ද ඇත්ත නැත්ත සොයා ගැනීමට යොදා ගත හැකි ය. මෑතක දී අන්තර්ජාලය හරහා ප්‍රචාරය වුනු මයික්‍රෝවේවි උදුන හානිය ඇතිකරන්නේ ,ය ඒ නිසා එය ජපාන රජය විසින් තහනම් කර ඇතැයි ද, යන කතාව අන්තර්ජාලයේ ඇති ෆැක්ට් චෙක් වෙබ් අඩවිය විසින් බොරුවක් බව සනාථ කර තිබිණි. අන්තර්ජාලයේ පළවන ප්‍රවාත්ති වල ඇත්ත නැත්ත සොයා ගැනීමට භාවිතා කළ හැකි එක් වෙබ් අඩවියක් ෆැක්ට් චෙක් ය. එවැනි අඩවි තෝරාබේරා ගැනීමේ දී වෙනත් ආකාරයක ඇස්බැන්දුම් කරුවෙකුට හසු වීමට ඉඩකඩ ඇති බව දැන එය පරිස්සමින් කළ යුතුය. අන්තර්ජාලය පුරා ද සමාජජාලා පුරා ද අන් තැන වල මෙන් ම ඇස් බැන්දුම් කරුවන් අරක් ගෙන ඇති බැවිනි.

ඇස් බැන්දුම් කරුවන් සමග අවංක ආයතන වලට තරඟ කිරීම අමාරු ය. ඒ නිසා ම බොහෝ විට සිදුවන්නේ එවැනි අවංක ආයතන ද ටික කලෙකින් ඇස් බැන්දුම් කරුවන් අනුගමනය කිරීම ය. අවංකව වැඩ කරන ආයතන කළ යුත්තේ ඒ ගොන් කරත්තයට නැගීම නොවේ. ඒ ඇස්බැන්දුම් කරුවන් නිරාවරණය කිරීම ය. හෙලිදරව් කිරීම ය.

මේ නිසා ම ප්‍රමිතීන් ඇති කර ගැනීමටත්, ප්‍රමිතීන් පවත්වාගෙන යෑම සඳහා ඒවා නියාමනය කිරීමට සමත් ආයතන ව්‍යුහයක් ඇති කර ගැනීමටත්, කළමනාකරුවන් විසින් කටයුතු කළ යුතු ය. ඒවා තවත් ඇස් බැන්දුමක් නොවන බවට නිතර පරීක්ෂා කොට සැක හැර දැන ගත යුතු ය. ඒවාට අවශ්‍ය තොරතුරු ලබා දීමෙන් සහය දැක්වීය යුතු ය. සමාජය ද ඇස් බැන්දුම්කරුවන් දෙස සුපරීක්ෂාවෙන් බලන තැනකට යොමු කළ යුතු ය. ඇස් බැන්දුම් කරුවන්ට එරෙහි පුළුල් සන්ධානයක් ගොඩ නැගිය යුතු ය.

 

කේලාම් කීම හා ඇහීම


 

කේලාම් කීම අයහපත් බව දැන සිටිය ද එසේ නොකර සිටීමට බොහෝ දෙනෙකුට බැරි ය. කේලමකින් බොහෝ විට කියවෙන්නේ යම් පුද්ගලයෙකුගේ අකටයුත්තක් ගැන ය. කවුරුන් හෝ කරන වැරැද්දක් ගැන ය. එය කාට හෝ විරුද්ධව, චුදිතයා විසින් කරන යම් කටයුත්තක් අරබයා ද විය හැකි ය. ආයතනයට එරෙහිව කරන කටයුත්තක් ද විය හැකි ය.

ඒ නිසාම එවැන්නක් පිළිබඳව තමන් දැනුවත් වූ පසු එය අදාළ පුද්ගලයාට කියා නිදහස් වන තුරු බොහෝ දෙනෙකුට එය බරකි. අදාළ පුද්ගලයා තම හිතවතෙකු නම්, ආයතනයේ නායකයා තම හිතවතෙකු නම්, ඇතැම් විට එසේ නොකියා සිටීමෙන් ඔහුට හෝ ඇයට කරන්නේ නපුරක් කරන්නේය යන සිතිවිල්ල හිතට කරදර කරයි. ඒ නැතත් නිරපරාදේ අමාරුවේ වැටෙන්නට යන මිනිසෙකුට උදව් වීම, කේලාම් කීම හරහා වුව උදව්වීම, නපුරක් හැටියට ගැනෙන්නේ නැත. ඒ නිසා, ආගම ධර්මයේ කෙසේ කියා තිබුන ද, කේලාම් කීම හැම විටම නරක දෙයක් ලෙස බොහෝ අය විසින් සළකන්නේ නැත.

කේලාම් ඇහීම ද මේ හේතුව නිසා ම වරදක් හැටියට නොසැළකේ. කේලමකින් සපයන්නේ තොරතුරකි. තීරණ ගැනීමට තොරතුරු හැකිතාක් දැන ගෙන සිටීම අවශ්‍ය ය. ඒ තොරතුරුවල විශ්වාසනීයත්වය සැක සහිත වුව ද එය නැවත පරීක්ෂා කිරීමෙන් පසු පමණක් භාවිතා කළ යුතු වුව ද පළමු වටයේ එයින් වැසුණු දොරක් විවර කෙරෙන නිසා වැදගත් ලෙස සැළකෙන්නේ ය.

කාට හෝ විරුද්ධව කරන යම් අකටයුත්තක්, ඒ පුද්ගලයාට, කියා සිටීම කේලමකි. එයම තැන තැන කතා කරන විට එය ඕපාදූපයක් බවට පත් වේ. කේලාම් වල මූලාශ්‍රය ඇතැම් විට මෙසේ කටින් කට යන ඕපාදූපයක් ද විය හැකි ය. ඒ වුනාට එසේ ඇහිඳ ගත් තොරතුර කේලාම් කියන්නා ඇතැම් විට වචනයට නගන්නේ තමන් ම ඇසින් දුටු, තම කණටම ඇහුණු, දෙයක් හැටියට ය. බොහෝ කේලාම් භයානක වන්නේ ඒ නිසා  ය. ඒ තුළ ඇත්තේ විශ්වාසනීයත්වය පිළිබඳ ප්‍රශ්නය ය.

කළමනාකරණ සාහිත්‍යයේ ආයතනය තුළ සැරිසරන ඕපාදූප හැඳින්වෙන්නේ grape vine යන නාමයෙනි. විවෘත සන්නිවේදනයකට ඉඩක් නැති, එවැන්නක් සිදු නොවන, ආයතන වල ඕපාදූප වලට වැඩි තැනක් ලැබෙන්නේ ය. එය නිල මාධ්‍ය තොරුතුරු වාර්ථා කිරීම මග හරින විට මූණු පොත එහි තැන ගන්නවා වැනි ය. ඒ නිසා ම කේලාම් ද වැඩි ඉඩක් එවැනි ආයතන තුළ ලබා ගන්නේ ය.

කළමනාකරුවෙකු මේ සම්බන්ධයෙන් කුමන අස්ථානයක් ගත යුතු ද? ඔහු / ඇය කේලාම්වලට ඇහුම් කන් දිය යුතු ද? ඒවා සම්බන්ධයෙන් අනුගමනය කළ යුතු ක්‍රියාමාර්ගය කුමක් ද? අද ලිපියට විෂයය වන්නේ ඒ ප්‍රශ්නයන් ය.

තොරතුරු, තීරණ ගැනීම සඳහා අවශ්‍ය ය. ඒ නිසා කේලාම් වලට ඇහුම් කන් නොදී සිටිය යුතු නැත. එහෙත් අවශ්‍ය නිකම් තොරතුරු නොවේ. අප කලින් ද සඳහන් කළ පරිදි විශ්වාසනීය තොරතුරු ය. ඒ නිසා ම විශ්වාසනීයත්වය තහවුරු කරගන්නා තුරු කේලමක් සැළකිය යුත්තේ බොරුවක් ලෙස ය. ඒ නිසා සාක්කි සෙවිය යුත්තේ කේලමේ සඳහන් දේ බොරුවක් බව ඔප්පු කිරීම සඳහා ය. එසේ නොවුනහොත් වෙන්නේ වැඩි දුර සොයා බැලීමකින් තොරව කේලමට හසු වීම ය.

අප එසේ කියන්නේ අපට බොහෝ විට හමුවන්නේ අප සොයන පැත්ත සනාථ කරන සාක්කි නිසා ය. අනෙත් පැත්තට සාක්කි සෙවිය යුත්තේ ඒ මානසික අගතියෙන් ගැලවීමට ය. උගුලට අසු නොවී සිටීමට ය.

කේලාම් කියන තැනැත්තා මුලින් කරන්නේ “සත්‍යය කේලාම්“ කීම ය. අප විසින් සාක්කි සොයා යෑමේ දී ඔහු/ ඇය නිවැරදි බව පෙනෙයි. දැන් මුල් වටය අවසන් ය. ඒ විශ්වාසය ගොඩ නැගීමේ වටය ය.

දෙවැනි වටයේ කේලාම්වල ඇත්තේ අර්ධ සත්‍යයන් ය. ඒවා ද අර්ධ ලෙස හෝ සනාථ වන නිසා අනෙක්වා නොසොයාම සම්පූර්ණ කතාව නායකයා විසින් පිළිගැනීමට ඉඩ තිබේ.

විශ්වාසය තහවුරු වූ විට පට්ටපල් බොරු ද කේලාම් ලෙස ලැබේ. ඒ එළැඹ ඇත්තේ තුන්වෙනි වටයට ය. දැන් උගුලට අසු වී අවසන් ය. ඒ නිසා ඒවා බොහෝ විට සොයා බලන්නේ නැතිවම පිළිගැනේ. ඒ මත පදනම් ව ගන්නා තීරණ වලින් සිදු වන්නේ වෙනදා හිතවත් වූ අය ද සතුරන් වීම ය. කේලම්කරුවන් ගෙතූ කතාවේ විදිහට, බොරුවට නොව, ඇත්තටම, නායකයාට විරුද්ධව යෑම ය. ඒ හරහා කේලාම් කියන්නා පමණක් අවසානයේ ජය ලැබීම ය.

ඇතැමුන් ඇතැම් විට කේලාම් කියන්නට පටන් ගන්නේ නායකයාට, ආයතනයට, ඇති හිතවත් කමට ය. එහෙත් ඒවා නායකයා නොවිමසා ම පිළිගන්නා බව පෙනෙන විට, ඒ අවස්ථාවෙන් ප්‍රයෝජන ගැනීමට කේලම්කරුට සිතුනොත් ඒ ගැන පුදුම විය යුතු නැත. පළමුව, තමන්ගේ විරුද්ධ කාරයින්ගෙන් පලිගන්නට කේලම්කරු විසින් මේ නව අවස්ථාව ප්‍රයෝජනයට ගැනේ. දෙවනුව, නායකයාට ඇති හිතවත් කම, ඔහු/ඇය යටත් කර ගැනීමක් දක්වා ද, නායකයා තමන්ගේ පදයට නටන රූකඩයක් බවට පත් කර ගැනීම දක්වා ද, වශයෙන් තවත් අදියර කීපයක් ඉදිරියට යා හැකි ය.

ඇතැම් විට සිදුවන්නේ කේලම් කරුවා බොරු කාරයෙකු බව තේරුම් යන විට සෙසු සියල්ලන් හතුරන් බවට නායකයා විසින් පත් කර ගෙන තිබිම ය. අවසානයේ කිසිවෙකුත් ඔහුට නැති වීම ය. ඔහු තනි වීම ය.

නායකයා / කළමනාකරුවා සතුව තොරතුරු ලැබෙන මූලාශ්‍ර එකකට වැඩි ගණනක් තිබිය යුතුවා පමණක් නොව ඔහු තොරතුරු ලබා ගැනීම සඳහා ස්වාධීන උත්සහයන් ද දැරිය යුතු වන්නේ ඒ නිසා ය.

අසන කේලාම් වලින් පූර්ව නිගමනයන්ට බසින්නේ නැතිව, ඒ මත පදනම්ව චුදිත පාර්ශවයට චෝදනා එල්ල කරන්නේ නැතිව, ඒක පාර්ශවිකව තමන් තීන්දු වලට බසින්නේ හෝ දඩුවම් නියම කරන්නේ නැතිව, විවෘත මනසකින් චුදිත පාර්ශවයට සවන් දිය යුත්තේ ඒ නිසා ය.

ඕනෑම කතාවකට පැති කීපයක් තිබේ. කේලමෙන් කියවෙන්නේ එක පැත්තකි. ඉතිරි පැති නැතිව සම්පූර්ණ කතාව බලා ගත නොහැකි ය. කියවා ගත නොහැකි ය.

චෝදනා එල්ල කරන පුද්ගලයාත්, චුදිතයාත්, ගැන නම් වශයෙන් සඳහන් කරන්නේ නැතිව කතාව ගැන තෙවැනි පාර්ශවයන්ගෙන් විමසිය හැකි ය. එවිට පැති දෙකක් නොව තුනක් හතරක් ම නිරාවරණය කර ගත හැකි ය.

බොහෝ නායකයන්ට මේ ඉවසීම නැත. ඔවුන් බොහෝ දෙනෙකු කතාවේ බාගයක් යන විට පරල වන ජාතියේ අය ය. බාගයක් අසන, කාලක් තේරුම් ගන්නා, බිංදුවක් හිතන, දෙගුණයක් ප්‍රතිචාර දක්වන අය ය. අවසානයේ ඔවුන්ට සිදු වන්නේ දහ ගුණයක් පසුතැවිලි වීමට ය.

ප්‍රතිරූප වන්දනාව


Nordic Sami people worship of Stupa resembling statues on ...

ඕනෑ ම ආයතනයක, රටක, පරපුරක ඉතිහාසය තුළ ඒ ආයතනයට, රටට, පරපුරට අතිශය බලපෑමක් කළ සුවිශේෂී පුද්ගලයන්, සෙසු අය සමග සන්සන්දනයේ දී දැවැන්තයින් යැයි කිව හැකි පුද්ගලයින්, කෙටියෙන් කියන්නේ නම් වීරයන්, සිටිය හැකි ය. එවැනි දැවැන්තයින් දේවත්වයෙන් සළකන්නට, ඔවුන් පරමාදර්ශයන් ලෙස සළකන්නට, ඒ නිසා ම ආයතනයක්, රටක්, පරපුරක් ඉදිරිපත් වීම ස්වභාවික ය. සාධාරණ ය.

ඒ උදෙසා ඉතිහාසය හදාරන්නටත් පරපුරෙන් පරපුරට ඒ දැවැන්තයින් පිළිබඳ සිත් කාවදින කතා වෘත්තාන්තයන් සේ ගෙන යෑමටත් ඔවුන් නිරන්තරයෙන් සැමරිමටත් ඒ හරහා එම ප්‍රජාවට කණ්ඩායමට ශක්තියක් බලයක් ලබා දීමටත් කටයුතු කරනු ලැබේ.

අපේ ඉතිහාසයට අදාළව නම් රාවණා, මහ පැරකුම්බා, මහසෙන්, වළගම්බා, ධාතුසේන, දුටුගැමුණු, එවැනි වීරයන් ය. ටිබෙට් ජාතික එස් මහින්ද හිමි, මිගෙට්ටුවත්තේ ගුණානන්ද හිමි, තොටගමුවේ රාහුල හිමි එවැනි වීරයන් ය.

මිනිසුන් දිරිගන්වන සුළු එවැනි වීරයන් සිටීම ඒ නිසා ම ආශිර්වාදයකි.

මේ චරිත වඩාත් ආකර්ෂණීය කිරීම උදෙසා වරින් වර බොරු ද එකතු කරනු ලැබේ. ඒ සියල්ලෙහි අදහස ප්‍රබල ප්‍රතිරූපයක් ගොඩ නගා ගැනීම ය. වන්දනා කිරීමට සුදුසු තත්වයට වීරයා පුම්බා උඩට ගැනීම ය.

ඇතැම් ආගමික ඉගැන්වීම් වල ශාස්තෘන් වහන්සේලාට ඉන්ද්‍රජාලික හැකියාවන් මවන්නේ ද එසේ උත්කර්ෂයට නැංවීම උදෙසා ය. ප්‍රතිරූපයෙන් වැඩි වැඩක් ගත හැක්කේ අමු අමුවේ චරිතය ඒ ලෙස ඉදිරිපත් කිරීමෙන් නොවේ. ඒ චරිතයට අදාළ නැති ගුණාංග හා හැකියාවන් ද ඊට එක් කිරීමෙනි. ඒ සියල්ලේ අවසාන අපේක්ෂාව වන්දනා කිරීමට සුදුසු තත්වයට විරයා ගෙන ඒම ය.

මේ අපේ ගමේ රටේ සාමාන්‍ය මළ ගෙයක වුව ද අපට අත්විඳිය හැකි කාරණයකි. මැරුණ මිනිසා ජීවත්ව සිටිය මිනිසාට වඩා බොහෝ සෙයින් යහපත් ය. දක්ෂ ය. මිත්‍රශීලී ය. ඒ ගැන කියන කතාවලින් එකිනෙකා පරයා සිය මිත්‍රයා ඥාතියා උඩ දමන්නේ ඒ ප්‍රතිරූපය ගොඩ නැගීම උදෙසා ය. මිය ගොස් ඇත්තේ වචනයේ අර්ථයෙන්ම සත්පුරුෂයෙකි.

ආයතනය ආරම්භ කළ තැනැත්තා, ආයතනය නව මානයකට ඔසවා තැබූ තැනැත්තා ලෙස විවිධ අවස්ථාවල ආයතනය වෙනුවෙන් සුවිශේෂ මෙහෙවරක් කළ වීරයෝ ආයතනයකට ද සිටිති. ඔවුන්ගෙන් ඇතැමෙක් වන්දීනය තත්වයේ ලා සළකන්නට ද ඒ සඳහා ඒ තැනැත්තාගේ ප්‍රතිරූපය පුම්බන්නට ද ආයතනයේ කළමනාකාරිත්වය වග බලා ගනිති. එයිනුත් නොනැවතී ඔවුන්ගේ පිළිරූ පවා ආයතන පරිශ්‍රයේ තබන්නට කටයුතු යෙදේ.

ඩී එස්, බණ්ඩාරනායක, ප්‍රේමදාස, එන් එම් පමණක් නොව ඩ්ඒ රාජපක්ෂ ද ප්‍රතිමාවක් බවට පත් වී රට තුළ විවිධ තැන් හි ස්ථාන ගත වන්නේ ඒ අනුව ය. ඒ බුදුන් හා ජේසුස් යන ආගමික නායකයන්ගේ පිළි රූ වලට අමතරව ය.

ප්‍රශ්නය ඇතිවන්නේ ආගමික වටපිටාවක දී මෙන් ම මෙහි දී ද මේ වීරයාගේ ප්‍රතිපත්ති හා දැක්මට දිව්‍යමය බවක් ලැබීම නිසා ය. ඔහුගේ ප්‍රකාශ සර්වකාලීන ලෙස සැළකීම නිසා ය. ඔහු කළ වැඩ එලෙසම කර ගෙන යෑමටත් ඔහු කී දේ එලෙසම පිළිගැනීමටත් පේවීම නිසා ය.

ඒ නිසා ආගමක් මෙන් ම ආයතනයේ දර්ශනය ද වැඩ පිළිවෙලවල් ද කාලානුරූප වෙනස් නොවී එලෙසම පවතින්නට ඉඩ තිබෙන්නේ ය.

ආගමකට මෙය වැඩිමනත් ලෙස බල නොපාන්නේ ආගමේ වපසරිය මේ ආත්මයට නොව එළඹෙන ආත්මයට බොහෝ තැනක සීමා වෙන නිසා ය. ඒ නිසා ම කරන කියන දෙයෙහි හරි වැරැද්ද අපට විමසීමට මේ ආත්මය තුළ ඉඩක් අවස්ථාවක් නැත. ආයතනයක තත්වය ඊට හාත් පසින් ම වෙනස් ය. ඒ නිසා ම ආගමකට දැරිය හැකි අවදානමවත් ආගමික නොවන ආයතනයකට ගත නොහැකි ය. එය ඊළග භවයේ නොව මේ භවයේ ම ඊළඟ මොහොතේ සිට එය කරන කියන දෑ පරීක්ෂාවට ලක් වන නිසා ය.

ඒ නිසා ම ආයතන තුළ ප්‍රතිරූප වන්දනාව නොකළ යුතු ය. ඉතිහාසය තුළ කිසිවෙකු හෝ කළ මැදිහත් වීම ඒ යුගයට සාපේක්ෂව මිස සර්ව කාලීනව අදාළ වන දෙයක් ලෙස නොගත යුතු ය. එසේ ප්‍රතිරූප ගත වන චරිතයක දැක්ම විචාරය කරන්නට ඉඩක් ආයතනයට තිබිය යුතු ය. ප්‍රශ්න කරන්නට ඉඩක් තිබිය යුතු ය. එවන් චරිතයක දැක්ම ආයතනයක ඉදිරිමග අවුරා නැගෙන හෙවනැල්ලක් වීමෙන් වළක්වා ගත යුතු ය.

මාඕ සේතුං චීනයේ ගොඩ නැගුණු එවැනි දැවැන්ත ප්‍රතිරූපයකි. මාඕ සේතුංගේ ප්‍රතිරූපය විසින් චීනය මත හෙලා තිබූ හෙවනැල්ල ඉවත් කිරීම ඔහුගේ මරණයෙන් පසු ද පහසු වූයේ නැත. ඩෙන්සියාඕ පිං ඒ විසින් ඒ හෙවනැල්ල ඉවත් නොකරන්නට චීනය අතීතය තුළ හිර වී ඝණීභවනය වන්නට ඉඩ තිබුනේ ය. උතුරු කොරියාව තවමත් කිම්ඉල්සුංගේ හෙවනැල්ල යට අතීතය තුළ හිර වී ඇති රටක් ව ඇත්තේ ඒ නිසා ය.

ප්‍රතිරූප හදා ගත්තාට පසු ඒවාට වන්දනා මාන කරන නිසා ම ඒවා ගලවා දැමීම අමාරු ය. ඒවා දෙස මැදිහත් සිතින් බැලීම අපහසු ය. ඒ නිසා වඩා වැදගත් වන්නේ ඒවා නොසාදා ඉන්නා එක ය.

එසේ වුව ද වටිනාකමක් නැති බොහෝ මිනිසුන් තමන්ගේ වටිනාකම ගොඩ නගා ගන්නේ ප්‍රතිරූප පිම්බීමට ඔවුන් දරන දායකත්වයෙනි. ඒවා උස්සාගෙන කර ගසා ගෙන සිටීමෙනි. ඒ නිසා මේ කටයුත්ත අමාරු ය. වීරයාගේ ලේ උරුමකාරයන් සිටිනවා නම් ඒ වැඩේ තවත් අමාරු ය. ඒ තම ඥාතියාගේ කීර්ති කදම්බයෙන් තමන්ට ගොඩ යෑමට ඉඩක් සාදා ගත හැකි යැයි ඔවුන් වෙසෙසින් සිතන නිසා ය. සෙසු අය ද ඔහුට / ඇයට අනුබල දෙමින් ඒ හරහා එම උරුමයට පංගුකාරයන් වීමට කැස කවන නිසා ය. උතුරු කොරියාවට අද සිදු ව ඇත්තේ එය ය.

ලේ උරුමක්කාරයින්ට අමතරව මතවාදයක උරුමක්කාරයින් ද මතවාදයේ ආදි කර්තෘන් වන්දනාවේ යෙදීම ස්වභාවය ය. මාක්ස්ගේ ලෙනින්ගේ අනුගාමිකයන් ඔවුන්ගේ එම මතවාදයන්ගේ නායකයින්ගේ ප්‍රතිරූප වන්දනාවේ යෙදෙන්නේ ඒ බව අපට කියන්නට ය. බොහෝ රටවල අත්දැකීම් අපට කියන්නේ මේ අනුගාමිකයන් බොහෝ දෙනා මේ ප්‍රතිරූපවලට මුවා වී ජනතාවගේ ඇස් වලට වැලි ගැසූ බව ය. ඔවුන්ව මුලා කළ බව ය.

කළමනාකරණ ගුරුවරුන් ද සිටින නිසා කළමනාකරුවන් ද ඒ ගුරුවරුන්ගේ ඉගැන්වීම් දෙස විචාරශීලිව බලන්නට අමතක නොකළ යුතු ය. පරිසරය වෙනස් වන නිසා ම ඒ පැරණි ඉගැන්වීම් වල වලංගු භාවය ප්‍රතිරූපයන්ගෙන් අන්ධ නොවී විමසිය යුතු ය. නැතිනම් සිදු වන්නේ හිර වීමට ය. නොගැලපෙන අතීතයක් තුළ හිර වී ඝනීබවනය වීමට ය. ඒ හරහා අතීතයට එක් වීමට ය. ආයතනය ද සමග අතීතයට එක්වීමට ය.

දේශපාලනික නායකයා සහ ආයතනික නායකයා


 

රට තුළ පමණක් නොව, ආයතනයක් තුළ ද, දේශපාලනඥයෝ ද නායකයෝ ද යනුවෙන් ප්‍රධානීන් දෙවර්ගයක් සිටිති. ඒ ඇතැම් ආයතනයක නායකත්ව තනතුර දරන්නන් ද දේශපාලනඥයින් මෙන් ම හැසිරෙන නිසා ය. ඔවුන් ආයතනය තුළ “ආයතනික දේශපාලනයේ“ නියැලෙන නිසා ය. බල මුළු රැස් කිරීමක යෙදෙන නිසා ය. තමන්ගේ සහචරයන් පිරිසකගේ රැකවරණය යටතේ, ඔවුන් යොදා ගනිමින්, ඔවුන්ට විශේෂ අනුග්‍රහ ලබා දෙමින්, ආයතන පාලනය කරන නිසා ය. පුද්ගලයින්ට අනුග්‍රහයන් සැපයීම හරහා ඔවුන් දිනා ගෙන තමන්ගේ ගොඩ වැඩි කර ගැනීමේ යෙදෙන නිසා ය.

එවැනි නායකයින් නොනායකයින් වගේ ය. ඔවුන්ට ආයතනයේ නීති රීති, ප්‍රතිපත්ති හෝ ආචාර ධර්ම අදාළ නැත. පුද්ගලයින් හිත දිනා ගෙන සිය බල අභිලාෂයන් මුදුන් පමුණුවා ගැනීම සඳහා ඒ සියල්ල නවන්නට ඔවුන් සූදානම් ය.

ළමුන් වඩා ගෙන හුරතල් කරන, ආච්චි අම්මලා සමග තොඳොල් වන, දේශපාලන නායකයන් තරමට ම ඔවුන් ද මිනිසුන් හා කුළුපග ය. බොහෝ විට සෙස්සන් අමතන්නේ නෑකමක් දක්වමිනි. පුතා, දුව, අයියා, මල්ලී ඒ නෑකම් අතර ප්‍රධාන ය.

සුදුසු නොවෙතත් ජනප්‍රිය තීරණ ගැනීමට ඔවුන් සූදානම් ය. බුදු පිළිම ආයතන ඉදිරිපසට වඩම්මන්නේ, දානමාන පිංකම් කරන්නේ, මහපිරිත් සංවිධානය කරන්නේ, මහා දන්සැල් සංවිධානය කරන්නේ, උත්සවාකාරයෙන් ගවයන් නිදහස් කරන්නේ ඔවුන් ය. වෙන කිසිම වැඩකට නොදෙන ප්‍රමුඛත්වයක් ඔවුහු මෙවැනි වැඩ වලට දෙන්නෝ ය. වෙනත් වැඩකදී මුදල් ගැන දහවතාවක් හිතන මොවුහු මෙවන් වැඩ සඳහා ලෝස් නැතිව වියදම් කරති. ඔවුහු හැමවිටම පාහේ ජාතියේත් ආගමේත් ආරක්ෂකයින් හැටියට පෙනී සිටිති.

හැම දෙනෙකුම සතුටින් තැබීම එවැනි අයගේ අරමුණ ය. තමන්ගේ න්‍යාය පත්‍රය හොඳින් ක්‍රියාත්මක කළ හැක්කේ මිනිසුන් සතුටින් සිටින විට ය. ඔවුන් තුළ විරෝධයක් පාන්නට ආත්ම ශක්තියක් නැති කළ විට ය. ඒ සඳහා සෙසු මිනිසුන් කුඩු කෑ මිනිසුන් බවට පත් කිරීමට ද එවැනි නායකයින්ට වුවමනා ය. ඊට පසු කුඩු කෑ මිනිසුන්ගේ ලිපි ගොනු නැතිනම් ජනප්‍රිය ව්‍යවහාරයේ එන ෆයිල් තමන්ගේ භාරයට ගෙන ඔවුන් ඒ නාස් ලණුව හරහා පාලනය කිරීමේ කලාව එැවැන්නන් විසින් ප්‍රගුණ කොට තිබේ.

තමන් ළඟ බෙහෙතකටවත් සොයා ගත නොහැකි ගුණ හා යහපත් චර්යාවන් ඔහු වර්ණනා කරන්නේ අසන්නන් පුදුමයට පත් කරවමිනි. ඔහු බිණිමේ දක්ෂ ය. බණ කිීමේ දක්ෂ ය. බොරු කීමේ දක්ෂ ය. මේ කතා කරන්නේ වෙනත් පුද්ගලයෙකු යැයි සිතන තරමට තමන් ළඟ නැති දේ ඇතැයි කීමට ඔහුට පුළුවන. කළ දේ නැතැයි කීමට පුළුවන. නොකළ දේ කළේ යැයි කීමට පුළුවන. එය කොතරම් ඒත්තු යන විදිහට කියන්නේ ද යත් අසා සිටි අයට ඔහු ගැන නොව, තමන් මෙතෙක් ඔහු ගැන දැන සිටි අසා සිටි දේ ගැන, සැක මතු වන්නේ ය.

එවැනි නායකයෙකුගේ අගැයිමට වඩාත් ලංවන්නේ පෞද්ගලිකව ඔහුට පක්ෂපාතිත්වය පල කරන්නන් ය. ප්‍රශස්ති ගි ගයන්නන් ය.

ඒ නිසා ම සෙසු අය, විශේෂයෙන් ආයතනයට සැබෑ දායකත්වයක් දක්වන අය, අධෛර්ය වන්නෝ ය. ඇතැම් අය වෙනත් ආයතන සොයා ගන්නා අතර විවිධ හේතු නිසා එසේ කිරීමට නොහැකි අයට ඔහුට ගොට්ට ඇල්ලීමට බල කෙරෙන්නේ ය. ඒ දෙවර්ගයේ ම පියවර ආයතනය දුර්වල කරන්නේ ය. එහෙත් ඔහුට ඒ පිළිබඳ වගේ වගක් නැත. තමන් එලා ඇති දැල නිසා ම තමන් ඉවත් කිරීම පහසු නොවන බව ඔහු දන්නේ ය. ඒ නිසා ම තවත් කාලයක් ඔහුට ඉඩ හැරීමට අයිතිකරුවන්ට හා පාර්ශවකරුවන්ට සිදු වන්නේ ය.

ආයතනය පමණක් නොව ලෝකය ම කැරකෙන්නේ ඔහු වටා බව ඔහු විසින් හඟවනු ලබන්නේ ය. ඒත්තු ගන්වනු ලබන්නේ ය. ඔහු වටා කතා ගොතා ගැනීමට ද ඔහු විසින් වග බලා ගන්නේ ය. ඒවා සුපර්මෑන් වර්ගයේ කතා ය. ඒ කතා තුල අනභිබවනිය විරයා ඔහු ය.

දෙවැනි පෙලක් නොහැදීමට ඔහු වගබලා ගන්නේ ය. දෙවැනි පෙල තුළ නායකත්ව භූමිකා රඟ පාන්නට දක්ෂ අය සිටිතොත් ඔවුන්ගේ කැපවීම වැඩිමනත් ලෙස ඉල්ලා සිටිනු ලබන්නේ ය. ඒ සඳහා ඔවුන්ගේ තටු කපා දැමිමට ද නායකයා අවසර පතන්නේ ය. නැතිනම් ඔවුන් හෙමින් ම ඉවත් කර දැමීමට වග බලා ගන්නේ ය. වැඩෙන්නට හිරු එලිය මේ රූස්ස ගහ යට නැති වුව ද ඒ ගස යටින් ඉවත් විමට පැල වලට බැරි වන සේ ඔහු විසින් වග බලා ගෙන තිබෙන්නේ ය.

යම් හේතුවක් නිසා දඩුවම් කරනු ලැබ, මෙවැනි නායකයෙකු ආයතනයෙන් ඉවත් ව ගිය ද ඔහු දිගින් දිගට ඊට බලපෑම් කරන්නේ මිය ගිය කෙනෙකු අවතාරයක් වී ගෙදර සියල්ල උඩු යටිකුරු කරන ආකාරයට ය. ඔහු ව නැවත ගෙන්වා ගැන්වීමට අවශ්‍ය කරන වාතාවරණය තම හිතේෂීන් ද සමග එක්ව ගොඩ නගා ගැනීමට, ඔහු ඉවත් කර දා සිට, ඔහු කැස කවන්නේ ය.

මේ හේතු නිසා දේශපාලනඥයෙකු ලෙස හැසිරෙන්නට නායකයෙකු සූදානම් වූ සැනින් ඔහු පාලනය කිරීමට ආයතනයේ අයිතිකරුවන් විසින් කටයුතු කළ යුතු ය. නැතිනම් සිදු වන්නේ ආයතනය ඔහුට ම පවරා අත පිස දා ගන්නට ය.

නායකයෙකු දේශපාලනඥයෙකු ලෙස කටයුතු කිරීමේ අනතුර එකකි. දෙවැනි පෙල නායකයෙකු දේශපාලනඥයෙක් වී නිල නායකයාට අභියෝගයක් වීම තව එකකි. දෙවැනි වර්ගයේ කෙනෙකු නිල නායකයා ඉවත් කිරීමට සිය “දේශපාලන“ ශක්තිය යොදන්නට ඉඩ තිබෙන නිසා ය. ඔහුගේ පදවි ප්‍රාප්තියෙන් පසු අප කී සියල්ල සිදු විය හැකි නිසා ය.

මේ හේතු ද්විත්වය ම නිසා “ආයතනික දේශපාලනය“ බැහැර කළ යුතු ය. ඒ සඳහා අවශ්‍ය ප්‍රතිපාදන නීති රීති ඇතුළට ගෙන ආ යුතු ය. ඒවා නමන්නට ඉඩක් නොතැබිය යුතු ය. ඒ සඳහා විමසීමෙන් සිටින දැනුවත් පිරිසක් ආයතනය තුළ ගොඩ නැගිය යුතු ය. එවැනි ප්‍රවණතාවයන් බැහැර කළ හැකි ලෙස ආයතනයේ ආචාර ධර්මයන් ශක්තිමත් කළ යුතු ය. එක් පුද්ගලයෙකු තුළ බලය ඒක රාශී නොවන පරිද්දෙන් බල තුලනයන් නිර්මාණය විය යුතු ය.

ටැබ් එකක් ද වැසිකිලියක් ද?


iRULU 16GB 7" Google Android 4.4 Quad Core 1024*600 HD Screen Tablet PC w/ Case | eBayපසුගිය දිනයක මිතුරෙකු මුහුණු පොතෙන් අසා තිබුනේ, කළ යුත්තේ පාසල් සිසුන්ට ටැබ් දීම ද නැතිනම් පාසලට වැසිකිලි පහසුකම් සපයා දීම ද යන ප්‍රශ්නය ය. මට මුලින්ම මතු වූ ගැටළුව වූයේ මේ දෙකින් එකක් තෝරාගත යුත්තේ ඇයි ද යන්න ය. ඒ දෙකම පාසලකට අවශ්‍ය යැයි මට හැඟුන නිසා ය.

කෙනෙකු මා වළකා අතුරු ප්‍රශ්නයක් නැගිය හැකි ය. දෙකකට මුදල් වෙන්කරන්නට ආණ්ඩුවට ශක්තියක් නැත්නම් ප්‍රමුඛතාවය දිය යුත්තේ කුමකට ද යන්න ය. බොහෝ තැනක සම්පත් සීමිත නිසා කළමනාකරුවෙකුට මේ ප්‍රශ්නයෙන් මග හැර යා නොහැකි ය.

වැසිකිලි රහිත පාසල් තිබේ නම් ඒ දුෂ්කර පළාත්වල ය. වැසිකිළියක් ඉදිකර ගැනීම මෙතෙක් සිදු කර නැත්නම් එයට හේතු විය හැක්කේ ඒ සඳහා එහෙමට අවශ්‍යතාවයක් නොවීම ය. සමහර පළාත්වල මේ කටයුත්ත කර ගැනීමට සිසුන් පමණක් නොව වැඩිහිටියන් ද සරණ පතන්නේ ළග තියෙන කැලෑවක මුවාව ය. ඒ නිසා ඔවුන්ට වැසිකිලියක අවශ්‍යතාවය නගරයට තරම් නොදැනෙනවා විය හැකි ය. ඇතැම් තැනක මිනිසුන් සඳහා බාහිර ආයතන විසින් සාදා දුන් වැසිකිළි ඒ මිනිසුන් විසින් යොදා ගැනුණේ වටිනා දේ ආරක්ෂාකර ගැනීම සඳහා ඉබි යතුරු යොදා භාවිතා කළ හැකි ගබඩා කාමර ලෙස ය. එවන් වටපිටාවක වැසිකිළියක් එහෙමට ප්‍රමුඛතාවයක් වන්නේ නැත.

වැසිකිළි ප්‍රමුඛතාවයක් වන්නේ වැසිකිළි පහසුකම් නැති නිසා බෝවෙන රෝග පැතිරෙන්නේ නම් ය. එයින් අදහස් කරන්නේ ක්‍රමවත් වැසිකිළි ඈත පළාතක වුව ප්‍රවර්ධනය නොකළ යුතුය යන්න නොවේ. එය ඇතැම් තැනක කාලයක් තිස්සේ කරන සෞඛ්‍ය අධ්‍යාපන වැඩ පිළිවෙලක එක අංගයක් විය යුතු බව ය.

මේ සියල්ල දැක් වූයේ ප්‍රමුඛතාවය පිළිබඳ තීරණයක් ගැනීමේ දී සන්දර්භය විමසිය යුතු බව කියන්නට ය.

මා වෙත දමා ගැසූ ප්‍රශ්නය වූයේ මේ දෙකින් තෝරාගත යුතුවන්නේ කුමක් ද කියා ය. මට වෙනත් අදහසක් පල කරන්නට ඉඩක් ඒ ප්‍රශ්නය තුළ නැත. ඇත්තේ දෙකින් එකක් තෝරා ගන්නට ය.

වරෙක දුර ගමනක් ගිය අවස්ථාවක, මගේ රියැදුරු මහතාට මුදල් දී, රාත්‍රී කෑම සඳහා, ඔහුටත් මටත් කන්නට යමක් ගෙනෙන ලෙස මම කීවෙමි. ඔහු පෙරලා මගෙන් ඇසුවේ අවශ්‍ය ෆ්රයිඩ් රයිස් ද බුරියානි ද කියා ය. මට වෙන විකල්පයක් ගැන සළකා බැලීමටවත් ඔහු ඉඩක් ඉතිරි නොකළේ ය. මූණු පොතේ මේ සංවාදය ආරම්භ කළ පුද්ගලයා ද මට කළේ ඒ සංග්‍රහය ම ය.

ඒ සීමාව දැක්වූයේ කළමනාකරුවෙකු විසින් ප්‍රමුඛතාවය ගැන තීන්දුවක් ගන්නේ නම් ඒ සඳහා තිබෙන සියලු විකල්පයන් සළකා බැලිය යුතු බව කියන්නට ය.

තෝරා ගන්නට ඉදිරිපත් කරන්නේ දෙකක් නම් ඔහු විසින් කළ යුතුව තිබුනේ සමාන විසඳුම් දෙකක් ඉදිරිපත් කිරීම ය. කළ යුත්තේ ළමුනට මුද්‍රණය කරන ලද පොත් ලබා දීම ද නැතිනම් ඒ සියල්ල ඇතුළත් ටැබ් එකක් ලබා දීම ද යන්න ය. ඒ දෙක එකම ප්‍රශ්නයකට ඇති විකල්ප විසඳුම් දෙකකි. එ දෙකින් එකක් තෝරා ගැනීමට කීමේ යම් සාධාරණත්වයක් තිබේ. එකක් දෙන්නේ නම් අනෙක සැපයීම අවශ්‍ය නොවන හෙයිනි.

මේ ප්‍රශ්නය පැන නැංගේ ම වැසිකිළි ගැන ප්‍රශ්නයක් තිබුනු නිසා ම නොව අඩු පහසුකම් ඇති පාසලකට ටැබ් දීමේ තේරුම කුමක්දැයි යන සාධාරණ ප්‍රශ්නය කෙනෙකු තුළ පැන නැගි හේතුවෙන් විය යුතු ය. එහෙත් ටැබ් දෙන්නේ වැසිකිළි ප්‍රශ්නයට උත්තර ලෙස නොවේ. මුද්‍රණය කරන ලද පොත් වෙනුවට ය. ඒ නිසා ඒ ටැබ් දීම හරහා මුදල් ඉතිරි කර ගැනීමට ද වඩා හොඳ අධ්‍යාපන අමුද්‍රව්‍ය සැපයීමට ද ඒවා ඉතා ඉක්මණින් යාවත් කාලීන කර බෙදා හැරීමට ද ඉඩ විවෘත වන්නේ ය. ටැබ් ද වැසිකිළි ද යන ප්‍රශ්නය නැගීමෙන් සිදු වන්නේ ඒ පැති කඩ කෙනෙකුට මග හැරී යෑම ය. ඇතැම් විට ප්‍රශ්න නගන්නාගේ උත්සහය ද එය ම විය හැකි ය.

මේවා කළමනාකරුවන්ට හොඳ පාඩම් ය. ඒ කියන්නේ ප්‍රශ්න වලට පිළිතුරු සැපයීමට ඉක්මන් වීමට පෙර කළමනාකරු විසින් ඒ ප්‍රශ්න හරි හැටි තෝරා බේරා ගත යුතු බව ය. එයින් ප්‍රශ්නය පමණක් නොව ප්‍රශ්නය නගන්නා ද තේරුම් කර ගත යුතු ය. එසේ නොකොට ප්‍රශ්නවලට උත්තර දීමට යෑම තේරුමක් නැත.

ඉදිරිපත් කරන ප්‍රශ්නය විසින් මග හැර යන, අමතක කරන්නට බල කෙරෙන, ප්‍රශ්නය කුමක් දැයි ඔහු /ඇය විසින් සොයා බැලිය යුතු ය.

ඇතැම් විට කළ යුත්තේ ප්‍රශ්නය වෙනස් කර, ඒ අවස්ථාවට වඩා නිවැරදි හා සියලු පැතිකඩ ආවරණය වන ප්‍රශ්නය කුමක් දැයි සොයා එය මතු කර ගැනීම ය. ඒ හරහා හැමටම මුළු පින්තූරය දකින්නට අවස්ථාවක් දීමට ය. මතු කර ඇත්තේ  වැරදි ප්‍රශ්නයක් බව පෙන්වා දීම ය. උත්තර දිය යුත්තේ ඒ සියල්ලට පසු ය.

සිසුන්ට හා දෙමාපියන්ට දුෂ්කර වැසිකිළියක් සාදා ගැනීම ද ටැබ් ගැනීම ද? යන ලෙස මේ ප්‍රශ්නය නැවත සකස් කළොත් උත්තරය ටැබ් ගැනීම ය. වැසිකිළිය ගමේ සම්පත් වලින් පහසුවෙන් කර ගත හැකි ය. අවශ්‍ය නම් ටැබ් ලබා දීම සඳහා වැසිකිළියක් දෙමාපියන් හා සිසුන් එක්ව සාදා ගත යුතු යැයි නියමයක් වුව පන වන්නට පුළුවන. ඒ හරහා වැසිකිළියක් හදන්නට පෙළඹවීමක් වුව කළ හැකි ය.

මිනිසුන්ට උදව් කළ යුත්තේ ඔවුන්ට කළ නොහැකි කටයුතු කරන්නට ය. කළ හැකි දේ කිරීමට යෑමෙන් වන්නේ ඔවුන් අලසයන් වීම ය. ඔවුන් රජයෙන් යැපෙන්නන් වීම ය. කළ යුත්තේ ඔවුන් බලාත්මක කිරීම ය.

ඇතැම් විට ටැබ් එක හරහා ලෝකය දැකීමෙන් ඔවුන් විසින් ම වැසිකිළියක් හදා ගැනීමට පවා තීරණය කරන්නට පුළුවන. දියුණු වන ලෝකයට පිවිසෙන්නට වැසිකිළි භාවිතය ද අත්‍යවශ්‍ය බවට තර්කයක් නැත. එහෙත් එය ප්‍රමාණවත් වන්නේ නැත. ඒ සඳහා තාක්ෂණය, විශේෂයෙන් සන්නිවේදන තාක්ෂණය, අවශ්‍ය ය. ඒ ලෝකය නිපදවන නව දැනුම ද ලබා ගැනීමට ය. එසේ ලබා ගත් දැනුම මිනිසුන් බලාත්මක කරන්නේ ය.

ටැබ් ව්‍යාපෘතියට අවමන් කිරීම සඳහා වැසිකිළියක් ගෙන ඒමෙන් කරන්නේ ඇස්වලට වැලි ගැසීමකි. එය ඇතැම් විට දැන ගෙන විය හැකි ය. තවත් විටෙක නොදැන විය හැකි ය. පළමුවැන්න සැඟවුනු අරමුණකින් කරන විට දෙවැන්නා අහිංසක ලෙස ම ඒ ප්‍රශ්නය මතු කරනවා විය හැකි ය. එහෙත් සැබෑ ප්‍රශ්නය ඇත්තේ ඒ කරණ උත්සහයේ නොවේ. ඒවාට විමසුම් නුවණින් යමක් දෙස බැලීමට පුරුදු විය යුතු කළමනාකරුවන් ද හසු වීමේ ය.

ඒ නිසා ම මතු කරන ප්‍රශ්නයන්ට උත්තර දීමට පෙර ඒ ප්‍රශ්න විමසීමට කළමනාකරුවන් පුරුදු පුහුණු විය යුතු ය. එය අමාරුවෙන් අභ්‍යාස කළ යුතු දෙයකි. අප හුරු පුරුදුව ඇත්තේම ප්‍රශ්නයට ඉක්මණින් පිළිතුරු සැපයීමට මිස එය විමසීමට නොවන බැවිනි.

 

මකන කෑල්ල


Schools Around New York Watching Out For 'Eraser Challenge'

මකන කෑල්ල අවශ්‍ය වන්නේ වැරදි කරන මිනිසුන්ට යැයි මැක්ස් මුලර් නම් ජර්මන් විද්‍යාර්ථියා කියන විට, ඊට පිළිතුරු දෙන ස්වාමි විවේකානන්ද කියන්නේ, එය අවශ්‍ය වන්නේ තමන් වැරදි යැයි හැඟී ගිය විට ඒ බව පිළිගෙන නිවැරදි වීමට අවශ්‍ය මිනිසුන්ට කියා ය.

වැරදි කර නැති මිනිසුන් කිසි දිනෙක අලුත් කිසිවක් කර නැතැයි කීවේ අයින්ස්ටයින් ය. අලුත් යමක් පමණක් නොව තමන් කලින් කර ඇති දෙයක් වුව ද නැවත කිරීමේදී නොවැරදී කිරිම පහසු නැත. වැඩේ සමාන වුනාට එය කරන පසුබිම, සන්දර්භය හා එය කරන්නට තිබෙන තත්වයන් වෙනස් නිසා ය. ඒ අර්ථයෙන් ගත් විට අප කරන හැම දෙයක් ම අලුත් ය.

අලුත් යමක් කරන හැම විටම අසාර්ථක වීමේ, වැරදීමේ, අවදානමක් තිබේ. වැරදි යනු අප පදම් කරන අත්දැකීම් ය. ඉගෙනීමේ වැදගත් ම මෙවලම ය. එය මග හැර යා හැක්කේ කිසි දෙයක් නොකරන මිනිසුන්ට ය.

වැරදි නොකරන මිනිසුන් සොයා ගැනීම, නොමල ගෙයකින් අබ මිටක් සොයා ගන්නා වැනි, නොකළ හැකි කටයුත්තකි. ඒ නිසා ම මිනිසුන් සතුව මකන කෑල්ලක් තිබිය යුතු ය. මකන කෑල්ලක් තිබිලා මදි ය. මකන්නට අවශ්‍ය තැන මකන්නට ද සිත, කැමැත්ත, තිබිය යුතු ය.

මකනයක් ඇතත් මකන්නට සිතක් හදා ගැනීම බොහෝ දෙනෙකුට අමාරු ය. ඒ ලියා ඇත්තේ, ඇඳ ඇත්තේ, අමාරුවෙන් නිසා ය. එයට කාලයෙන් පමණක් නොව ශ්‍රමයෙන් ද ආයෝජනයක් කර ඇති නිසා ය. වෙහෙස මහන්සි වී ඇති නිසා ය. අත් හැරීම අමාරු යැයි බුදුන් වහන්සේ කීවේ ඒ නිසා ය. එය පුරුදු පුහුණු කළ යුතු දෙයක් ලෙස බුදු දහමේ දක්වා ඇත්තේ ද ඒ නිසා ය.

ඊට අමතරව මකන්නට යෑමෙන්, තමන් කර ඇත්තේ වැරැද්දක් යන්න ලෝකයා දැන ගැනීම ද, මකන්නට අදි මදි කිරීමට හේතුවකි. ඒ කියන්නේ මැකීමට හිත හදා ගැනීම සඳහා ලෝභයට අමතරව, මාන්නයෙන් ද අප නිදහස් විය යුතු බව ය.

එය අත් හැරීමට ද වඩා අමාරු ය. එයින් මානසික පසුබෑමක් ඇති වන නිසා ය. තමන් වැරදි කළ කෙනෙකු ලෙස හංවඩු ගැසෙන නිසා ය. ඒ නිසා ම බොහෝ අය කරන්නේ තමන් වැරදි බව දැන දැන, ඒ වැරැද්දම දිගින් දිගට කිරීම ය. ඒ වෙනුවෙන් පෙනී සිටිම ය. එසේ කරන අතරතුර එය වැරැද්දක් නොවන බව දහ අතේ කියා සිටිම ය.

ලංකාවේ මිනිසුන්ගේ වැඩි අවධානයට ලක්වන්නේ වැරදි ය. ඒ නිසා ම ඇතැම් මිනිසුන් ප්‍රසිද්ධිය සඳහා කරන්නේ ද වැරදි ය. ඒවා වැරදි බව පිළිගෙන මකන සිරිතක් ඔවුන්ට නැත. ඒ වෙනුවට ඒ වැරැද්දට අමතර වටිනාකමක් ඔවුන් විසින් දෙනු ලබන්නේ ය. ඒ හරහා වැරැද්දකුත් කර, කීර්තියත් දිනාගෙන, දිගටම ඒ වැරැද්ද නොමකා කිරීමට ලයිසමක් ද උන් ගන්නෝ ය.

වැරැද්ද, වැරැද්දක් ලෙස සමාජ ගත වුවහොත් දඩුවම් ලැබෙන්නේ ය. ඒ සියල්ල මකන්නට යෑමේ ප්‍රතිඵලය ය. නොමකා හිටියහ ම වැඩේ ඉවර ය.

බටහිර නත්තල් සීයා මෙන්, හොඳ ළමුන්ට තෑගි දීමට අප හදා වඩාගත් සමාන්තර චරිතයක් නැති නමුත්, නත්තල් සීයාට ප්‍රතිපක්ෂව, වැරදි කරන ළමුන් අල්ලා ගෙන, ගෝනියක දමා ගෙන යෑමට හැකි, ගෝනි බිල්ලෙක් අපට ඇත්තේ ඒ නිසා ය.

වැරදි නොකර ඉන්නවා නම් ලංකාවේ මිනිසුන්ට ඒ හොඳට ම ඇති ය. ගෝනි බිල්ලා ඉන්නේ වැරදි නැවත්වීමට ය. පන්සලට ගිහින් පොරොන්දු වන්නේ ද වැරදි නොකර සිටීමට ය. පන්සිල් පද පහම වැරදි නොකර සිටීමේ පොරොන්දු ය. වළකිමි කියා අවසන් කිරිමේ වාක්‍යය ය. යහපත් දෙයක් සඳහා දෙන පොරොන්දු එහි නැත.

අමතරව අපෙන් ඉල්ලා සිටින්නේ කීකරු කම ය. දානයට අමතරව එක ම යහපත් දේ ඒක ය. එයින් ද අදහස් වන්නේ වැරදි නොකිරිම ය. ඒ සඳහා නොවරදින ක්‍රියාමාර්ගය මුකුත් නොකර සිටිම ය.

පාසලේ ගුරුවරු පවා කියන්නට පුරුදුව හිටියේ හරි හැටි වහරන්නට බැරි නම් ඉංගිරිසිය කතා නොකරන ලෙස ය. හරියට වහරන අයට එහෙමකට තෑගි නැතත් වැරදියට වහරන අයට ඇණුම් බැණුම් නම් අඩුවක් තිබුනේ නැත. ඒ නිසා දෝ වැඩි දෙනෙකුට ඉංග්‍රීසි ඉගෙන ගැනීමට ලැබුනේ නැත.

වැරදි වලට ලැබුණේ බැණීම් නිසා වැරැද්දක් කළේ යැයි පිළිගන්නට අපට අමාරු වූයේ ය. ඒ නිසා මකනය භාවිතා කළ යුතු තැනක ද පසුබාන්නට අපට සිදුවන්නේ ය.

සමහරුන්ගේ අදහස් ලියා ඇත්තේ කළු ගලේ ය. ඒවා මකනයකින් මකන්නට බැරි ය.

වැල්ලේ ලියන අදහස් ද අප්සෙට් ය. ඒ ඊළග රළෙන් එය සේදී මැකී යන නිසා ය. අපට ඒ ගැන පාලනයක් නැති නිසා ය. එවැනි අයගේ අදහස් මකන්නේ අනුන් ය. බාහිරින් එන රළ පහරෙන් ය. මකන්නට බැරි අදහස් තරමට ම පොඩ්ඩ ඇත්නම් මැකෙන අදහස් ද කමකට නැත.

අවශ්‍ය වන්නේ කඩදාසියක පැන්සලෙන් ලිවිම ය. ඇඳීම ය. වැරද්දක් වූයේ නම් මකන අපේක්ෂාවෙන් ලිවීම ය.
සමහර මිනිසුන් එසේ ලියන අයට කැමති නැත. එහෙම අය චපල සිත් ඇත්තන් යැයි ඔවුහු කියති.

චපල සිත් ඇත්තෝ ද ලියන්නේ මකන්න බලා ගෙන ය. ඒ තමන්ගේ වාසියට ය. ඔවුන් මකන්නේ වැරදි දේ පමණක් නොවේ. හරි දේ ද ඔවුහු මකති. ඔවුන්ට අවශ්‍ය අවස්ථාවෙන් ප්‍රයෝජන ගන්නට ය. එහෙත් මකන සැවොම ඒ ගොඩට දැමීම වැරදි ය.

තමන් වැරදි යැයි හැඟී ගිය විට වෙනස් වන්නට මිනිසුන්ට අයිතියක් තිබේ. ඊට සමාන ව එය ඔවුන්ගේ යුතුකමක් ද වන්නේ ය.

වැරදි වැරදී වැඩක් කරන විට එය කරන්නට සිදු වන්නේ ආයායසයක් දරමින් ආතතියකින් ද යුක්තව ය. එහෙත් හුරු වූ පසු වැරදි අඩුවන අතර, එය නිරායාසයෙන් හා සැහැල්ලුවෙන් කරන්නට ද හැකි වේ. ඒ තත්වයට වර්ධනය වන්නට කලක් ගත වේ. එතෙක් නිතර නිතර වැරදි සිදු වීම වළක්වන්නට බැරි ය. මකනයක් නැතුව බැරි ය.

වැරදෙනවා යැයි සිතා කළකිරෙන්නේ නැතිව, පැකිලීමකින් තොරව ලියන්නට අඳින්නට හිත හදා ගත යුතු ය. කුඩා දරුවෙකු නැගිට ඇවිදින්නට ගන්නා විට වැටෙන ගණනේ නිමක් නැත. එහෙත් ඔහු අත හරින්නේ නැත. ඔහු වැටී වැටී ප්‍රගුණ කරන්නේ ඇවිදීමේ කලාව ය. එය සෙසු කලාවන්ටත් කුසලතාවයන්ටත් අදාළ ය.

මකනයට බිය නොවන්න. මකන හැටි පෙන්වන්න. නොමකා ලියන්නට, අඳින්නට, ඇති මඟ ඒක ය.

අන්තවාදය පරාජය කිරිම


How Have Attitudes Toward Extremism Changed Over Time?

රට තුළ අන්තවාදය පරාජය කිරීම අද දවසේ මාතෘකාව වී තිබේ. රට තුළ පමණක් නොව ආයතනයක් තුළ ද අන්තවාදය හිස ඔසවන අවස්ථාවක එය පරාජය කළ යුතු ය. මුල් කටයුත්තේ වගකීම රජයට හිමිවන විට දෙවැනි වගකීම හිමි වන්නේ ආයතනයක කළමනාකාරිත්වයට ය. පොදුවේ අන්තවාදය පරාජය කිරීම සම්බන්ධයෙන් අනුගමනය කළ යුතු උපාය මාර්ගය මේ ලිපියට මාතෘකා කර ගන්නේ ඒ දෙකෙහිම වැදගත් කම සළකා ය. එමෙන්ම ඒ දෙක තුළම තිබෙන පොදු බව ද සළකා ගෙන ය.

සමාජය තුළ මේ සම්බන්ධයෙන් මත දෙකක් තිබේ. එකක් අන්තවාදයේ “සැපයුම“ පාලනය කිරීම ගැන ය. එහි දී වැඩි බරක් දෙන්නේ අන්තවාදීන් සොයා මෙහෙයුම් දියත් කර ඔවුන් අල්ලා දඩුවම් පැමිණීම කෙරෙහි ය. දෙවැන්න අන්තවාදයේ “ඉල්ලුම“ පාලනය කිරීම ගැන ය. එහි දී ප්‍රමුඛතාවය හිමිවන්නේ අන්තවාදය ඇති වන සමාජ සාධක වෙනස් කිරීම කෙරෙහි ය. එහි දී සිදු වන්නේ අන්තවාදයට මැදිහත් මිනිසුන් තල්ලු කරන සමාජ සාධක මුලිනුපුටා දැමීම කෙරෙහි ය.

සංවාදයට සම්බන්ධ බොහෝ අය කරනුයේ මේ උපාය මාර්ග දෙකින් එකක් තෝරාගැනීම ය. එයට හේතුව එක් උපාය මාර්ගයක් අනුගමනය කිරීමේ දී අනික් උපාය මාර්ගයට ඒ මගින් අවහිරතා ඇතිවන නිසා ය.

අප සැක කටයුතු අය අල්ලා ඔවුන් පරීක්ෂා කිරීමට වැඩි බරක් දීම හරහා සිදු විය හැක්කේ අහිංසක අය ද හිරිහැරයට පත් වීම ය. ඔවුන්ගේ මානව හිමිකම් කඩ කරන්නේ යැයි චෝදනාවලට ද මුහුණ දීමට ය. ඒ හිරිහැරය තුළ ඔවුන් ද අන්තවාදීත්වයට තල්ලු කර දැමීම ය. අනෙක් අතට අප එසේ කියා සැක කටයුතු මිනිසුන් අල්ලා ගැනීමට අදිමදි කරන්නේ නම් සිදුවන්නේ ඒ අය රිසි සේ සිය සංවිධාන කටයුතු කර ගැනීම ය. අන්තවාදීන් හුරතල් කරන්නේය යන චෝදනාවලට ද මුහුණ දීමට ය.

බොහෝ දෙනෙකු දෙකින් එකක් තෝරා ගත යුතු යැයි කියන්නේ මේ කරුණු හේතුවෙන් දෙක ම එකවර කිරීමට නොහැකි වෙතැයි හඟින නිසා ය.

අන්තවාදී අදහස් උපත ලබන්නේ හිරිහැර කිරීම නිසා ම නොවේ. උදාහරණයක් ලෙස මුස්ලිම් අන්තවාදය උපත ලබන්නේ බොදු බල සේනා හෝ වෙනත් එවැනි සංවිධාන මුස්ලිම් මිනිසුන්ට එරෙහිව ගෙන ගිය අකටයුතුකම් නිසා ම නොවේ. අප එවැනි දෙයක් කීමෙන් පවා කරන්නේ මුස්ලිම් අන්තවාදීන් මුළුමණින් වගකීමෙන් නිදහස් කිරීම ය. පසුගිය සිද්ධියේ වගකීම ඔවුන් උසි ගැන්වූයේ යැයි සිතන සංවිධානයන්ට පවරා මුස්ලිම් අන්තවාදීනට පැන යා හැකි ඉඩක් විවර කර දීම ය. එවැනි අදහස්, අකටයුතුකම් නැතුව ද ඉපදිය හැකි ය. පෙනෙන පරිදි මේ අදහස් උපත ලැබුවේ ලංකාවේ ද නොවේ. මැද පෙරදිග ය. පෙනෙන්නේ ඒවා ලංකාවට ආනයනන කරන ලදුව ලංකාවේ පසුව පැලපදියම් වූ බව ය.

බොදු බල සේනාව හා සමාන සංවිධාන බිහිවීමට ද මේ උපත බල පෑවා විය හැකි ය. ඒ මුස්ලිම් අන්තවාදයට උත්තරයක් ලෙස ය. එයින් අදහස් කරන්නේ අපට බොදුබල සේනාව හා සමාන සංවිධාන ද අහිංසක යැයි කියා නිදහස් කළ හැකි බව ද? කොහෙත් ම නැත. ඔවුන් උත්පාදනය වීමෙන් පසු කළේ මේ බීජයට අවශ්‍ය පොහොර සපයා මුස්ලිම් අන්තවාදීන් ශක්තිමත් කිරීම ය. මැදිහත් මුස්ලිම් මිනිසුන්ගෙන් කොටසක් ද, විශේෂයෙන් ආවේගශීලී තරුණයන් ද, අන්තවාදීන්ගේ ගොඩට තල්ලු කර දැමීම ය.

මෙය සමාන වන්නේ ගිනි ඇවිලීමට ය. ගින්නක් ඇති වීමට පහසුවෙන් ගිනි ගන්නා සුළු පෙට්‍රල් භූමිතෙල් වැනි ඉන්ධනයක් අවශ්‍ය ය. මුස්ලිම් අන්තවාදීනට අවශ්‍ය එම මූලධර්මවාදී ආගමික ඉන්ධන තෙල් තරමට ම මැද පෙරදිගින් ලැබෙන්නට ඇත. එහෙත් ඒවා තිබූ පමණින් ගිනි ගන්නේ නැත. එසේ ගිනි ගන්නවා නම් පෙට්‍රල් සහිත වාහන ද තෙල් පිරවුම් හල් ද ගිනි ගන්නට ඕනෑ ය. එසේ නොවන බව අපි දනිමු. ගිනි ගැනීමට ගිනි පුළිඟුවක් ද ඉන්ධන වලට අමතරව අවශ්‍ය ය. බොදු බල සේනා හා දේශීය සංවිධානවල ආධාරය ද ඇතිව බේරුවල අලුත්ගම දිගන තෙල්දෙනිය අම්පාර නගර වල ඇති කරන ලද සිද්ධිවලින් එය ජ්වලන (ගිනි ගන්නා) උෂ්ණත්වයට ලං කළ අතර නවසීලන්තයේ මුස්ලිම් පල්ලියට තුළ වෙඩි තැබීමෙන් ජීවිත විනාශ කළ පුද්ගලයා තීරණාත්මක පුළිඟුව ඔවුන්ට සපයන්නට ඇත.

මේ සිද්ධියට වගකිව යුතු නායකයා දැනට අවුරුදු 6 ට පමණ ඉහත දී විකාශණය කළ වීඩීයෝ පටයකින් බෞද්ධයින් ඉලක්ක කර ගෙන දියත් කළ යුතු ප්‍රහාරයක් ගැන කතා කර තිබුණු බව වාර්ථා වන්නේ ය. පසුව ඇතිවන අයිසිස් සම්බන්ධය මත ඉලක්කය වෙනස් ව තිබේ යැයි ඒ නිසා ම අනුමාන කෙරෙන්නේ ය. කවුරු කොහොම කිව්වත් නවසීලන්තයේ මුස්ලිම් පල්ලිය තුළ සිදු වූ දේ ද එ් ඉලක්කයේ වෙනසට හේතුවන්නට ඇත.

ගිනි ගැනීම වැළැක්වීමට තෙල් ඉවත් කිරීම හොඳ ය. අන්තවාදීන් අල්ලා හිරේ ලෑම ඒ නිසා හොඳ ය. ඒත් ඉවත් වන තෙල් නැවත පිරවීමට ඉඩ තිබෙන්නේ ය. එසේ කියා අත් බැඳ ගෙන සිටිය යුතු නොවේ. ඒ සඳහා කළ හැකි සියල්ල අප විසින් කළ යුතු ය. තෙල් නැවත නැවතත් පිරවෙනු ඇත්තේ තෙල් ආනයනය වැළැක්වීම අමාරු නිසා පමණක් නොවේ. අප අන්තවාදීන් ඇල්ලීමේ දී දක්වන සංයමයේ ද අඩුපාඩු නිසා ය. අන්තවාදයේ “සැපයුම“ පාලනය කිරීමට ගන්නා උපාය මාර්ගය තුළ ඒ පිළිබඳව “ඉල්ලුම“ ද ඉහළ යෑමට ඉඩ ඇති නිසා ය.

ඊට අමතරව ගිණි පුළිඟු ඇති වීම ද වැළැක්වීමට අප කටයුතු කළ යුතු ය. ඒ සාමාන්‍ය මුස්ලිම් මිනිසාට සුරක්ෂිතතාවයක් ඇතිකිරීම මගින් ය. ඔවුන් අන්තවාදීන්ගේ ගොඩට තල්ලු කර ගිනි පුළිඟු ඇති කිරීමෙන් වැළකිය යුතු ය.

මෙය ආයතන සම්බන්ධයෙන් ද සත්‍ය ය. ආයතනයක එක් අන්තවාදී ප්‍රවණතාවයක් විය හැක්කේ අසාධාරණ ඉල්ලීම් ඉදිරිපත් කරමින් කළමනාකාරිත්වය බිත්තියට තල්ලු කරන වෘත්තීය සමිති ය. වෘත්තීය සමිති බිහිවන්නේ ආයතනයේ පරිපාලනයේ වරදින් ම නොවේ. ඇතැම් විට බාහිර දේශපාලන ව්‍යාපාරයන් විසින් කරන සංවිධානාත්මක මැදිහත් වීම් නිසා ය. පරිපාලනයේ ඇතැම් අදූරදර්ශී ක්‍රියා නිසා මේ නොවැදගත් වෘත්තීය සමිති නායකයන්ට අනුගාමිකයන් ගොනු කර ගත හැකි වේ. වෘත්තීය සමිතිය විශාල වෙන විට ඒ ගැන බිය වී ඇති කරන්නට යන දඩුවම් නිසා ගිනි පුළිඟු ඇතිවන්නට පුළුවන. මෙය රට තුළ සිදු විය හැකි සිද්ධි දාමයට ම සමාන ය.

කළ යුත්තේ එක් උපායමාර්ගයක් විසින් අනෙත් උපායමාර්ගය පරාජය නොකරනු පිණිස වග බලා ගන්නා අතර උපාය මාර්ග දෙකම සමාන්තරව සංයමයෙන් අනුගමනය කිරීම ය. ලෙඩා මළා වුනත් බඩ සුද්දයි කියන්නට සිදු වන්නේ දෙකින් එකක් පමණක් අනුගමනය කරන්නට ගිය විට ය.