දෘෂ්‍යමාන හා අදෘෂ්‍යමාන ප්‍රතිඵල


40484දෑසට පෙනෙන යමක් කිරීමට බොහෝ දෙනා කැමති ය. එවැනි එකක් නැවත ඇගිල්ලෙන් ඇන පෙන්විය යුතු නොවන නිසා ය. ඒ නිසා ම ආයතනයක නම් බොහෝ අය කැමති ගොඩනැගිලි, පුටු, මේස, රාක්ක, මල්පෝච්චි වැනි දෑ වෙනස් කිරීමට ය. ඒවා බොහෝ විට මුදල් වියදම් කර කළ යුතු වැඩ ය. ඒ නිසා මුදල් සොයා ගැනීමට දක්ෂ අයට පමණක් කළ හැකි වැඩ ය.

මෙවැනි වැඩ කිරීමට වැඩියෙන් උනන්දු වීමට තව හේතුවක් තිබේ. එවැනි වෙනස්කමක් තුළ මුදල් උපයා ගැනීමේ ඉඩකඩ ද තිබීම ය. අත යටින් ගනුදෙනු කිරිමේ ඉඩකඩ තිබීම ය.

මීට ප්‍රතිපක්ෂව තිබෙන අදෘෂ්‍යමාන වැඩ වලට අයිති වන්නේ ආයතනයේ ප්‍රතිපත්ති වෙනස් කිරීම ය. ආයතනික සංස්කෘතිය වෙනස් කිරීම ය. ආයතනයේ ක්‍රියාවලි වෙනස් කිරීම ය. ආයතනය තුළ ක්‍රියාත්මක වන විවිධ පද්ධති හා ක්‍රමවේදයන් වෙනස් කිරීම ය.

ඒවා නව ගොඩනැගිල්ලක් තරම් විද්‍යාමාන වන්නේ නැත. පිටින් බලන කෙනෙකුට ආකර්ෂණීය වන්නේ ද නැත. කළේ කවුදැයි ලියා දක්වන්නට බැරි ය.

පළමු වර්ගයේ නිමැවුමක් විවෘත කිරීමට උත්සවයක් පැවැත්විය හැකි ය. ආරාධිත අමුත්තන් කැඳවා ගත හැකි ය. දේශපාලනඥයෙකු කැඳවා ලකුණු දමා ගත හැකි ය (අඩු වශයෙන් එසේ දමා ගත හැකි යැයි සිතෙන්නේ ය). පුවත්පතක ඡයාරූපයකට වුව එවැන්නක් අපූරු ය. මාධ්‍යකරුවන් සොයන්නේ ද ආකර්ෂණීය රූප ය. එහෙත් අප කි දෙවැනි ආකාරයේ නිමැවුම් එසේ නැත. ඒවා ෆොටෝජිනික් නැත. පෙන්නා පාරම්බාන්නට අමාරු එකවර පෙන්වන්නට දෙයක් ඒවායේ නැති නිසා ය. ඒවා කළේ යැයි එකවර කිසිවෙකුට ඒත්තු ගැන්වීමට ද නොහැකි ය. එපමණක් නොවේ. ඒ වෙනස්කම් හා ඒවායින් ඇති කරන ප්‍රතිඵල අතර ඍජු සම්බන්ධයක් බොහෝ දෙනෙකුට නොපෙනීම ද එයට හේතුවක් වෙයි.

ඒ දෙවැනි කී ඇතැම් අදෘෂ්‍යමාන නිමැවුම් සඳහා විශාල මුදලක් වැය නොකරන නිසා ම, විශාල පරිශ්‍රමයක් නොදරන නිසා ම, ඇතැම්විට විශාල කාලයක් ගත නොවන නිසා ම, ඒවාට මිනිසුන් දෙන වටිනාකම ද අඩු ය (තවත් ඇතැම් දෙවැනි වර්ගයේ මැදිහත්වීම්වලට -මිනිසුන් පුහුණුකිරීම වැනි- විශාල ලෙස වියදම් වෙතත් ප්‍රතිඵල ගැන සහතිකයක් නැති වීම ද මේ සඳහා බලපාන්නේ ය). එපමණක් නොවේ. ඒවා ටික කලකින් අමතකව යන සුළු ය. ඊළග නායකයා යටතේ වෙනස් වීමට ද ශාක්‍යතාවයක් සහිත ය. ඒ කරුණු නිසා ද ඒවාට අඩු අගයක් පිරි නැමේ.

පිරිනමනු ලැබූ දියමන්ති මුද්දක වටිනාකම, මහමෙරක් බර හදවතේ රැඳි ආදරයට නැත. පළමුවැන්න විකිණිය හැකි ය. දෙවැන්නට එවැනි වටිනාකමක් නැත. ඒ උපහැරණය ගෙනාවේ අප ඉහත දැක්වූ දෘෂ්‍යමාන හා අදෘෂ්‍යමාන නිමැවුම් ගැන වඩාත් ගැලපෙන සන්සන්දනයක් කිරීමට ය.

ඒ නිසා ආයතනවලට අලුත් ගොඩනැගිලි ලැබේ. එහෙත් ඉන්නේ පරණ මිනිසුන් ම ය. වැඩ කෙරෙන්නේ පරණ විදිහට ම ය. බිම කාපට් කරලා ය. එහෙත් ලියුමකට උත්තර ගන්නට වෙනදා තරම් ම, නැතිනම් ඊට වැඩි, වෙලාවක් රැඳී සිටිය යුතු ය.

නව ගොඩනැගිලි සෑදීමවත් ඒවා කාපට් කිරීමවත් නරක නැත. සුන්දර පරිසරයක වැඩ කිරීමට පෙළඹවීම වැඩි ය. ඒ නිසා ම ඒ නවීකරණයන් කළ යුතු ය. නරක එතැනින් නතර වීම ය. එයින් සෑහීමකට පත් විම ය. එවැනි වැඩ කටයුතු උඩ දමන අතරේ ඵලදායී අදෘෂ්‍යමාන වෙනස්කම් නොසළකා හැරීම ය. ඒවාට අඩු ලංසුවක් තැබීම ය. ඒ සඳහා කැප නොවීම ය.

ඇතැම් විට ඊට හේතු අතර දෙවැන්න වඩා අමාරු යැයි සැළකීම ද වෙයි. දෙවැන්න අමාරු වන්නේ ඒ සඳහා අවශ්‍ය කුසලතා නොමැති වීම නිසා ය. දෙවැනි ගණයේ නිර්මාණයන් මුදල් ගෙවූ පමණින් ලබා ගත නොහැකි ය. බාහිර උපදේශකවරයෙකුගේ සහය ලබා ගත්ත ද කළමනාකරුට ද කිරීමට කාර්යයක් ඒ තුළ ඇත.

උදාහරණයක් ලෙස සේවකයන් අභිප්‍රේරණය කරන වැඩසටහනක් පැවැත්වූයේ යැයි සිතමු. ඒ සඳහා දක්ෂම පුහුණුකරුවෙකුගේ සේවය මුදල් ගෙවීමෙන් ලබා ගත හැකි ය. ඔහු අතිශයින් දක්ෂ ලෙස එම කාර්යය නිම කර සේවකයන් අභිප්‍රේරණය කළේ යැයි සිතමු. එහෙත් එයින් ඵල ලබා ගැනීමට නම් ආයතනයේ කළමනාකාරිත්වය ද වෙනස් විය යුතු ය. අභිප්‍රේරණය වූ සේවකයන්ට වැඩ කළ හැකි පරිසරයක් නිර්මාණය කිරීමට කළමනාකාරිත්වය අපොහොසත් වෙයි නම් වැඩ මුළුවකින් අත්වන යහපතක් නැත. ඒ පරිසරය ඇති කිරීමට අවශ්‍ය සම්පත් ලබා දිය යුතු ය. අධිකාරී බලය ලබා දිය යුතු ය. දෑත් බැඳ තබන රෙගුලාසි ඉවත් කළ යුතු ය. අවශ්‍ය තාක්ෂණය සැපයිය යුතු ය. වැඩ කරන්නන්ට ප්‍රතිලාභ ලබා දිය යුතු ය. ඔවුන්ගෙන් සිදුවන අතපසුවීමක දී ආරක්ෂාව ලබා දිය යුතු ය. ඒවා කරන්නට අපොහොසත් වන්නේ නම් ලබා ගත් අභිප්‍රේරණය ඉතාම කෙටි කලකින් වාෂ්ප වී යනවා ඇත.

තවත් උදාහරණයක් ගෙන බලමු. ආයතනයේ ප්‍රතිපත්ති කෙසේ වෙනස් විය යුතු දැයි අධ්‍යයනයක් කර වාර්ථා කිරීමට බාහිර උපදේශකයෙකුගේ සේවය මුදල් ගෙවා ගත හැකි ය. ඔහු නව ප්‍රතිපත්ති මාලාවක්, ඉතාම වටිනා ප්‍රතිපත්ති මාලාවක්, සකස් කර ඉදිරිපත් කරනු ඇත. එහෙත් ඒවා ක්‍රියාත්මක කළ යුත්තේ කළමනාකාරිත්වය ය. ඒ සඳහා අවශ්‍ය වෙනස්කම් කළ යුත්තේ කළමනාකාරිත්වය ය. ඒ ප්‍රතිපත්ති ආයතනය පුරා ක්‍රියාත්මක වන බවට වග බලා ගත යුත්තේ ද කළමනාකාරිත්වය ය.

ඒ උදාහරණ දෙකේදිම අවශ්‍ය වන ආයතනික වෙනස්කම් සඳහා අවශ්‍ය කුසලතා හා පරිචය කළමනාකාරිත්වය සතුව නැති වුවහොත් වන්නේ මුදල් ද වියදම් කර අවසානයේ මුකුත් නොලැබිම ය. ඒ නිසා ඇතැම් කළමනාකරුවෝ දෘෂ්‍යමාන වෙනස්කම් වලින්ම ලකුණු ලබා ගැනිමට උත්සහ කරති. ඒවා සම්බන්ධයෙන් තමන්ට කරන්නට ඉතිරි වන්නේ, විවෘත කිරීමේ උත්සවය සංවිධානය කර, ලකුණු ලබා ගැනීම පමණක් වන හෙයිනි. ඒ සඳහා අවශ්‍ය පරිචය හා උනන්දුව නම් බොහෝ දෙනෙකුට නිසඟයෙන් ම තිබෙන හෙයිනි.

ආයතන සම්බන්ධයෙන් පමණක් නොව රට සම්බන්ධයෙන් ද මේ කියන ලද කාරණය අදාළ ය. වසරකට වරක් හෝ දෙකක්, ඇතැම් විට ජීවිතයට වරක් හෝ දෙකක්, අධිවේගී මාර්ගය භාවිතා කරන අය පවා එයින් අමන්දානන්දයට පත් වන්නේත් වැඩි වියදමකින් තොරව ගෙනෙන ලද, තමන්ගේ ජීවිතයට වඩාත් දැඩිව බලපාන, තොරතුරු දැන ගැනීමේ පනතට හෝ විගණන පනතට එවැනි අගැයීමක් නැත්තේත් ඒ නිසා ය. මේ කියන්නේ එකක් අනෙකට වඩා වැදගත් බව නොවේ. දෙවැනි දේ සම්බන්ධයෙන් ලැබිය යුතු අගය නොලැබෙන බව ය. ඒ නිසා ම ඒවා සඳහා ප්‍රමාණවත් දිරි ගැන්වීමක් සිදු නොවන බව ය. එය අභාග්‍යයට හේතුවක් විය හැකි බව

Advertisements

මොකක් හරි කරමු


40063

කතා කර කර ඉඳල හරි යන්නෙ නෑ. අපි දිගටම ඕක නෙ කළේ. දැන්වත් ඉතින් මොකක් හරි කරමු. මේ ප්‍රකාශය ඔබ අසා ඇතුවාට සැක නැත. මේ කලබල කාර සැහැසි ප්‍රකාශය පිටුපස තිබෙන්නේ කිසි දෙයක් සිදු නොවීම පිළිබඳ කළකිරීම ය. කෝපය ය. එය සාධාරණ ය. යුක්ති යුක්ත ය. එහෙත් එයින් සිදු වන වැඩක් නැත.

මොකක් හෝ කිරීමෙන් වැඩක් නැත. කල් අර ගෙන හෝ කළ යුත්තේ හරි දෙය ය. හරි දෙය කුමක් දැයි තේරුම් ගැනීම සඳහා කාලය වෙන් කිරීම අපරාධයක් නොවේ. මක් නිසා ද යත් වැරදි දෙයක් කිරීම නිසා සිදු වන්නේ වැඩය දෙක වීම ය. වැරදි දෙය කිරීම නිසා අත්වන පාඩුවට අමතරව වැරදි දෙය නිවැරදි කිරීමට කාලය ද වැය වීම ය. එහෙත් බොහෝ දෙනෙකුට ඒ සඳහා අවශ්‍ය ඉස්පාසුව නැත.

ඇතැමෙක් මෙසේ ඉක්මන් වන්නේ තමන්ගේ අරමුණ වහා වහා ඉෂ්ඨ කර ගැනීමට වග බලා ගෙන ය. එවන් විටෙක කියන්නේ මොකක් හරි කරමු කියා නොවේ. අහවල් දෙය කරමු කියා ය. දැන් සංවාදයට තිත තබා වැඩට බැසිය යුතු යැයි කියන විට ඔවුන් අදහස් කරන්නේ සෙසු අය තමන් අනුයන වැඩට බැසිය යුතු බව ය. ප්‍රශ්න නොවිමසාම ඒ කියන වැඩයට බැසිය යුතු බව ය.

හදිස්සි කරන්නේ කල් දැමීමේ ආදීනව නිසා යැයි එලිපිට කියතත්  හිතේ ඇත්තේ වෙනත් බලාපොරොත්තුවකි. . මේ ගැන විවෘත සංවාදයකට ගියොත් තීරණය වෙනස් වී වෙනත් අදහසක් මතු ව තමන්ගේ අරමුණු ඉෂ්ඨ කර ගැනීමට බැරි වෙතැයි යන බිය ඒ පිටුපස තිබේ. මේ අයට උදව්වට ඉන්නේ මුකුත් නොකිරීම සම්බන්ධයෙන් කළකිරුණු අය ය. හිතන්නට අකමැති අය ය. කම්මැලි අය ය. හිතන්නට කාලය වෙන් කිරීම අපරාධයක් ලෙස සළකන අය ය. අප ලිපියේ මුලින් සඳහන් කළ අය ය. දෙපිරිස එක් වී දැන් කුමක් හෝ යමක් කරන්නේ ය. සංවාදය අවසන් ය.

වැඩෙන් වැඩක් වී නැති බව දැන ගෙන ඉස්තාලය වහන විට අස්සයා පැන ගිහිල්ලා ය. සංවාදයට ඉඩක් දැන් තිබේ. ඒ වැඩේ වැරදුනේ ඇයි දැයි විමසිම සඳහා ය.

එහෙත් ඒ සම්බන්ධයෙන් ද අනුගමනය කරනු ලබන්නේ අසංවාදශීලී අස්ථානයකි. ඒ වැඩේ වෙලා ඉවරයි. දැන් ඒ ගැන කතා කරල වැඩක් නෑ. ඊළගට කරන දෙයක් බලමු. බැලූ බැල්මට වැඩේ ඇත්ත ය. ඉවර වූ දෙය ගැන කතා කරලා වැඩක් නැත. කළ යුත්තේ ඊළගට ගන්නා පියවර ගැන කතා කිරිම ය.

එහෙත් එය සම්පූර්ණ ඇත්ත නොවේ. මිනිසෙකු මළ විට අප ඔහු / ඇය මිය ගියේ කවර අරියුන්දැයි විනිෂ්චය නොකොට අවසන් කටයුතු කරන්නේ නැත. මිනිහ මලා. දැන් ඉතින් තියෙන්නේ ඉන්න අය ගැන බලා ගැනීම යැයි කියා මරණය නිකම් ම ඉවත දමන්නේ නැත. අප ඉවත දැම්මත් රජය ඉවත දමන්නේ නැත. අපට ඉවත දමන්නට දෙන්නේ ද නැත. ඒ සම්බන්ධයෙන් හේතු විනිෂ්චය කිරීමට මරණ පරික්ෂණයක් පැවැත්වේ. සැකයක් ඇත්නම් නැවත පරික්ෂා කළ හැකි වනු පිණිස මිහිදන් කරනවා මිසක ආදාහනය කරන්නේ නැත. ඒ යම් වැරැද්දක් වුනේ දැයි විමසිමට ය. වැරැද්ද සිදු වූයේ කිසියම් කෙනෙකු හිතාමතා කළ දෙයකින් දැයි විමසීමට ය. ඒ වැරැද්ද නැවත නොවනු පිණිස යමක් කළ හැකි දැයි සොයා බැලීමට ය.

මිනිසෙකු සම්බන්ධයෙන් අප ගනු ලබන ඒ ප්‍රවේශම්කාරී පියවර, අපි ගන්නා තීරණ, ක්‍රියාමාර්ග හෝ ව්‍යාපෘතීන් සම්බන්ධයෙන් අනුගමනය නොකළ යුත්තේ ඇයි? ඒවා සම්බන්ධ සංවාදයන්, දැන් ගිය දේ ගියා කියා, අමතක කර දමන්නේ ඇයි?

සෑම දෙයක් ගැන ම පශ්චාත් පරීක්ෂණයක් කරන්නේ නම් බොහෝ වැරදි නැවත නැවතත් සිදු වීම වැළැක්විය හැකි ය. එහෙත් සිදු නොවන්නේ ද එය ම ය. හේතුව වැරදි නැවැත්විමට එහෙමට වුවමනාවක් නැති වීම ය. වැරදි සිදු වන තරමට ඒ තීන්දු තීරණ ගන්නා අයට වාසි ඇති වීම ය. ලාභ ප්‍රයෝජන තිබීම ය.

එහෙම වාසි ගැන නොබලන අය පවා සංවාදයට ඉඩ විවෘත කරන්නේ නැත. එයට හේතුව තමන් වැරදි යැයි, තම තීන්දු වැරදි යැයි, ලෝකය ඉදිරියේ නිරාවරණය විය හැකිය යන බිය ය. ඒ නිසා ම තමන්ට වෙනස් වීමට බල කෙරෙනු ඇතැයි යන බිය ය. ද්‍රව්‍යම වාසියක් නැතත් එය ද වාසියක් ලෙස සළකතොත් මේ සංවාදයන්ට වැට කඩොලු බැඳීමේ මූලික අභිලාශය වෙන කිසිවක් නොව වාසිම ය.

මේ සියල්ලෙන්  කියවෙන්නේ කුමක් ද? වැඩ පිළිබඳ තිබෙන හදිස්සිය සාධාරණ නොවන බව ය. ඒ තුළ සිදු විය හැකි අනර්ථයන් බොහෝ බව ය.

වැඩ කිරීමට ගත කරන කාලයට සමාන කාලයක් හෝ ඇතැම් විට ඊට වඩා වැඩි කාලයක් කරන වැඩය කුමක් දැයි තීරණය කිරීමට යෙදිය යුතු බව ය. කළ වැඩය විමසීමට යෙදිය යුතු බව ය.

අප සතුන්ගෙන් වෙනස් වන්නේ මේ විමසිමේ නුවණ උන්ට වඩා අපට ඇති නිසා ය. වෙනස් වන ලෝකයක් තුළ මෙසේ විමසීමට කාලයක් වෙන් කිරීම සාමාන්‍ය වේගයෙන් කාලය ගලා යන වකවානුවකට වඩා වැඩියෙන් අවශ්‍ය ය. ඒ අප ගන්නා තීරණ අදට පමණක් නොව අනාගතය තුළ ද සාර්ථක වෙතැයි සහතික කර ගැනීමට ය. ඊයේ අනුගමනය කළ ක්‍රියාමාර්ගය, වෙනස් වන තත්වයන් තුළ, අද අනුගමනය කිරීමෙන් පලක් නොවන්නට ඉඩ ඇති නිසා ය

ලෝකය වෙනස් වන නිසා ම ඉක්මණින් තීරණ ගැනීම අවශ්‍ය යැයි කෙනෙකුට සිතෙන්නට පුළුවන. එහෙත් වෙනස් වන ලෝක යථාව තුළ අප ගන්නා තීරණ ගැලපේදැයි විමසන්නේ නැති නම් ඒ හදිසියෙන් පලක් නැත. මක්නිසා ද යත් තීරණය ක්‍රියාත්මක කර එහි ඵලය ලැබෙන විට, එය යල් පැන ගොස් තිබිය හැකිය යන සම්භාවිතාවය, කලබලය නිසා, අප විසින් සැළකිල්ලට නොගැනීම හේතුවෙන් ය.

සංවාදයකින් ප්‍රතිඵල ලැබිය හැක්කේ එයට සම්බන්ධ වන අයගේ දැනුම පළල් වූ තරමට ය. ඒ නිසා ම සංවාදය අවශ්‍ය වුව ද පටු දැක්මක් ඇති මිනිසුන් එකතු කර ගෙන එය කිරීමෙන් පලක් නැත. එයින් වන්නේ තීරණය වැරදි වීමට අමතරව එය යුක්ති යුක්ත හේතුවක් ද නැතිව පමා වීම ය.

ඒ නිසා ම ප්‍රයෝජනවත් සංවාදයකින් පසු තීරණයකට එළඹීමට මං විවර කළ යුතු ය. තීරණය ක්‍රියාත්මක වීමෙන්  පසු එය නැවත විමසිය යුතු ය. ඒ පියවර දෙකේදිම සහභාගි වන පිරිස ද පරිස්සමින් තෝරාගත යුතු ය. එසේ නැතිව මොකක් හෝ කිරීමෙන් වැඩක් නැත.

ඇඳීම සහ ඇන්දීම


39645

අඳින ඇඳුම පමණක් නොව ඊට සමගාමීව කරන කොණ්ඩය සැකසීම වැනි බාහිර සැරසිලි ද කෙනෙකු පිළිබඳ ප්‍රකාශනයක් වෙයි. ඔහුගේ ඇයගේ අනන්‍යතාවය එයින් ප්‍රකට වෙයි. ඇතැම් විටක ඔහුගේ ඇයගේ හර පද්ධතිය ද එයින් විද්‍යාමාන වෙයි. කෙනෙකු කැමති චාම් හා සරල ප්‍රකාශනයක් ඉදිරිපත් කිරීමට ය. තව කෙනෙකු කැමති කැපී පෙනෙන ප්‍රකාශනයක් කිරීමට ය. එපමණක් නොවේ. එක් එක් අවස්ථාවට අප තෝරා ගන්නා ප්‍රකාශනය ද වෙනස් වෙයි. ගෙදරට එකක් ද කාර්යාලයට එකක් ද මගුල් ගෙදරට එකක් ද මළ ගෙදරට එකක් ද ක්‍රිඩා හෝ ව්‍යායාම කිරීමේ දී තව එකක් ද හවසක විවේක සුවයෙන් සක්මනේ යෙදීමට තව එකක් ද වශයෙන් මෙය විවිධ ආකාරයන් ගන්නේ ය. උදයේ අඳින ඇඳුම වර්ණයෙන් හවසක අඳින ඇඳුමට වෙනස් වෙන්නේ ය. අඳින ඇඳුමට අදාළව සෙසු සැරසිලි නිම විය යුතු ය. නැත්නම් එල හරකා හා මි හරකා එකට බඳින කරත්තයක් සේ දිස් වන බැවිනි.

මේ සංකීර්ණතා නිසා ම බොහෝ දෙනෙකු ඇඳුම හා සැරසිලි තෝරා ගැනීම සම්බන්ධයෙන් පරිස්සම් වෙති. එහෙත් ඇතැම් අය ඒ සම්බන්ධයෙන් සැළකිලිමත් වන්නේ නැත.

“කබාය ඉරිලා ඊට කමක් නැහැ කවුරු බලන්න ද කවුරු දකින්න ද මා දැන් මහළු වියේ“ කියන ගීතයෙන් කියවෙන්නේ මේ ප්‍රකාශනය අත් හැරියෙකුගේ කතාව ය. ඒත් ඇතැම් අය තරුණ වියේ ම මේ ප්‍රකාශනය අත් හරින්නෝ ය (මහළු විය ප්‍රකාශනය අත් හැරීමට ඉඩ හසර සලසනවා යැයි මින් කිසිසේත් අදහස් නොවේ).

ඔවුන් ඉදිරිපත් කරන තර්කයන් බැලූ බැල්මට සාධාරණ ය. ඇඳුමකට ඔය හැටි අගයක් දෙන්නේ මන් ද? වඩා වැදගත් ඇතුළතින් සකස් වීම නොවේ ද? බාහිර ආටෝපයකින් මිනිසුන් රවටන්නේ මන් ද? එවැන්නකට අප රැවටිය යුත්තේ මන් ද?

එහෙත් ඔවුන් නොදන්නා දෙය නම් තාර්කික මොළය කෙසේ වෙතත් අපේ අවිඥානය අපට ද හොරා මේ බාහිර ප්‍රකාශනයට ප්‍රතිචාර දක්වන බව ය. සුන්දර දසුනකට අපේ හිත ඇදී යන්නේ නිතැතිනි. ප්‍රකාශනය සුන්දර නම් ඇතුළත ද සුන්දර යැයි අපි හගිමු. මෙය මනෝ විද්‍යාවේ අගතියක් ලෙස දක්වා ඇති බව ඇත්ත ය. එහෙත් වඩාත් දැඩිව සැළකිය යුතු ඇත්ත වන්නේ අප ඊට අපට ද හොරා යටත් වෙන බව ය.

මහත්මා ගාන්ධි ඇන්දේ චාම් ඇඳුම් ය. ඒ මහත්මා ගාන්ධි කවුරුන් දැයි මිනිසුන් දැන සිටි නිසා ය. එවැනි ශ්‍රේෂ්ඨ චරිතයකට මිනිසුන් දිනා ගැනීමට අමතරෙන් රෙදි පෙරවිය යුතු නැත. එහෙත් ඔබටත් මටත් එවැනි පෘතුළ ජනප්‍රියතාවයක් නැති නිසා අප එසේ සරල වන්නට ගොස් අමාරුවේ නොවැටිය යුතු ය.

දේශපාලනඥයන් සුදු අඳින්නේත්, යුද හමුදා භටයන් හා පොලීසියේ නිලධාරීන් පදක්කම් සහිත නිල ඇඳුම් අඳින්නේත්, අප වසගයට ගන්නා ප්‍රකාශනයන් ලෙස ය. එය පෙරලා ඔවුන් ව ම ද වසගයට ගන්නා අතරේ ය.

අප මනා ලෙස ඇඳ පැළඳ සිටීමෙන් බාහිර අයගෙන් යහපත් ප්‍රතිචාරයක් හා සැළකිල්ලක් ලබනවා පමණක් නොවේ. අප තුළ ද අප පිළිබඳ වැඩි විශ්වාසයක් එයින් ගොඩ නැගෙන බව වටහා ගත යුතු ය.

එහෙත් එය අනවශ්‍ය ලෙස කිරීමෙන් වැළකීමට ද අප ප්‍රවේසම් විය යුතු ය. එතකොට සිදු වන්නේ පියරු බබෙක් වීමට ය. වෙසක් කූඩුවක් වීම ය.

ඇතැම් අයට ආත්ම විශ්වාසය ගොඩ නගා ගැනීමට එවැනි බාහිර උත්තේජනයක් අවශ්‍ය නොවනවා වෙන්නට පුළුවන. එහෙත් එවැනි අයට ද වඩා සාධනීය විශ්වාසයක් ඇතැම් විට ඔවුන්ට ද හොරා මනා ලෙස ඇඳ සැරසුණු විට ඇති වීම ස්වභාවික ය. ඒ නිසා අප මේ ඇඳීමෙන් කිසිවෙකු රවටන්නේ නම් රවටන්නේ අනුන්ව ව පමණක් නොවේ. අපි අප ව ද රවටා ගමු.

රැවටීම සඳහා භාවිතා කරන අන්වර්ථ පදයක් බවට ඇඳිම හා ඇඳ ගැනීම පත්ව ඇත්තේ ඒ නිසා විය යුතු ය. “අලුතෙන් අන්දන්න දෙයක් නෑ. මිනිහ ඇඳල ඉන්නෙ“ යයි කියන්නේ ඒ නිසා ය.

මේ රැවටීම සැළකිය යුත්තේ සම්‍යයක් රැවටීමක් ලෙස ය. අප කියන දෙය දෙස මිනිසුන් අවධානය යොමුකරන්නේ අප මුලින් ඔවුන්ගේ අවධානය දිනා ගත හොත් පමණ ය. ඒ සඳහා අප ඇඳ ගත යුතු ය. සැරසිය යුතු ය. ඒ සැරසිල්ලට සිනහව ද විශ්වාසවන්ත භාවය පල කරන ශාරීරික ඉරියවු ද අයත් ය. එයින් කියන්නේ සැරසිල්ල ඇඳුමෙන් කොණ්ඩෙන් එහාට යන බව ය. ඊට අමතරව සිනහව හා විශ්වාසවන්ත භාවය ඇති කරන ඉරියවු, වඩා තීව්‍ර ලෙස ප්‍රකාශයට පත් කිරීමට, ඇඳුමෙන් හා වෙනත් භෞතික සැරසිලිවලින් ද උත්තේජනයක් අපට ඇති වන බව ය. ඒ නිසා ම අප ඇඳලා සිටිය යුතු බව ය. ඇඳ ගත යුතු බව ය.

රැවටීමක් සිදු වන බව දන්නා නිසා ම අප ඇඳුමට සියල්ල තීරණය කිරීමට ඉඩ නොදිය යුතු ය. ඒ ඇඳුම පිටුපස ඉන්නා පුද්ගලයාගේ සැබෑ රුව අඳුනා ගත යුතු ය.

දේශපාලනඥයාගේ සුදු පිරුවට අස්සේ ද, භික්ෂුවකගේ කසාවත් සිවුර අස්සේ ද, මනා ලෙස ඇඳ පැළඳ ගෙන සිටින අලෙවිකරුවාගේ ටයි පටිය අස්සේ ද සැබෑ ලෙස සිටින්නේ කවුදැයි සොයා ගැනීමට ඔබ උත්සහ කළ යුතු ය.

අනිත් අතට අප තේරුම් ගත යුතු කාරණය වන්නේ අප අඳින ඇඳුම අපට ප්‍රවේශයක් සළසනවා විනා අප ව ද දිගු ගමනක් ගෙන නොයන බව ය. එයින් වෙනත් ලෙසකින් කියන්නේ ඇඳුමෙන් සියල්ල ජය ගත නොහැකි බව ය. අප දක්ෂ නොවෙතොත් අප ළග අවශ්‍ය අන් සියල්ල නැති වුව හොත් නොබෝ වේලාවකින් අපව නිරුවත් වන්නේ ය. දැක්ක ද “මිනිහගෙ රෙදි ගැලවුනා“ යැයි මිනිසුන් කියන තත්වයට නොවැටීමට අප ප්‍රවේසම් විය යුතු ය.

ඒ නිසා ඇඳ ගෙන සිටියාට මදි ය. ඉතිරි සියලු කාරණාවලින් ද සන්නද්ධව සිටිය යුතු ය. සූදානම් ශරීරය ඇති ව සිටිය යුතු ය. නගන ප්‍රශ්නයන්ට උත්තර දීමේ සමත්ව සිටිය යුතු ය. සැක සංකා මතු කළ විට ඒවාට නොපැකිළ උත්තර දීමට සූදානම් ව සිටිය යුතු ය.

ඇඳුම අවශ්‍ය ය. එසේ වුව ද ඇඳුමින් පමණක් සියල්ල කර ගත හැකි යැයි සිතන අය, ඇඳුම නොවැදගත් යැයි සිතන අය තරමට ම, අමාරුවේ වැටිය හැකිය යන අවබෝධය අපට තිබිය යුතු ය.

පළමුවෙනියා සහ අන්තිමයා


39192

අප අසා ඇති ජනප්‍රිය කතාවක් තිබේ. ඒ පන්තියේ පළමුවැනියා රැකියාවක් කර එදා වේල සරි කර ගනිද්දී අන්තිමයා දේශපාලකයෙකු වී යෙහෙන් වැජඹෙන බව ය. ඊට අමතරව අන්තිමයා පළමුවැන්නාව -රැකියාව කරන තැනැත්තාව- පාලනය කරන බව ය. ඔහුට නියෝග දෙන බව ය. කළ යුතු නො කළ යුතු දේ ගැන උපදෙස් දෙන බව ය.

කතාව ඇත්ත ය. වැරැද්දක් ඇත්නම් ඒ කාගේදැයි කවුරුවත් කියන්නේ නැත. කියන්නට දන්නා කෙනෙක් ද නැත.

දේශපාලනඥයා වෙනුවට ව්‍යාපාරිකයෙකු ආදේශ කොට මේ කතාව නැවත ලිවිය හැකි ය. ඒ කතාවේ පන්තියේ අන්තිමයා ව්‍යාපාරිකයෙකු වී පන්තියේ පළමුවැනියාව කුලියට වැඩට ගන්නේ ය. එය ද ඇත්ත ය. දේශපාලනය ද ව්‍යාපාරයකි. අවදානම් ගත යුතු ව්‍යාපාරයකි. ඒ නිසාම මේ දෙකම එක ගොඩට දමා ඔවුන් ව්‍යාපාරිකයන් ලෙස පොදුවේ හඳුන්වා මේ කතිකාව කර ගෙන යමු.

අප සඳහන් කළ කතාවේ දැක්වූ පරිදි ම ව්‍යාපාරිකයෙක් වීමත් විධිමත් අධ්‍යාපනයත් අතර සම්බන්ධයක් නැත. තිබේ නම් එය ඍණාත්මක සම්බන්ධයකි. අප එසේ කියන්නේ, කතාව පැත්තකින් තබා සංඛ්‍යාලේඛන පිරික්සුව ද, දක්ෂ ව්‍යාපාරිකයන් බොහෝ දෙනෙකු ඉහළට විධිමත් අධ්‍යාපනයක් ලැබූ අය නොවෙන බවත් එසේ අධ්‍යාපනය ලැබූවන් අතර ව්‍යාපාරිකයන් අවම බවත් පෙනී යන නිසා ය.

ඉහත කී තත්වයට හේතු විමසිය යුතු ය.

ව්‍යාපාරිකයෙකු වීමට අවදානම් ගත යුතු ය. ඒ කියන්නේ ඔහු අසාර්ථක වීමට ඉඩ ඇති දේට ද අත ගැසිය යුතු බව ය. අවදානම වැඩි වන තරමට ප්‍රතිලාභය ද වැඩි වන බව ව්‍යාපාර ලෝකය ගැන දන්නා බොහෝ අය දනිති. එයින් කියවෙන්නේ වැඩි ලාභයක් ගත හැක්කේ අසාර්ථක වීමට වඩාත් ඉඩ ඇති ආයෝජන වලින් බව ය.

එ් කියන්නේ අසාර්ථක වීමට බිය කෙනෙකුට හෝ අකමැති කෙනෙකුට හොඳ ලාභ ලබන ව්‍යාපාරිකයෙකු වීමට බැරි බව ය (එහෙම කෙනෙකුට දේශපාලනඥයෙකු හෝ රටක නායකයෙකු වීමට ද නොහැකි ය).

විධිමත් අධ්‍යාපනය තුළ අසාර්ථක වීමකට ඉඩක් නැත. අවුල ඇත්තේ එතැන ය. ඒ තුළ ඉහළට යන්නේ ෆේල් නොවන අය ය. අසාර්ථක නොවන අය ය. මේ තුළ ගොඩ නැගෙන්නේ ම අත් හැරීමට අමාරු අභිමානයකි. අසාර්ථක වීමට අකමැති අභිමානය කි. මේ අභිමානය පැත්තකින් තබන්නේ නැතිව ව්‍යාපාරයක් ආරම්භ කළ නොහැකි ය. පවත්වා ගෙන යා නොහැකි ය.

විධිමත් අධ්‍යාපනය තුළ සිසුන් යොමු කරන්නේ වැරදි නොකර කිරීමට ය. ව්‍යාපාරයක් එසේ දියත් කළ නොහැකි ය. ඒ තුළ ඉගෙන ගන්නේ වැරදි කරමින් ය. ඒ වැරදි ඉක්මණින් හදා ගනිමින් ය. එම දැනුම ලබා ගත යුත්තේ කලාවක් ප්‍රගුණ කරන ආකාරයෙන් එහි නිරත වීමෙනි. විද්‍යාවක් ලෙස හැදෑරීමෙන් නොවේ.

විධිමත් අධ්‍යාපනය තුළ න්‍යායික දැනුමට තැනක් ලැබෙන අතර ව්‍යාපාරික ලෝකයේ වඩාත් අවශ්‍ය ප්‍රායෝගික දැනුම ය.

විධිමත් අධ්‍යාපනයේ දී මෙන් ම ව්‍යාපාරික ලෝකයේ දී ද ජය ගැනීමට නම් බුද්ධිය අවශ්‍ය ය. මෝඩයෙකුට ඒ ක්ෂේත්‍ර දෙක තුළම ඉඩක් නැත. එහෙත් ඒ ක්ෂේත්‍ර දෙක සඳහා අවශ්‍ය වන්නේ දෙආකාරයක බුද්ධියකි. විධිමත් අධ්‍යාපනයකට අවශ්‍ය විශ්ලේෂණාත්මක බුද්ධිය යි. කුඩා කැබලි වලට කඩා ඒ එක් එක් කෑල්ල වෙන වෙනම ගෙන ගැඹුරින් විමසා බැලීමේ බුද්ධියයි. ව්‍යාපාරික ලෝකයට අවශ්‍ය සංශ්ලේෂණාත්මක බුද්ධියයි. නොගැලපෙන දේ පවා එකතු කර නව දෙයක් නිර්මාණය කිරීමේ බුද්ධිය යි.

විශ්ලේෂණාත්මක බුද්ධිය ගනුදෙනු කරන්නේ කරුණු සංඛ්‍යාලේඛන සමග ය. තර්ක විතර්ක සමග ය. එය වෙහෙසෙන්නේ ඉහත කි කරුණු සංඛ්‍යාලේඛන හා තර්ක විතර්ක යන දෙක නිසි පිළිවෙලකට ගොනු කොට ගොඩ  නගන නිශ්චිත නිගමන සෙවිමේ ය.

සංශ්ලේෂණාත්මක බුද්ධිය ගනුදෙනු කරන්නේ යථා ලෝකයේ තිබෙන දේ සමග ය. ඒවා විවිධ ආකාරයන්ගෙන් සංකලණය කිරීමෙන් ලැබෙන ප්‍රතිඵල සෙවීමට එය වෙහෙසෙන්නේ ය. තර්ක විතර්ක හරහා නිශ්චිත එක් නිගමනයකට පැමිණෙනවා වෙනුවට හැකි තාක් විකල්ප නිර්මාණය කිරීමට එය කටයුතු කරන්නේ ය. විකල්ප අතරින් වඩාත් සුදුසු විකල්පය තෝරා ගැනීමේ දී වැඩි බරක් යොදන්නේ උප විඥානයට ය. ඒ කියන්නේ කිරා බැලීමෙන් පසු වඩා සුදුසු දෙය තෝරා ගැනීමට වඩා හැඟෙන දැනෙන දේ අනුව තෝරා ගත යුතු විකල්පය ගැන තීන්දු ගන්නා බව ය.

මෙයින් කියන්නට හදන්නේ අධ්‍යාපන නොලද දේශපාලකයන් හෝ ව්‍යාපාරිකයන්ගෙන් රටට වැඩි සේවයක්  වන බව නම් නොවේ. ඔවුන්ට ප්‍රමාණවත් බුද්ධියක් ඇති බව වත් නොවේ. ඇත්තටම වඩා තිරසාර දේශපාලනඥයින් හා ව්‍යාපාරිකයන් විය හැක්කේ සංශ්ලේෂණාත්මක බුද්ධිය තරමට ම විශ්ලේෂණාත්මක බුද්ධිය ද ඇත්නම් ය. එවිට සංශ්ලේෂණාත්මක බුද්ධිය භාවිතා කොට නිර්මාණය කරන විකල්ප අතුරින් වඩාත් හොඳ විකල්පය තර්කය ද විශ්ලේෂණාත්මක බුද්ධිය ද යොදා ගෙන තෝරා ගත හැකි ය. රටක් ඉදිරියට යා හැක්කේ එවැනි දෙඅංශයේ ම පිරිපුන් මිනිසුන්ගේ ක්‍රියාකාරිත්වයෙනි.

අපේ අවාසනාවට මේ දෙපිරිස දෙඅංශයකට බෙදී ඇත.

අප කලින් ද කි පරිදි අසාර්ථක නොවීමේ අභිමානය හා එම අභිමානය දිගින් දිගට පවත්වා ගෙන යෑමේ වුවමනාව නිසා ම අවදානම් ගැනීමට අකමැති හා බිය නිසා විශ්ලේෂණාත්මක බුද්ධිය ඇති ඉගෙනීම දක්ෂ අය මේ ක්ෂේත්‍රයන් මග හරිති.

ඊට අමතරව ඔවුන් සම්බන්ධයෙන් තවත් ගැටළු කීපයක් තිබේ. ඔවුන්ගේ දැනුම බොහෝ විට එක පටු ක්ෂේත්‍රයකට සීමා වී තිබීම දෙවැනි ගැටළුව ය. ඒ නිසා ඔවුන් ඒ ක්ෂේත්‍රයේ නිවැරදි තීරණ ගැනීමට ඉඩ තිබුන ද (ඉඩ තිබුණු පමණින් ද එසේ විම අනිවාර්යය නොවන බව එයින් ගම්‍ය වේ) සෙසු ක්ෂේත්‍රයක ද එසේ කරාවි යැයි සහතිකයක් නැත. ඇතැම් විට ඔවුන් වෙනත් ක්ෂේත්‍රයක ගැටළු දෙස බලන්නේ තමන්ගේ ක්ෂේත්‍රයේ කෝණයෙන් වීමේ ඉඩ වැඩි ය. තෙවැනි ගැටළුව, ඔවුන් අන් අයට සවන් දීමට තරම් නිහතමානී නොවීම ය. සිව්වෙනි ගැටළුව, ඔවුන් ඉක්මණින් ගැඹුරට පැනීමට, විශ්ලේෂණයට, යොමු වීම ය. ප්‍රශ්නයක පළල හඳුනා ගන්නට පළමුව එහි එක පැති කඩක් දැක එහි ගැඹුරට කිමිදීමට කටයුතු කිරීම ය. ඒ හේතුවෙන් ඔවුන්ට පළල මග හැරීම ය. පස්වෙනි ගැටළුව නම් ඔවුන්ට, මේ ක්ෂේත්‍රයන් දෙක තුළ කළ යුතුව තිබෙන සිල්ලර කටයුතු කිරිමේ, උනන්දුව හින විම ය. මේ හේතු කීපය නිසා අහම්බෙන් ව්‍යාපාරිකයෙකු හෝ දේශපාලනඥයෙකු වන කෙනෙකු පවා සාර්ථක නොවීමට ඉඩ තිබීම ය.

රට මේ තත්වයෙන් ගොඩ ගැනීමට නම් ව්‍යාපාරික ලෝකයට පියවර තැබීමට අධ්‍යාපනය ලැබූ අය කටයුතු කළ යුතු ය. ඒ එම ක්ෂේත්‍රයට පිවිසීමට පෙර අප මෙහි සඳහන් කළ තමන්ගේ සීමාවන් ගැන දැනුවත් ව ය. පිවිසිමට පෙර ඒ යදම් ගලවා ඉවත් කිරීමට වග බලා ගෙන ය. ඉගෙන ගත් කෙනෙකුට ව්‍යාපාරික හෝ දේශපාලන ලෝකය ජය ගත හැක්කේ එහෙම කළොත් පමණ ය.

නිපදවිය යුත්තේ මොනවා ද?


38304

සමහරු නම් කියන්නේ රබර් කිරි නිපදවන අප මකන කෑල්ලක්වත් හදාගන්නේ නැතිව ඒ භාණ්ඩෙත් චීනෙන් ගෙන්වන බව ය. මට නම් ඒ ගැන ලොකු අරෝවක් නැත. ඒ අප ලෝකයේ විශාලම ගුවන් යානා වලට අවශ්‍ය ටයර් නිපදවමින් ඉන්නා නිසා ය. තව සමහරු කියන්නේ අප අල්පෙනිත්තක්වත් හදා ගන්නට බැරුව ඉන්නා බව ය. ලෝකයේ විශාල සමාගම් වලට අපේ සමාගම් මෘදුකාංග පද්ධති විකුණන තාක් එහි ද අවුලක් මට නම් පෙනෙන්නේ නැත.

කෙනෙකු කළ යුත්තේ ඔහු හෝ ඇය වඩාත් දක්ෂ දෙය ය. වෙන කෙනෙකුට පහසුවෙන් කරන්නට බැරි දේ ය. වැඩි අගයක් තමන්ට එකතු කළ හැකි දේ ය.

අමරදේව සිංදු කියන එක නවත්වා ගොවිතැන් කරන්නට යෑමේ තේරුමක් නැත. ඇත්තටම වරක් එක කට කැඩිච්ච එකෙක් අමරදේවගෙන් ඇසූ ප්‍රශ්නයකට අමරදේවගේ උත්තරය වී ඇත්තේ මට කියන්නේ උදැල්ලක් අරන් කුඹුරට බහින්නට දැයි කියා ය. ගොවිතැන් කළ හැකි අය බොහෝ ය. එහෙත් අමරදේව මෙන් ගායනා කරන්නට හැකි අය අඩු ය. එහෙම තියාගෙන අමරදේවට කුඹුරට බහින්නට කියන්නේත් තමන්ගේ දේ තමන් හදා ගත යුතු යැයි කියන්නේත් වත්මන් ලෝකය වැඩ කරන්නේ කෙසේදැයි නොදන්නා අය ය.

මෙය ඇගිල්ලෙන් ඇන කිව යුතු දෙයක් නම් නොවේ. එහෙත් කියන්නට සිදු ව තිබෙන්නේ මිනිසුන් සරල තර්කයක් දෙසා බෑමෙන් ශාස්ත්‍රී සංවාදයන් කරන්නට අර අඳින නිසා ය.

මතුපිටින් බැලුවහම වැඩේ ඇත්ත ය. මකන කෑල්ලක් අල්පෙනිත්තක් යනු සුළු දේ ය. ඒවාත් පිටින් ගෙන්වීම කරුමයක් ලෙස දකින්නම වටින්නේ ය. එහෙත් එසේ කියන අය අමතක කරන කාරණය නම් ලංකාවේ මේ පුංචි දේ සඳහා ඇති වෙළඳ පොළ අතිශයින් කුඩා බව ය. අප ඒවා නිපදවන්නේ නම් ලෝකය ඉලක්ක කර ගත යුතු බව ය. අනෙක් අතට දියුණු වී ඇතැයි කියන චීනයේ තවමත් අපට වඩා අඩු මිලකට ශ්‍රමය මිලට ගත හැකි ය. එහෙව් රටක් සමග තරග කර අල්පෙනිත්ති නිපදවීමට යෑම නුවණට හුරු නැත.

අප කළ යුත්තේ වඩා ලොකු දේ නිපදවීමට ඉදිරිපත් වීම ය. ලංකාවට නොව, ලෝක වෙළඳ පොලට එවැනි දේ සැපයීමට ඉදිරිපත් වීම ය. ගුවන්යානා ටයර් හා පරිගණක මෘදුකාංග එවැනි ලොකු දේ සඳහා උදාහරණ දෙකක් පමණ ය.

එය පහසු නැත. කියන තරම් පහසු නැත. එය තනිව කළ හැකි කටයුත්තක් ද නොවේ. විදේශ ආයෝජන, දියුණු තාක්ෂණය, ක්‍රමවත් කළමනාකරණය වැනි දෑ ඒ සඳහා අවශ්‍ය ය. විදෙස් වෙළඳ පොලවල් සමග ගනුදෙනු කරන මහා පරිමාණ වෙළෙන්දන් සමග ජාල ගත වීම ද අවශ්‍ය ය. වත්මන් ලෝකයේ තනිව යා හැකි ඉඩ සහ දුර අල්ප ය. සන්ධාන ගත වීම අවශ්‍ය ය. එකිනෙකා මත යැපෙන්නට සූදානම් අයට පමණක් අද ලෝකය විවෘත ව ඇත.

එහෙත් බොහෝ දෙනා එයට සූදානම් නැත. ඔවුන් සූදානම් වන්නේ සුරක්ෂිත ලාංකික වෙළඳ පොලක් තුළ තම නිශ්පාදන විකුණන කුඩා ව්‍යවසායකයෙකු වීම ට ය.

ව්‍යාපාරිකයන් බොහෝ දෙනෙකු රජයෙන් ඉල්ලා සිටින්නේ විදේශ ආයතන සමග සම්බන්ධ විය හැකි වාතාවරණයක් රට තුළ ගොඩ නගන ලෙස නොවේ. විදේශිකයන් පන්නා දමා තනියම රජ විය හැකි වෙළඳ පොලක් ලංකාවේ ව්‍යාපාරිකයන්ට හදා දෙන ලෙස ය. කොටින් ම චීනයෙන් මකන කෑලිත් අල්පෙනිත්තිත් ගෙන්වන එක නතර කර දෙන ලෙස ය.

බොහෝ ව්‍යාපාරිකයන් රජය ඇති කරගන්නා වෙළඳ ගිවිසුම් දෙස බලන්නේ ම තමන්ගේ සුරක්ෂිත වෙළඳපොල ආක්‍රමණය කිරීමට පිටරැටියන්ට අවසර දෙන වෑයමක් ලෙස ය. රට පාවා දිමක් ලෙස ය. දේශීය නිෂ්පාදකයන්ට පිටුපෑමක් ලෙස ය. දේශීය වෘත්තිකයන්ට රැකියා අහිමි කිරීමේ උත්සහයක් ලෙස ය. මේ පිරිස් අවි අමෝරාගෙන වීදී බහින්නේ ඒ නිසා ය.

අප ලෝක වෙළඳ පොලට අවතීර්ණ වීමට අදහස් කරන්නේ නම් තනියම යන දේශීය ගමනකින් නම් එය කළ නොහැකි ය. ඒ සඳහා අපේ අඩුපාඩු සම්පූර්ණ කර ගත හැකි සන්ධානයන් අවශ්‍ය ය. විදේශ සන්ධානයන් අවශ්‍ය ය. තාක්ෂණික සන්ධානයන් අවශ්‍ය ය. කළමනාකරණ සන්ධානයන් අවශ්‍ය ය. වෙළඳ සන්ධානයන් අවශ්‍ය ය. අයෝජකයන් අවශ්‍ය ය. දැනුම සහිත විශේෂඥයන් අවශ්‍ය ය.

අපේ උපායමාර්ගය මේ නව අවස්ථාවන් ඉදිරියේ පසු බැසීම නම්, තරගයක් නොදීම පරාජය පිළිගෙන පසු බැසීම නම්, දේශීය බැනර් එකට මුවා වී රැකවරණ පැතීම නම්, අපට අනාගතයක් නැත.

රට ගැන අප කී කතාව ආයතන සම්බන්ධයෙන් ද එක සේ අදාළ ය.

ආයතනයක් නිපදවිය යුත්තේ ආයතනයට වඩාත් වැඩි අගයක් ඇති කළ හැකි දේ ය. සෙසු දේ, ඒ ඒ අංශයේ දක්ෂ ආයතන මගින් සපයා ගත යුතු ය. අපේ ආයතනය මුද්‍රණය අතින් ඉහළ ප්‍රමිතියක් ඇති කර ගෙන තිබේ. අප අපට අවශ්‍ය කඩදාසි ද නිපදවා ගත යුතු යැයි සිතා ඒ කර්මාන්තයට ද අත නොගැසිය යුතු ය. එය වඩාත් හොඳින් කළ හැකි අන් අය ඉන්නා තාක් වත් එසේ නොකළ යුතු ය. අප ඒ කර්මාන්තයට පිවිසිය යුත්තේ ඒ කර්මාන්තයේ නියැලී සිටින අය නොකරන යමක්, ඔවුන් නොකරන තරමේ කාර්යක්ෂමතාවයකින් යුතු ව, අපට කළ හැකි නම් ය. අප ප්‍රකාශනයේ වගකීම ද බාර නොගත යුතු ය. එසේ කරනවා නම් අප එය කළ යුත්තේ වෙනත් ප්‍රකාශණ ආයතන නොකරන යමක්, ඔවුන් නොකරන තරමේ කාර්යක්ෂමතාවයකින් යුතු ව, කළ හැකි නම් පමණ ය.

අප මේ උදාහරණ ගෙනාවේ ඇතැම් ආයතන මේ පිළිබඳ තැකීමකින් තොරව තමන්ගේ සැපයුම් දම්වැලේ අනිත් පුරුක් ද අල්ලන්නට ගොස් ඇතැම් විට අනා ගන්නා නිසා ය.  ඇන ගන්නා නිසා ය.

සැපයුම් දම්වැලේ පාලනය අපට ලබා ගත හැකි නම් හොඳ ය. ඒ අපට අන් ආයතන වල කටයුතු ඊට වඩා හොඳින් කළ හැකි නම් පමණ ය.

අවසාන නිගමනය නම් අප කළ යුත්තේ අපට වඩාත් හොඳින් කළ හැකි දේ පමණක් බව ය. අප වඩ වඩා උත්සහ කළ යුත්තේ වෙන අයට කරන්නට අපහසු, ඔවුන් නොකරන, අතපසු කරන දෙය, කිරීමට උගෙනීම ය. වඩා හොඳින් අන් අයට කළ හැකි දේ ඔවුන්ට කරන්නට දෙන්න. අපි ඉන්පසු එකිනෙකාගේ දේ හුවමාරු කර ගමු. ලෝකය අද කැරකෙන්නේ එසේ ය. එය වෙනත් ලෙසකින් කරකවන්නට අපට බැරි ය. කරකවනවා නම් ඒ අපේ විනාශයට ද පාර කපා ගනිමින් ය.

ඔක්සිජන් සහ කොකා කෝලා


38768

“ඉතාමත් ශක්තිමත් යකඩයක් පවා ඔක්සිජන් විසින් මළ කා කුඩු බවට පත් කරනවා ඇත. එයින් පෙනෙන්නේ ඔක්සිජන් වායුවට කෙතරම් හානිකර විය  හැකි ද කියා ය. ඔබේ පෙනහල්ල වඩාත් පරිස්සම් කර ගත යුත්තේ මේ භයානක ඔක්සිජන් වායුවෙනි. ඒ නිසා රෝහලේ දී ඔක්සිජන් දෙන්නට සූදානම් වුනොත් විරුද්ධ වන්න.“ කෙනෙක් එසේ  කියන විට ඉදිරිපත් කරන්නේ කුමක් ද? සාක්කි ද දත්ත ද? නැත. එය තර්කයකි.

ඔක්සිජන් නැතුව අපට ජීවත් විය නොහැකි බව අප දන්නා නිසා මේ කියන කියමන සාක්කියක් ලෙස හෝ දත්තයක් ලෙස අප බාර ගන්නේ නැත. එහෙත් අපව නොමග යවනු සඳහා හෝ නොදැනුවත් කම නිසා හෝ මේ සිදු කරන්නේ තර්කයක් සාක්කියක් ලෙස හුවා දැක්වීම ය.

අප ඔක්සිජන් ගැනත් යකඩ ගැනත් අපේ ජිවිතය ගැනත් දන්නා නිසා එහි ක්‍රියාකාරිත්වයට ඔක්සිජන් වල අවශ්‍යතාවයත් දන්නා නිසා  ඒ තර්කය අමන තර්කයක් හැටියට බාර ගැනීමට නොපැකිළෙමු. එය සාක්කියක් හැටියට කෙසේ වත් නොගනිමු. ඒ නිසා ම එය බැහැර කර දමමු.

ඇතැම් අය යමකට සාක්කි හැටියට ඉදිරිපත් කරන්නේ සාක්කි නොවේ. මෙවැනි තර්කය ය. බොහෝ විට අමන තර්ක ය.

ඔක්සිජන් ගැන ඉදිරිපත් කළ තර්කය සාක්කියක් හැටියට පිළි නොගන්නා ලංකාවේ අපි කෝකාකෝලා වලින් වැසිකිළි වලක තදින් සටහන්ව ඇති පහසු වෙන් ඉවත් කළ නොහැකි කුණුපැල්ලම් පවා ඉවත්ව යන බව පෙන්වා එයින් සිරුරට හානියක් විය හැකි යයි කෙනෙකු කීවොත් එය සාක්කියක් හැටියට පිළිගැනීමට මැලි නොවෙමු. මා මේ කියන්නේ සැවොම ගැන නොවේ. අතිමහත් බහුතරය ගැන ය. මේ තර්කය සාක්කියක් හැටියට මූණු පොතේ සිය දහස්වර බෙදා හදා ගනු මා දැක තිබේ.

(කෝකා කෝලා වල ගුණ අගුණ වෙනම කතා කළ යුතු එකකි. එය අපේ නොව පෝෂණ විශේෂඥයෙකුගේ කාර්යයකි. එහෙත් මේ කියන්නේ කෝකා කෝලා වලින් පහසුවෙන් නොයන කුණු පැල්ලමක් ඉවත් කළ හැකි යැයි පෙන්වා කොකා කෝලා සියල්ල ඛාදනය කරන භයානක එකක් යැයි පෙන්වීම ගැන ය.)

ඒ කියන්නේ අපට හුරු පුරුදු දේ සම්බන්ධයෙන් කෙසේ වෙතත් නුහුරු නුපුරුදු දේ සම්බන්ධයෙන් නම් අපි තර්ක සාක්කි හැටියට වරදවා තේරුම් ගන්නා බව ය. ඔක්සිජන් කතාව සිනා සී බැහැර කරන අප ම කෝකා කෝලා කතාව බදා ගෙන බෙදා ගන්නා බව ය.

විද්‍යාවට සියලු දේ විස්තර කළ නොහැකි ය. එය අප නිතර අසා ඇති කතාවකි (විද්‍යාවට සියලු දේ විස්තර කළ නොහැකි ය යන්න නිශ්චිත දත්තයකි. ඒ නිසා එය කතාවකට වැඩි දෙයකි. සත්‍යයකි).

එහෙත් ඒ ප්‍රකාශය ඉදිරිපත් වන්නේ මිත්‍යා විශ්වාස (සාක්කි සහිතව සම්බන්ධයක් සනාථ කළ නොහැකි විශ්වාස) සත්‍යය ලෙස ගැනීමට තර්කයක් හැටියට ය.

නිදර්ශනයක් ගෙන මෙය පැහැදිලි කරගන්නට බලමු. විද්‍යාව තවමත් හොල්මන් වල පැවැත්ම පිළිගන්නේ නැත. කරන ලද පර්යේෂණයන්ගෙන් එවැන්නක පැවැත්මක කිසිම ලෙසකින් හෝ තහවුරු වී නැත. ඒ වෙනුවට එවැනි හොල්මන් දකින අය සම්බන්ධයෙන් කරන ලද පර්යේෂණ වලින් අනාවරණය කර ගෙන ඇත්තේ එසේ හොල්මන් දකින පුද්ගලයන් විසින් යම් යම් දේ සිතෙහි මවා ගන්නා බව ය. ඒවා සැබෑ ලෙස ඔවුන්ට හැඟෙන බව ය. එසේ පෙනෙන හැඟෙන දේවල් හැලුසිනේෂන් යනුවෙන් වෛද්‍ය විද්‍යාවේ හඳුනා ගැනේ. එය අසාමාන්‍ය මානසික සංසිද්ධියකි. එවැනි අයට මනෝ වෛද්‍ය වරයෙකුගේ සහය අවශ්‍ය කෙරේ.

හොල්මන් තදින් විශ්වාස කරන ඇතැමෙක් විද්‍යාවේ මේ සොයා ගැනීම අවඥාවෙන් බැහැර කරමින් ඊට විරුද්ධව සාක්කියක් හැටියට ගෙන එන්නේ අප අර කලින් කී විද්‍යාවට සියලු දේ විස්තර කළ නොහැකි යයි කියන කතාව ය. පංචේන්ද්‍රියන්ට අහු නොවන දේ “තිබිය හැකි ය“ යන කතාව ය. හොල්මන් අහු නොවන්නේ විද්‍යාවේ අඩු කමක්  නිසා මිස හොල්මන් නැති නිසා නොවන බව ය.

(අප මෙහි දී තේරුම් ගත යුත්තේ “තිබිය හැකි ය“ යන්න තර්කයක් බවත් “තිබේ ය“ යන්න සාක්කියක් බවත් ය).

“පුදුම වැඩක් නෙ? පංචේන්ද්‍රියන්ට අහුනොවන දේ සම්බන්ධයෙන් සාක්කි සපයන්නේ කෙසේ ද?“ මේ ඉදිරිපත් වන තර්කය යි. අප විසින් එසේ කියන අයගෙන් පෙරලා ප්‍රශ්න කළ යුත්තේ එසේ නම් එවැන්නක පැවැත්ම දැන ගත්තේ කෙසේ ද යන්න ය. ඊට උත්තර තිබේ. ඒවා දැන ගැනීමට විශේෂ බලයක් අවශ්‍ය බව ය. එය ද තර්කයක් මිස සාක්කියක් නොවේ. එසේ නම් යම් කෙනෙකුට එවන් විශේෂ බලයක් තිබෙන බව අප දැන ගන්නේ කෙසේ ද?

එය දැන ගත හැකි ක්‍රමයක් නැත. එය අප විසින් විශ්වාස කළ යුතු ය. මක් නිසා ද යත් විද්‍යාවට හැම දෙයක් ම තේරුම් කළ නොහැකි නිසා ය.

දැන් නැවතත් සිදුවන්නේ “විද්‍යාවෙන් සියලු දේ විස්තර කළ නොහැකි ය“ යන සාක්කිය (නිශ්චිත දත්තය) තර්කයක් හැටියට ඉදිරිපත් වීම ය.

ඒ කියන්නේ ඇතැම් විට සාක්කි හා නිශ්චිත දත්ත, තර්ක හැටියට ද අප විසින් ගෙන එන බව ය. ඉදිරිපත් කරන බව ය. එහෙම බැලුවහම පෙනෙන්නේ මේ දෙක – සාක්කි හා තර්ක – අපේ වාසියට කලවම් කර පාවිච්ච් කිරීමට අප විසින් කටයුතු කරන බව ය.

සත්‍යය සෙවීමට සූදානම් කවරෙකු වුව ද මුලින් ම කළ යුත්තේ සාක්කි හා තර්ක කියන මේ දෙකේ වෙනස වටහා ගැනීම ය. සාක්කි, සාක්කි හැටියටත් – තර්ක, තර්ක හැටියටත් පටලවා ගන්නේ නැතුව දැකීම ය. සාක්කි, තර්ක හැටියටත් – තර්ක, සාක්කි හැටියටත් ඉදිරිපත් කරන බව දැන විමසුම් ඇසකින් ඒවා දෙස බැලීම ය.

එහෙම නොකරන කෙනෙකුට සත්‍යය මුණ ගැසෙන්නේ නැත. ඒ නිසා ම එවන්නෙකු රැවටිල්ලට පහසුවෙන් ම ගොදුරු වන්නේ ය.

මිත්‍යාව ගොඩ නැගෙන්නේ මේ කළවම් කිරීමට අමතරව බොළඳ තර්කයන් ද ගෙන එමිනි.

“මේ ගැන පොතකත් තිබුන. අහවල් පුද්ගලයාත් කියල තියෙනව. පිළිනොගන්නෙ ටික දෙනෙක් විතරයි. බහුතරයක් විශ්වාස කරනව. එහෙම තමයි විදිහ. කොච්චර කාලයක් තිස්සෙ තියෙන කතාවක් ද? බොරුවක් නම් ඔච්චර කල් ඕක තියෙන්නෙ කොහොම ද?“ මේ සියල්ල තර්ක ය. එහෙත් ඒවා කමකට නැති තර්ක ය. පුහු තර්ක ය.

මේ සංවාදය ඉදිරිපත් කළේ කළමනාකරුවන් ද සෙසු මිනිසුන් මෙන් ම මේ මුලා වේ සිටින නිසා ය. ඒ නිසා ම වැරදි නිගමනයන්ට එළඹෙන නිසා ය. එම නිගමන විසින් මෙහෙයවනු ලැබ සිය අනුගාමිකයන් ද ආයතන ද අමාරුවේ දමන නිසා ය.

කළ යුත්තේ සාක්කි විමසීම ය. ඒ සාක්කි වල සත්‍යතාවය විමසීම ය. ඊළග පියවර ඒ සාක්කි ද සමග ගොඩ නගන තර්ක විමසීම ය. ඒ තර්ක වල නිරවද්‍යතාවය සාවද්‍යතාවය පිළිවිසීම ය. තුන්වෙනි පියවර ඒ සාක්කි සහ තර්ක විසින් අවසාන නිගමනය ගොඩ නගන අයුරු විමසිම ය. එහි හිස්තැන් හා නොගැලපෙන තැන් තිබේ දැයි බැලීම ය. නිගමනය බාර ගත යුත්තේ ඒ සියල්ල අවසානයේ ය.

ඇතුවත් බැරි නැතුවත් බැරි සැළසුම්


එන එන විදිහට ජිවිතය පිළිගැනීම එක් විදිහකි. සැළසුම් ඇති ව ජීවිතයට මුහුණ දීම තව විදිහකි. බොහෝ කළමනාකරණ පොත් වල ද කළමනාකරණ ගුරුවරුන්ගේ උපදෙස් වල ද ඉගැන්වීම නම් සාර්ථක මිනිසෙකු විමට දෙවැන්න අනුගමනය කළ යුතු බව ය. සාර්ථක ආයතනයකට නම් දෙවැන්න නැතිවම බැරි බව ය.

සැළසුමක වැදගත් ම දෙය ඉලක්කයක් තිබීම ය. ඒ ඉලක්කයට යා හැකි මාවතක් ඒ තුළ නිශ්චය කර තිබීම ය. එම මාවතේ ගමන් කිරීමේ දී අනුගමනය කළ යුතු උපාය මාර්ගයක් (නිශ්චිත වාහනයක්) හඳුනා ගෙන තිබීම ය. ඒ උපායමාර්ගය අනුගමනය කරමින් කළ යුතු විවිධ වැඩ කොටස් අඳුනා ගෙන තිබීම ය. ඒවාට අවශ්‍ය සම්පත් හඳුනා ගෙන තිබීම ය. ඒ එක් එක් වැඩ කොටස එක් එක් අයට හෝ කණ්ඩායමට පවරා තිබීම ය. එම අයට හෝ කණ්ඩායමට හඳුනා ගත් එම සම්පත් ලබා දීමට ඒ අනුව හැකි වෙන අතර මේ සියල්ල නිසා වැඩ කටයුතු ඒ සැලසුමට අනුව සිදු වේ දැයි බැලීමට ද හැකි වේ. පසු විපරම් කිරීමට හැකි වේ. අඩුපාඩුවක් තිබේ නම් ඒ පිළිබඳ හේතු සොයා පිළියම් යෙදීමට හැකි වේ. ඒ ක්‍රියාවලිය තුළ ඉලක්කය කරා යා හැකි වේ.

එන එන විදිහට කටයුතු කිරීමේ දී ඉලක්කයට අමතරව වෙන කිසිවක් නැති නිසා ව්‍යාකූලත්වයක් ඇති වේ. කවුරුන් විසින් කුමක් කළ යුතු දැයි නොදැන මිනිසුන් අතරමං වේ. සම්පත් අවශ්‍ය යැයි මතක් වන්නේ වැඩ ආරම්භ කළ විට ය. අනුගමනය කළ යුතු උපාය මාර්ග හඳුනා ගෙන නොතිබීම නිසා ආරම්භ කරන වැඩ අසාර්ථක වේ. ඉලක්කය කරා යන මාවත හඳුනා ගෙන නැති නිසා විවිධ මාවත් වල ගමන් කරන්නට උත්සහ කොට අතරමං වේ.

මේ කාරණා සියල්ල බැලූ විට පෙනෙන්නේ සැලසුම් කිරීමේ වැදගත් කම ය.

එහෙත් අභාග්‍ය නම් බොහෝ දෙනෙකු මේ සැළසුම් ක්‍රියාවලිය තුළ සිරකරුවන් බවට පත් වීම ය. සැලසුම ඉතා විස්තීරණ එකක් බවට පත් කර ගැනීමට යෑම තුළ එහි සිර වීම ය. ඒ සැලසුම තෙල් කඩදාසියක පැන්සලෙන් අඳින දළ සැළැස්මක් වනු වෙනුවට එය සුදු කඩදාසියක නොමැකෙන තීන්තයෙන් ඇඳී දෘඪ සැලැස්මක් කිරිම නිසා ඇති කර ගන්නා අවුල ය. සැලසුම තුළ අනවශ්‍ය විස්තර ඇතුළත් කිරීමට කටයුතු කිරීම නිසා ඇති කර ගන්නා අවුල ය. ඒ තුළ නිරපරාදේ කාලය වැය කරමින් කර ගන්නා අවුල ය. කොහොමටත් පසුව වෙනස් කළ යුතු ව තිබෙන දෙයක් වෙනුවෙන් වටිනා කාලය වෙන් කිරීමේ අවුල ය. මේ සියල්ල හරහා සැලසුම මග පෙන්වන දෙයක් බවට නොව හිර කරන දෙයක් බවට පත් කර ගැනීම ය.

ඒ නිසා සිදු වන්නේ පරිසරයේ සිදු වන වෙනස් කම් වලට සංවේදී ව සැලසුම නැවත විමසන්නට අපොහොසත් වීම ය. අනවශ්‍ය කාලයක් ගෙන සකස් කරන ලද එකක් නිසා එය නොගැලපෙන බව පෙනි පෙනීත් එය අතැරීමට නොහැකි වීම ය. එසේ නොකොට වෙනස් කරන්නට අමාරුවෙන් කැමති වූ කල ද නැවතත් සිදු වන්නේ නව විස්තීර්ණ දෘඪ සැලැස්මක් සඳහා තවදුරටත් කාලය ගැනීම ය. එසේ ගෙන නැවතත් අමාරු වැටීමට මං පාදා ගැනීම ය. අන්තිමට කාලය ගත කර ඇත්තේ සැලැස්ම හදන්නට පමණක් බව පෙනී යන විට කෝච්චිය ගිහින් ඉවර ය. වසරේ වැඩි කාලයක් ගත කර ඉවර ය.

අද අප ජිවත් වන්නේ වේගයෙන් වෙනස් වන සමාජයක ය. ඒ තුළ නිත්‍ය සැලසුමකට ඉඩක් නැත. එයින් අදහස් කරන්නේ අවට වෙනස්වීම් සැළකිල්ලට ගෙන අප ද වෙනස් විය යුතු බව ය. අපේ උපායමාර්ග ඒ අනුව වෙනස් විය යුතු බව ය. අප කළ යුත්තේ අපට මග පෙන්වන දළ සැලැස්මක් ඇඳ ගමන ආරම්භ කිරීමට ය. ගමන තුළ නැවත නැවතත් සැලැස්ම විමසීම ය. විස්තර ගමනට පෙර නොව ගමන සමග ගොඩ නැගීම ය.

ඊළගට අප විසින් සැළකිය යුතු කාරණය වන්නේ අප සැලසුම් කරන්නේ කුමන ආකාරයේ කටයුත්තක් ද යන්න ගැන වැටහීමක් ඇතිව සැලසුම් කිරීමේ ක්‍රියාවලියට අවතීර්ණය වීමට ය. එය එළඹෙන වර්ෂය වෙනුවෙන් අපේ ආයතනයේ වාර්ෂික සැලැස්ම නම් අපට එය තරමක් විස්තර සහිතව කිරිමේ හැකියාව තිබේ. ඒ අප කරන කටයුතු හා ඒ කටයුතු ක්‍රියාත්මක කිරීමේ දී අපට අවශ්‍ය සම්පත් මෙන් ම මතුවන අභියෝග ගැන ද අපට පූර්ව දැනුමක් ඇති කර ගත හැකි නිසා ය.

එහෙත් අප කරන්නට යන්නේ නව වෙනසක් නම් එහි දී අපට සිදු වන්නේ පළල් ඉලක්කයන් හා අනුමාන උපායමාර්ගයන් සහිතව අවිනිශ්චිත ගමනක යන්නට ය. එවැනි තැනක විස්තිර්ණ වැඩ පිළිවෙලක් ගොඩ නැගීමට වැය කරන කාලය නාස්තියකි.

උදාහරණයක් ලෙස අපට වහලයේ ඇතැම් ලී දිරාපත් ව ඇති නිසා අලුත්වැඩියා කරන්නට සිදු වූවා යැයි සිතමු. වහල ගැලවීමෙන් තොරව කොපමණ ලී අවශ්‍ය වේදැයි අපට කිව නොහැකි ය. ඒ නිසා ම අපට අනුගමනය කරන්නට වෙන උපාය මාර්ගය ද කල් ඇති ව කිව නොහැකි ය. එය අලුතින් වහලයක් හදනවාට වඩා සංකීර්ණ ය. ඒ නිසා ම විස්තර සහිතව සැලසුම් කළ නොහැකි ය.

මීට සමානව ආයතනික වෙනස්කමක් ද විස්තර ඇතිව සැලසුම් කළ නොහැකි ය. එය වෙනස ක්‍රියාත්මක කරන්නට යන විට මතු වන අභියෝග කළමනාකරණය කරමින් කළ යුතුව ඇති වැඩකි. අලුත්ම ආයතනයක් පිහිටුවනවාට වඩා සංකීර්ණ වැඩකි.

වෙනත් ඕනෑම කටයුත්තක දී මෙන්ම සැලසුම් කිරීමේ දි ද දැනගියොත් කතරගම ය – නොදැන ගියොත් අතරමග ය. බොහෝ දෙනෙකුට සිදු වන්නේ එක තැනක එක තත්වයක් යටතේ කළ යමක් තව තැනක තව තත්වයක් යටතේ ද කිරීමට ගොස් අනාගන්නට ය. එසේත් නැත්නම් කළමනාකරණ දේශකයෙකු පුහුණු සැසියක දී කී දෙයක් විමසීමකින් තොරව කරන්නට ගොස් අනා ගන්නට ය.

සැලසුම අවශ්‍ය ය. ඕනෑ ම දෙයක් මෙන් ම එය ද මාත්‍රාව ඉක්මවා භාවිතා කිරීමෙන් කෙනෙකු රෝගී විය හැකි ය.