දේශපාලනික නායකයා සහ ආයතනික නායකයා


 

රට තුළ පමණක් නොව, ආයතනයක් තුළ ද, දේශපාලනඥයෝ ද නායකයෝ ද යනුවෙන් ප්‍රධානීන් දෙවර්ගයක් සිටිති. ඒ ඇතැම් ආයතනයක නායකත්ව තනතුර දරන්නන් ද දේශපාලනඥයින් මෙන් ම හැසිරෙන නිසා ය. ඔවුන් ආයතනය තුළ “ආයතනික දේශපාලනයේ“ නියැලෙන නිසා ය. බල මුළු රැස් කිරීමක යෙදෙන නිසා ය. තමන්ගේ සහචරයන් පිරිසකගේ රැකවරණය යටතේ, ඔවුන් යොදා ගනිමින්, ඔවුන්ට විශේෂ අනුග්‍රහ ලබා දෙමින්, ආයතන පාලනය කරන නිසා ය. පුද්ගලයින්ට අනුග්‍රහයන් සැපයීම හරහා ඔවුන් දිනා ගෙන තමන්ගේ ගොඩ වැඩි කර ගැනීමේ යෙදෙන නිසා ය.

එවැනි නායකයින් නොනායකයින් වගේ ය. ඔවුන්ට ආයතනයේ නීති රීති, ප්‍රතිපත්ති හෝ ආචාර ධර්ම අදාළ නැත. පුද්ගලයින් හිත දිනා ගෙන සිය බල අභිලාෂයන් මුදුන් පමුණුවා ගැනීම සඳහා ඒ සියල්ල නවන්නට ඔවුන් සූදානම් ය.

ළමුන් වඩා ගෙන හුරතල් කරන, ආච්චි අම්මලා සමග තොඳොල් වන, දේශපාලන නායකයන් තරමට ම ඔවුන් ද මිනිසුන් හා කුළුපග ය. බොහෝ විට සෙස්සන් අමතන්නේ නෑකමක් දක්වමිනි. පුතා, දුව, අයියා, මල්ලී ඒ නෑකම් අතර ප්‍රධාන ය.

සුදුසු නොවෙතත් ජනප්‍රිය තීරණ ගැනීමට ඔවුන් සූදානම් ය. බුදු පිළිම ආයතන ඉදිරිපසට වඩම්මන්නේ, දානමාන පිංකම් කරන්නේ, මහපිරිත් සංවිධානය කරන්නේ, මහා දන්සැල් සංවිධානය කරන්නේ, උත්සවාකාරයෙන් ගවයන් නිදහස් කරන්නේ ඔවුන් ය. වෙන කිසිම වැඩකට නොදෙන ප්‍රමුඛත්වයක් ඔවුහු මෙවැනි වැඩ වලට දෙන්නෝ ය. වෙනත් වැඩකදී මුදල් ගැන දහවතාවක් හිතන මොවුහු මෙවන් වැඩ සඳහා ලෝස් නැතිව වියදම් කරති. ඔවුහු හැමවිටම පාහේ ජාතියේත් ආගමේත් ආරක්ෂකයින් හැටියට පෙනී සිටිති.

හැම දෙනෙකුම සතුටින් තැබීම එවැනි අයගේ අරමුණ ය. තමන්ගේ න්‍යාය පත්‍රය හොඳින් ක්‍රියාත්මක කළ හැක්කේ මිනිසුන් සතුටින් සිටින විට ය. ඔවුන් තුළ විරෝධයක් පාන්නට ආත්ම ශක්තියක් නැති කළ විට ය. ඒ සඳහා සෙසු මිනිසුන් කුඩු කෑ මිනිසුන් බවට පත් කිරීමට ද එවැනි නායකයින්ට වුවමනා ය. ඊට පසු කුඩු කෑ මිනිසුන්ගේ ලිපි ගොනු නැතිනම් ජනප්‍රිය ව්‍යවහාරයේ එන ෆයිල් තමන්ගේ භාරයට ගෙන ඔවුන් ඒ නාස් ලණුව හරහා පාලනය කිරීමේ කලාව එැවැන්නන් විසින් ප්‍රගුණ කොට තිබේ.

තමන් ළඟ බෙහෙතකටවත් සොයා ගත නොහැකි ගුණ හා යහපත් චර්යාවන් ඔහු වර්ණනා කරන්නේ අසන්නන් පුදුමයට පත් කරවමිනි. ඔහු බිණිමේ දක්ෂ ය. බණ කිීමේ දක්ෂ ය. බොරු කීමේ දක්ෂ ය. මේ කතා කරන්නේ වෙනත් පුද්ගලයෙකු යැයි සිතන තරමට තමන් ළඟ නැති දේ ඇතැයි කීමට ඔහුට පුළුවන. කළ දේ නැතැයි කීමට පුළුවන. නොකළ දේ කළේ යැයි කීමට පුළුවන. එය කොතරම් ඒත්තු යන විදිහට කියන්නේ ද යත් අසා සිටි අයට ඔහු ගැන නොව, තමන් මෙතෙක් ඔහු ගැන දැන සිටි අසා සිටි දේ ගැන, සැක මතු වන්නේ ය.

එවැනි නායකයෙකුගේ අගැයිමට වඩාත් ලංවන්නේ පෞද්ගලිකව ඔහුට පක්ෂපාතිත්වය පල කරන්නන් ය. ප්‍රශස්ති ගි ගයන්නන් ය.

ඒ නිසා ම සෙසු අය, විශේෂයෙන් ආයතනයට සැබෑ දායකත්වයක් දක්වන අය, අධෛර්ය වන්නෝ ය. ඇතැම් අය වෙනත් ආයතන සොයා ගන්නා අතර විවිධ හේතු නිසා එසේ කිරීමට නොහැකි අයට ඔහුට ගොට්ට ඇල්ලීමට බල කෙරෙන්නේ ය. ඒ දෙවර්ගයේ ම පියවර ආයතනය දුර්වල කරන්නේ ය. එහෙත් ඔහුට ඒ පිළිබඳ වගේ වගක් නැත. තමන් එලා ඇති දැල නිසා ම තමන් ඉවත් කිරීම පහසු නොවන බව ඔහු දන්නේ ය. ඒ නිසා ම තවත් කාලයක් ඔහුට ඉඩ හැරීමට අයිතිකරුවන්ට හා පාර්ශවකරුවන්ට සිදු වන්නේ ය.

ආයතනය පමණක් නොව ලෝකය ම කැරකෙන්නේ ඔහු වටා බව ඔහු විසින් හඟවනු ලබන්නේ ය. ඒත්තු ගන්වනු ලබන්නේ ය. ඔහු වටා කතා ගොතා ගැනීමට ද ඔහු විසින් වග බලා ගන්නේ ය. ඒවා සුපර්මෑන් වර්ගයේ කතා ය. ඒ කතා තුල අනභිබවනිය විරයා ඔහු ය.

දෙවැනි පෙලක් නොහැදීමට ඔහු වගබලා ගන්නේ ය. දෙවැනි පෙල තුළ නායකත්ව භූමිකා රඟ පාන්නට දක්ෂ අය සිටිතොත් ඔවුන්ගේ කැපවීම වැඩිමනත් ලෙස ඉල්ලා සිටිනු ලබන්නේ ය. ඒ සඳහා ඔවුන්ගේ තටු කපා දැමිමට ද නායකයා අවසර පතන්නේ ය. නැතිනම් ඔවුන් හෙමින් ම ඉවත් කර දැමීමට වග බලා ගන්නේ ය. වැඩෙන්නට හිරු එලිය මේ රූස්ස ගහ යට නැති වුව ද ඒ ගස යටින් ඉවත් විමට පැල වලට බැරි වන සේ ඔහු විසින් වග බලා ගෙන තිබෙන්නේ ය.

යම් හේතුවක් නිසා දඩුවම් කරනු ලැබ, මෙවැනි නායකයෙකු ආයතනයෙන් ඉවත් ව ගිය ද ඔහු දිගින් දිගට ඊට බලපෑම් කරන්නේ මිය ගිය කෙනෙකු අවතාරයක් වී ගෙදර සියල්ල උඩු යටිකුරු කරන ආකාරයට ය. ඔහු ව නැවත ගෙන්වා ගැන්වීමට අවශ්‍ය කරන වාතාවරණය තම හිතේෂීන් ද සමග එක්ව ගොඩ නගා ගැනීමට, ඔහු ඉවත් කර දා සිට, ඔහු කැස කවන්නේ ය.

මේ හේතු නිසා දේශපාලනඥයෙකු ලෙස හැසිරෙන්නට නායකයෙකු සූදානම් වූ සැනින් ඔහු පාලනය කිරීමට ආයතනයේ අයිතිකරුවන් විසින් කටයුතු කළ යුතු ය. නැතිනම් සිදු වන්නේ ආයතනය ඔහුට ම පවරා අත පිස දා ගන්නට ය.

නායකයෙකු දේශපාලනඥයෙකු ලෙස කටයුතු කිරීමේ අනතුර එකකි. දෙවැනි පෙල නායකයෙකු දේශපාලනඥයෙක් වී නිල නායකයාට අභියෝගයක් වීම තව එකකි. දෙවැනි වර්ගයේ කෙනෙකු නිල නායකයා ඉවත් කිරීමට සිය “දේශපාලන“ ශක්තිය යොදන්නට ඉඩ තිබෙන නිසා ය. ඔහුගේ පදවි ප්‍රාප්තියෙන් පසු අප කී සියල්ල සිදු විය හැකි නිසා ය.

මේ හේතු ද්විත්වය ම නිසා “ආයතනික දේශපාලනය“ බැහැර කළ යුතු ය. ඒ සඳහා අවශ්‍ය ප්‍රතිපාදන නීති රීති ඇතුළට ගෙන ආ යුතු ය. ඒවා නමන්නට ඉඩක් නොතැබිය යුතු ය. ඒ සඳහා විමසීමෙන් සිටින දැනුවත් පිරිසක් ආයතනය තුළ ගොඩ නැගිය යුතු ය. එවැනි ප්‍රවණතාවයන් බැහැර කළ හැකි ලෙස ආයතනයේ ආචාර ධර්මයන් ශක්තිමත් කළ යුතු ය. එක් පුද්ගලයෙකු තුළ බලය ඒක රාශී නොවන පරිද්දෙන් බල තුලනයන් නිර්මාණය විය යුතු ය.

Advertisements

ටැබ් එකක් ද වැසිකිලියක් ද?


iRULU 16GB 7" Google Android 4.4 Quad Core 1024*600 HD Screen Tablet PC w/ Case | eBayපසුගිය දිනයක මිතුරෙකු මුහුණු පොතෙන් අසා තිබුනේ, කළ යුත්තේ පාසල් සිසුන්ට ටැබ් දීම ද නැතිනම් පාසලට වැසිකිලි පහසුකම් සපයා දීම ද යන ප්‍රශ්නය ය. මට මුලින්ම මතු වූ ගැටළුව වූයේ මේ දෙකින් එකක් තෝරාගත යුත්තේ ඇයි ද යන්න ය. ඒ දෙකම පාසලකට අවශ්‍ය යැයි මට හැඟුන නිසා ය.

කෙනෙකු මා වළකා අතුරු ප්‍රශ්නයක් නැගිය හැකි ය. දෙකකට මුදල් වෙන්කරන්නට ආණ්ඩුවට ශක්තියක් නැත්නම් ප්‍රමුඛතාවය දිය යුත්තේ කුමකට ද යන්න ය. බොහෝ තැනක සම්පත් සීමිත නිසා කළමනාකරුවෙකුට මේ ප්‍රශ්නයෙන් මග හැර යා නොහැකි ය.

වැසිකිලි රහිත පාසල් තිබේ නම් ඒ දුෂ්කර පළාත්වල ය. වැසිකිළියක් ඉදිකර ගැනීම මෙතෙක් සිදු කර නැත්නම් එයට හේතු විය හැක්කේ ඒ සඳහා එහෙමට අවශ්‍යතාවයක් නොවීම ය. සමහර පළාත්වල මේ කටයුත්ත කර ගැනීමට සිසුන් පමණක් නොව වැඩිහිටියන් ද සරණ පතන්නේ ළග තියෙන කැලෑවක මුවාව ය. ඒ නිසා ඔවුන්ට වැසිකිලියක අවශ්‍යතාවය නගරයට තරම් නොදැනෙනවා විය හැකි ය. ඇතැම් තැනක මිනිසුන් සඳහා බාහිර ආයතන විසින් සාදා දුන් වැසිකිළි ඒ මිනිසුන් විසින් යොදා ගැනුණේ වටිනා දේ ආරක්ෂාකර ගැනීම සඳහා ඉබි යතුරු යොදා භාවිතා කළ හැකි ගබඩා කාමර ලෙස ය. එවන් වටපිටාවක වැසිකිළියක් එහෙමට ප්‍රමුඛතාවයක් වන්නේ නැත.

වැසිකිළි ප්‍රමුඛතාවයක් වන්නේ වැසිකිළි පහසුකම් නැති නිසා බෝවෙන රෝග පැතිරෙන්නේ නම් ය. එයින් අදහස් කරන්නේ ක්‍රමවත් වැසිකිළි ඈත පළාතක වුව ප්‍රවර්ධනය නොකළ යුතුය යන්න නොවේ. එය ඇතැම් තැනක කාලයක් තිස්සේ කරන සෞඛ්‍ය අධ්‍යාපන වැඩ පිළිවෙලක එක අංගයක් විය යුතු බව ය.

මේ සියල්ල දැක් වූයේ ප්‍රමුඛතාවය පිළිබඳ තීරණයක් ගැනීමේ දී සන්දර්භය විමසිය යුතු බව කියන්නට ය.

මා වෙත දමා ගැසූ ප්‍රශ්නය වූයේ මේ දෙකින් තෝරාගත යුතුවන්නේ කුමක් ද කියා ය. මට වෙනත් අදහසක් පල කරන්නට ඉඩක් ඒ ප්‍රශ්නය තුළ නැත. ඇත්තේ දෙකින් එකක් තෝරා ගන්නට ය.

වරෙක දුර ගමනක් ගිය අවස්ථාවක, මගේ රියැදුරු මහතාට මුදල් දී, රාත්‍රී කෑම සඳහා, ඔහුටත් මටත් කන්නට යමක් ගෙනෙන ලෙස මම කීවෙමි. ඔහු පෙරලා මගෙන් ඇසුවේ අවශ්‍ය ෆ්රයිඩ් රයිස් ද බුරියානි ද කියා ය. මට වෙන විකල්පයක් ගැන සළකා බැලීමටවත් ඔහු ඉඩක් ඉතිරි නොකළේ ය. මූණු පොතේ මේ සංවාදය ආරම්භ කළ පුද්ගලයා ද මට කළේ ඒ සංග්‍රහය ම ය.

ඒ සීමාව දැක්වූයේ කළමනාකරුවෙකු විසින් ප්‍රමුඛතාවය ගැන තීන්දුවක් ගන්නේ නම් ඒ සඳහා තිබෙන සියලු විකල්පයන් සළකා බැලිය යුතු බව කියන්නට ය.

තෝරා ගන්නට ඉදිරිපත් කරන්නේ දෙකක් නම් ඔහු විසින් කළ යුතුව තිබුනේ සමාන විසඳුම් දෙකක් ඉදිරිපත් කිරීම ය. කළ යුත්තේ ළමුනට මුද්‍රණය කරන ලද පොත් ලබා දීම ද නැතිනම් ඒ සියල්ල ඇතුළත් ටැබ් එකක් ලබා දීම ද යන්න ය. ඒ දෙක එකම ප්‍රශ්නයකට ඇති විකල්ප විසඳුම් දෙකකි. එ දෙකින් එකක් තෝරා ගැනීමට කීමේ යම් සාධාරණත්වයක් තිබේ. එකක් දෙන්නේ නම් අනෙක සැපයීම අවශ්‍ය නොවන හෙයිනි.

මේ ප්‍රශ්නය පැන නැංගේ ම වැසිකිළි ගැන ප්‍රශ්නයක් තිබුනු නිසා ම නොව අඩු පහසුකම් ඇති පාසලකට ටැබ් දීමේ තේරුම කුමක්දැයි යන සාධාරණ ප්‍රශ්නය කෙනෙකු තුළ පැන නැගි හේතුවෙන් විය යුතු ය. එහෙත් ටැබ් දෙන්නේ වැසිකිළි ප්‍රශ්නයට උත්තර ලෙස නොවේ. මුද්‍රණය කරන ලද පොත් වෙනුවට ය. ඒ නිසා ඒ ටැබ් දීම හරහා මුදල් ඉතිරි කර ගැනීමට ද වඩා හොඳ අධ්‍යාපන අමුද්‍රව්‍ය සැපයීමට ද ඒවා ඉතා ඉක්මණින් යාවත් කාලීන කර බෙදා හැරීමට ද ඉඩ විවෘත වන්නේ ය. ටැබ් ද වැසිකිළි ද යන ප්‍රශ්නය නැගීමෙන් සිදු වන්නේ ඒ පැති කඩ කෙනෙකුට මග හැරී යෑම ය. ඇතැම් විට ප්‍රශ්න නගන්නාගේ උත්සහය ද එය ම විය හැකි ය.

මේවා කළමනාකරුවන්ට හොඳ පාඩම් ය. ඒ කියන්නේ ප්‍රශ්න වලට පිළිතුරු සැපයීමට ඉක්මන් වීමට පෙර කළමනාකරු විසින් ඒ ප්‍රශ්න හරි හැටි තෝරා බේරා ගත යුතු බව ය. එයින් ප්‍රශ්නය පමණක් නොව ප්‍රශ්නය නගන්නා ද තේරුම් කර ගත යුතු ය. එසේ නොකොට ප්‍රශ්නවලට උත්තර දීමට යෑම තේරුමක් නැත.

ඉදිරිපත් කරන ප්‍රශ්නය විසින් මග හැර යන, අමතක කරන්නට බල කෙරෙන, ප්‍රශ්නය කුමක් දැයි ඔහු /ඇය විසින් සොයා බැලිය යුතු ය.

ඇතැම් විට කළ යුත්තේ ප්‍රශ්නය වෙනස් කර, ඒ අවස්ථාවට වඩා නිවැරදි හා සියලු පැතිකඩ ආවරණය වන ප්‍රශ්නය කුමක් දැයි සොයා එය මතු කර ගැනීම ය. ඒ හරහා හැමටම මුළු පින්තූරය දකින්නට අවස්ථාවක් දීමට ය. මතු කර ඇත්තේ  වැරදි ප්‍රශ්නයක් බව පෙන්වා දීම ය. උත්තර දිය යුත්තේ ඒ සියල්ලට පසු ය.

සිසුන්ට හා දෙමාපියන්ට දුෂ්කර වැසිකිළියක් සාදා ගැනීම ද ටැබ් ගැනීම ද? යන ලෙස මේ ප්‍රශ්නය නැවත සකස් කළොත් උත්තරය ටැබ් ගැනීම ය. වැසිකිළිය ගමේ සම්පත් වලින් පහසුවෙන් කර ගත හැකි ය. අවශ්‍ය නම් ටැබ් ලබා දීම සඳහා වැසිකිළියක් දෙමාපියන් හා සිසුන් එක්ව සාදා ගත යුතු යැයි නියමයක් වුව පන වන්නට පුළුවන. ඒ හරහා වැසිකිළියක් හදන්නට පෙළඹවීමක් වුව කළ හැකි ය.

මිනිසුන්ට උදව් කළ යුත්තේ ඔවුන්ට කළ නොහැකි කටයුතු කරන්නට ය. කළ හැකි දේ කිරීමට යෑමෙන් වන්නේ ඔවුන් අලසයන් වීම ය. ඔවුන් රජයෙන් යැපෙන්නන් වීම ය. කළ යුත්තේ ඔවුන් බලාත්මක කිරීම ය.

ඇතැම් විට ටැබ් එක හරහා ලෝකය දැකීමෙන් ඔවුන් විසින් ම වැසිකිළියක් හදා ගැනීමට පවා තීරණය කරන්නට පුළුවන. දියුණු වන ලෝකයට පිවිසෙන්නට වැසිකිළි භාවිතය ද අත්‍යවශ්‍ය බවට තර්කයක් නැත. එහෙත් එය ප්‍රමාණවත් වන්නේ නැත. ඒ සඳහා තාක්ෂණය, විශේෂයෙන් සන්නිවේදන තාක්ෂණය, අවශ්‍ය ය. ඒ ලෝකය නිපදවන නව දැනුම ද ලබා ගැනීමට ය. එසේ ලබා ගත් දැනුම මිනිසුන් බලාත්මක කරන්නේ ය.

ටැබ් ව්‍යාපෘතියට අවමන් කිරීම සඳහා වැසිකිළියක් ගෙන ඒමෙන් කරන්නේ ඇස්වලට වැලි ගැසීමකි. එය ඇතැම් විට දැන ගෙන විය හැකි ය. තවත් විටෙක නොදැන විය හැකි ය. පළමුවැන්න සැඟවුනු අරමුණකින් කරන විට දෙවැන්නා අහිංසක ලෙස ම ඒ ප්‍රශ්නය මතු කරනවා විය හැකි ය. එහෙත් සැබෑ ප්‍රශ්නය ඇත්තේ ඒ කරණ උත්සහයේ නොවේ. ඒවාට විමසුම් නුවණින් යමක් දෙස බැලීමට පුරුදු විය යුතු කළමනාකරුවන් ද හසු වීමේ ය.

ඒ නිසා ම මතු කරන ප්‍රශ්නයන්ට උත්තර දීමට පෙර ඒ ප්‍රශ්න විමසීමට කළමනාකරුවන් පුරුදු පුහුණු විය යුතු ය. එය අමාරුවෙන් අභ්‍යාස කළ යුතු දෙයකි. අප හුරු පුරුදුව ඇත්තේම ප්‍රශ්නයට ඉක්මණින් පිළිතුරු සැපයීමට මිස එය විමසීමට නොවන බැවිනි.

 

මකන කෑල්ල


Schools Around New York Watching Out For 'Eraser Challenge'

මකන කෑල්ල අවශ්‍ය වන්නේ වැරදි කරන මිනිසුන්ට යැයි මැක්ස් මුලර් නම් ජර්මන් විද්‍යාර්ථියා කියන විට, ඊට පිළිතුරු දෙන ස්වාමි විවේකානන්ද කියන්නේ, එය අවශ්‍ය වන්නේ තමන් වැරදි යැයි හැඟී ගිය විට ඒ බව පිළිගෙන නිවැරදි වීමට අවශ්‍ය මිනිසුන්ට කියා ය.

වැරදි කර නැති මිනිසුන් කිසි දිනෙක අලුත් කිසිවක් කර නැතැයි කීවේ අයින්ස්ටයින් ය. අලුත් යමක් පමණක් නොව තමන් කලින් කර ඇති දෙයක් වුව ද නැවත කිරීමේදී නොවැරදී කිරිම පහසු නැත. වැඩේ සමාන වුනාට එය කරන පසුබිම, සන්දර්භය හා එය කරන්නට තිබෙන තත්වයන් වෙනස් නිසා ය. ඒ අර්ථයෙන් ගත් විට අප කරන හැම දෙයක් ම අලුත් ය.

අලුත් යමක් කරන හැම විටම අසාර්ථක වීමේ, වැරදීමේ, අවදානමක් තිබේ. වැරදි යනු අප පදම් කරන අත්දැකීම් ය. ඉගෙනීමේ වැදගත් ම මෙවලම ය. එය මග හැර යා හැක්කේ කිසි දෙයක් නොකරන මිනිසුන්ට ය.

වැරදි නොකරන මිනිසුන් සොයා ගැනීම, නොමල ගෙයකින් අබ මිටක් සොයා ගන්නා වැනි, නොකළ හැකි කටයුත්තකි. ඒ නිසා ම මිනිසුන් සතුව මකන කෑල්ලක් තිබිය යුතු ය. මකන කෑල්ලක් තිබිලා මදි ය. මකන්නට අවශ්‍ය තැන මකන්නට ද සිත, කැමැත්ත, තිබිය යුතු ය.

මකනයක් ඇතත් මකන්නට සිතක් හදා ගැනීම බොහෝ දෙනෙකුට අමාරු ය. ඒ ලියා ඇත්තේ, ඇඳ ඇත්තේ, අමාරුවෙන් නිසා ය. එයට කාලයෙන් පමණක් නොව ශ්‍රමයෙන් ද ආයෝජනයක් කර ඇති නිසා ය. වෙහෙස මහන්සි වී ඇති නිසා ය. අත් හැරීම අමාරු යැයි බුදුන් වහන්සේ කීවේ ඒ නිසා ය. එය පුරුදු පුහුණු කළ යුතු දෙයක් ලෙස බුදු දහමේ දක්වා ඇත්තේ ද ඒ නිසා ය.

ඊට අමතරව මකන්නට යෑමෙන්, තමන් කර ඇත්තේ වැරැද්දක් යන්න ලෝකයා දැන ගැනීම ද, මකන්නට අදි මදි කිරීමට හේතුවකි. ඒ කියන්නේ මැකීමට හිත හදා ගැනීම සඳහා ලෝභයට අමතරව, මාන්නයෙන් ද අප නිදහස් විය යුතු බව ය.

එය අත් හැරීමට ද වඩා අමාරු ය. එයින් මානසික පසුබෑමක් ඇති වන නිසා ය. තමන් වැරදි කළ කෙනෙකු ලෙස හංවඩු ගැසෙන නිසා ය. ඒ නිසා ම බොහෝ අය කරන්නේ තමන් වැරදි බව දැන දැන, ඒ වැරැද්දම දිගින් දිගට කිරීම ය. ඒ වෙනුවෙන් පෙනී සිටිම ය. එසේ කරන අතරතුර එය වැරැද්දක් නොවන බව දහ අතේ කියා සිටිම ය.

ලංකාවේ මිනිසුන්ගේ වැඩි අවධානයට ලක්වන්නේ වැරදි ය. ඒ නිසා ම ඇතැම් මිනිසුන් ප්‍රසිද්ධිය සඳහා කරන්නේ ද වැරදි ය. ඒවා වැරදි බව පිළිගෙන මකන සිරිතක් ඔවුන්ට නැත. ඒ වෙනුවට ඒ වැරැද්දට අමතර වටිනාකමක් ඔවුන් විසින් දෙනු ලබන්නේ ය. ඒ හරහා වැරැද්දකුත් කර, කීර්තියත් දිනාගෙන, දිගටම ඒ වැරැද්ද නොමකා කිරීමට ලයිසමක් ද උන් ගන්නෝ ය.

වැරැද්ද, වැරැද්දක් ලෙස සමාජ ගත වුවහොත් දඩුවම් ලැබෙන්නේ ය. ඒ සියල්ල මකන්නට යෑමේ ප්‍රතිඵලය ය. නොමකා හිටියහ ම වැඩේ ඉවර ය.

බටහිර නත්තල් සීයා මෙන්, හොඳ ළමුන්ට තෑගි දීමට අප හදා වඩාගත් සමාන්තර චරිතයක් නැති නමුත්, නත්තල් සීයාට ප්‍රතිපක්ෂව, වැරදි කරන ළමුන් අල්ලා ගෙන, ගෝනියක දමා ගෙන යෑමට හැකි, ගෝනි බිල්ලෙක් අපට ඇත්තේ ඒ නිසා ය.

වැරදි නොකර ඉන්නවා නම් ලංකාවේ මිනිසුන්ට ඒ හොඳට ම ඇති ය. ගෝනි බිල්ලා ඉන්නේ වැරදි නැවත්වීමට ය. පන්සලට ගිහින් පොරොන්දු වන්නේ ද වැරදි නොකර සිටීමට ය. පන්සිල් පද පහම වැරදි නොකර සිටීමේ පොරොන්දු ය. වළකිමි කියා අවසන් කිරිමේ වාක්‍යය ය. යහපත් දෙයක් සඳහා දෙන පොරොන්දු එහි නැත.

අමතරව අපෙන් ඉල්ලා සිටින්නේ කීකරු කම ය. දානයට අමතරව එක ම යහපත් දේ ඒක ය. එයින් ද අදහස් වන්නේ වැරදි නොකිරිම ය. ඒ සඳහා නොවරදින ක්‍රියාමාර්ගය මුකුත් නොකර සිටිම ය.

පාසලේ ගුරුවරු පවා කියන්නට පුරුදුව හිටියේ හරි හැටි වහරන්නට බැරි නම් ඉංගිරිසිය කතා නොකරන ලෙස ය. හරියට වහරන අයට එහෙමකට තෑගි නැතත් වැරදියට වහරන අයට ඇණුම් බැණුම් නම් අඩුවක් තිබුනේ නැත. ඒ නිසා දෝ වැඩි දෙනෙකුට ඉංග්‍රීසි ඉගෙන ගැනීමට ලැබුනේ නැත.

වැරදි වලට ලැබුණේ බැණීම් නිසා වැරැද්දක් කළේ යැයි පිළිගන්නට අපට අමාරු වූයේ ය. ඒ නිසා මකනය භාවිතා කළ යුතු තැනක ද පසුබාන්නට අපට සිදුවන්නේ ය.

සමහරුන්ගේ අදහස් ලියා ඇත්තේ කළු ගලේ ය. ඒවා මකනයකින් මකන්නට බැරි ය.

වැල්ලේ ලියන අදහස් ද අප්සෙට් ය. ඒ ඊළග රළෙන් එය සේදී මැකී යන නිසා ය. අපට ඒ ගැන පාලනයක් නැති නිසා ය. එවැනි අයගේ අදහස් මකන්නේ අනුන් ය. බාහිරින් එන රළ පහරෙන් ය. මකන්නට බැරි අදහස් තරමට ම පොඩ්ඩ ඇත්නම් මැකෙන අදහස් ද කමකට නැත.

අවශ්‍ය වන්නේ කඩදාසියක පැන්සලෙන් ලිවිම ය. ඇඳීම ය. වැරද්දක් වූයේ නම් මකන අපේක්ෂාවෙන් ලිවීම ය.
සමහර මිනිසුන් එසේ ලියන අයට කැමති නැත. එහෙම අය චපල සිත් ඇත්තන් යැයි ඔවුහු කියති.

චපල සිත් ඇත්තෝ ද ලියන්නේ මකන්න බලා ගෙන ය. ඒ තමන්ගේ වාසියට ය. ඔවුන් මකන්නේ වැරදි දේ පමණක් නොවේ. හරි දේ ද ඔවුහු මකති. ඔවුන්ට අවශ්‍ය අවස්ථාවෙන් ප්‍රයෝජන ගන්නට ය. එහෙත් මකන සැවොම ඒ ගොඩට දැමීම වැරදි ය.

තමන් වැරදි යැයි හැඟී ගිය විට වෙනස් වන්නට මිනිසුන්ට අයිතියක් තිබේ. ඊට සමාන ව එය ඔවුන්ගේ යුතුකමක් ද වන්නේ ය.

වැරදි වැරදී වැඩක් කරන විට එය කරන්නට සිදු වන්නේ ආයායසයක් දරමින් ආතතියකින් ද යුක්තව ය. එහෙත් හුරු වූ පසු වැරදි අඩුවන අතර, එය නිරායාසයෙන් හා සැහැල්ලුවෙන් කරන්නට ද හැකි වේ. ඒ තත්වයට වර්ධනය වන්නට කලක් ගත වේ. එතෙක් නිතර නිතර වැරදි සිදු වීම වළක්වන්නට බැරි ය. මකනයක් නැතුව බැරි ය.

වැරදෙනවා යැයි සිතා කළකිරෙන්නේ නැතිව, පැකිලීමකින් තොරව ලියන්නට අඳින්නට හිත හදා ගත යුතු ය. කුඩා දරුවෙකු නැගිට ඇවිදින්නට ගන්නා විට වැටෙන ගණනේ නිමක් නැත. එහෙත් ඔහු අත හරින්නේ නැත. ඔහු වැටී වැටී ප්‍රගුණ කරන්නේ ඇවිදීමේ කලාව ය. එය සෙසු කලාවන්ටත් කුසලතාවයන්ටත් අදාළ ය.

මකනයට බිය නොවන්න. මකන හැටි පෙන්වන්න. නොමකා ලියන්නට, අඳින්නට, ඇති මඟ ඒක ය.

අන්තවාදය පරාජය කිරිම


How Have Attitudes Toward Extremism Changed Over Time?

රට තුළ අන්තවාදය පරාජය කිරීම අද දවසේ මාතෘකාව වී තිබේ. රට තුළ පමණක් නොව ආයතනයක් තුළ ද අන්තවාදය හිස ඔසවන අවස්ථාවක එය පරාජය කළ යුතු ය. මුල් කටයුත්තේ වගකීම රජයට හිමිවන විට දෙවැනි වගකීම හිමි වන්නේ ආයතනයක කළමනාකාරිත්වයට ය. පොදුවේ අන්තවාදය පරාජය කිරීම සම්බන්ධයෙන් අනුගමනය කළ යුතු උපාය මාර්ගය මේ ලිපියට මාතෘකා කර ගන්නේ ඒ දෙකෙහිම වැදගත් කම සළකා ය. එමෙන්ම ඒ දෙක තුළම තිබෙන පොදු බව ද සළකා ගෙන ය.

සමාජය තුළ මේ සම්බන්ධයෙන් මත දෙකක් තිබේ. එකක් අන්තවාදයේ “සැපයුම“ පාලනය කිරීම ගැන ය. එහි දී වැඩි බරක් දෙන්නේ අන්තවාදීන් සොයා මෙහෙයුම් දියත් කර ඔවුන් අල්ලා දඩුවම් පැමිණීම කෙරෙහි ය. දෙවැන්න අන්තවාදයේ “ඉල්ලුම“ පාලනය කිරීම ගැන ය. එහි දී ප්‍රමුඛතාවය හිමිවන්නේ අන්තවාදය ඇති වන සමාජ සාධක වෙනස් කිරීම කෙරෙහි ය. එහි දී සිදු වන්නේ අන්තවාදයට මැදිහත් මිනිසුන් තල්ලු කරන සමාජ සාධක මුලිනුපුටා දැමීම කෙරෙහි ය.

සංවාදයට සම්බන්ධ බොහෝ අය කරනුයේ මේ උපාය මාර්ග දෙකින් එකක් තෝරාගැනීම ය. එයට හේතුව එක් උපාය මාර්ගයක් අනුගමනය කිරීමේ දී අනික් උපාය මාර්ගයට ඒ මගින් අවහිරතා ඇතිවන නිසා ය.

අප සැක කටයුතු අය අල්ලා ඔවුන් පරීක්ෂා කිරීමට වැඩි බරක් දීම හරහා සිදු විය හැක්කේ අහිංසක අය ද හිරිහැරයට පත් වීම ය. ඔවුන්ගේ මානව හිමිකම් කඩ කරන්නේ යැයි චෝදනාවලට ද මුහුණ දීමට ය. ඒ හිරිහැරය තුළ ඔවුන් ද අන්තවාදීත්වයට තල්ලු කර දැමීම ය. අනෙක් අතට අප එසේ කියා සැක කටයුතු මිනිසුන් අල්ලා ගැනීමට අදිමදි කරන්නේ නම් සිදුවන්නේ ඒ අය රිසි සේ සිය සංවිධාන කටයුතු කර ගැනීම ය. අන්තවාදීන් හුරතල් කරන්නේය යන චෝදනාවලට ද මුහුණ දීමට ය.

බොහෝ දෙනෙකු දෙකින් එකක් තෝරා ගත යුතු යැයි කියන්නේ මේ කරුණු හේතුවෙන් දෙක ම එකවර කිරීමට නොහැකි වෙතැයි හඟින නිසා ය.

අන්තවාදී අදහස් උපත ලබන්නේ හිරිහැර කිරීම නිසා ම නොවේ. උදාහරණයක් ලෙස මුස්ලිම් අන්තවාදය උපත ලබන්නේ බොදු බල සේනා හෝ වෙනත් එවැනි සංවිධාන මුස්ලිම් මිනිසුන්ට එරෙහිව ගෙන ගිය අකටයුතුකම් නිසා ම නොවේ. අප එවැනි දෙයක් කීමෙන් පවා කරන්නේ මුස්ලිම් අන්තවාදීන් මුළුමණින් වගකීමෙන් නිදහස් කිරීම ය. පසුගිය සිද්ධියේ වගකීම ඔවුන් උසි ගැන්වූයේ යැයි සිතන සංවිධානයන්ට පවරා මුස්ලිම් අන්තවාදීනට පැන යා හැකි ඉඩක් විවර කර දීම ය. එවැනි අදහස්, අකටයුතුකම් නැතුව ද ඉපදිය හැකි ය. පෙනෙන පරිදි මේ අදහස් උපත ලැබුවේ ලංකාවේ ද නොවේ. මැද පෙරදිග ය. පෙනෙන්නේ ඒවා ලංකාවට ආනයනන කරන ලදුව ලංකාවේ පසුව පැලපදියම් වූ බව ය.

බොදු බල සේනාව හා සමාන සංවිධාන බිහිවීමට ද මේ උපත බල පෑවා විය හැකි ය. ඒ මුස්ලිම් අන්තවාදයට උත්තරයක් ලෙස ය. එයින් අදහස් කරන්නේ අපට බොදුබල සේනාව හා සමාන සංවිධාන ද අහිංසක යැයි කියා නිදහස් කළ හැකි බව ද? කොහෙත් ම නැත. ඔවුන් උත්පාදනය වීමෙන් පසු කළේ මේ බීජයට අවශ්‍ය පොහොර සපයා මුස්ලිම් අන්තවාදීන් ශක්තිමත් කිරීම ය. මැදිහත් මුස්ලිම් මිනිසුන්ගෙන් කොටසක් ද, විශේෂයෙන් ආවේගශීලී තරුණයන් ද, අන්තවාදීන්ගේ ගොඩට තල්ලු කර දැමීම ය.

මෙය සමාන වන්නේ ගිනි ඇවිලීමට ය. ගින්නක් ඇති වීමට පහසුවෙන් ගිනි ගන්නා සුළු පෙට්‍රල් භූමිතෙල් වැනි ඉන්ධනයක් අවශ්‍ය ය. මුස්ලිම් අන්තවාදීනට අවශ්‍ය එම මූලධර්මවාදී ආගමික ඉන්ධන තෙල් තරමට ම මැද පෙරදිගින් ලැබෙන්නට ඇත. එහෙත් ඒවා තිබූ පමණින් ගිනි ගන්නේ නැත. එසේ ගිනි ගන්නවා නම් පෙට්‍රල් සහිත වාහන ද තෙල් පිරවුම් හල් ද ගිනි ගන්නට ඕනෑ ය. එසේ නොවන බව අපි දනිමු. ගිනි ගැනීමට ගිනි පුළිඟුවක් ද ඉන්ධන වලට අමතරව අවශ්‍ය ය. බොදු බල සේනා හා දේශීය සංවිධානවල ආධාරය ද ඇතිව බේරුවල අලුත්ගම දිගන තෙල්දෙනිය අම්පාර නගර වල ඇති කරන ලද සිද්ධිවලින් එය ජ්වලන (ගිනි ගන්නා) උෂ්ණත්වයට ලං කළ අතර නවසීලන්තයේ මුස්ලිම් පල්ලියට තුළ වෙඩි තැබීමෙන් ජීවිත විනාශ කළ පුද්ගලයා තීරණාත්මක පුළිඟුව ඔවුන්ට සපයන්නට ඇත.

මේ සිද්ධියට වගකිව යුතු නායකයා දැනට අවුරුදු 6 ට පමණ ඉහත දී විකාශණය කළ වීඩීයෝ පටයකින් බෞද්ධයින් ඉලක්ක කර ගෙන දියත් කළ යුතු ප්‍රහාරයක් ගැන කතා කර තිබුණු බව වාර්ථා වන්නේ ය. පසුව ඇතිවන අයිසිස් සම්බන්ධය මත ඉලක්කය වෙනස් ව තිබේ යැයි ඒ නිසා ම අනුමාන කෙරෙන්නේ ය. කවුරු කොහොම කිව්වත් නවසීලන්තයේ මුස්ලිම් පල්ලිය තුළ සිදු වූ දේ ද එ් ඉලක්කයේ වෙනසට හේතුවන්නට ඇත.

ගිනි ගැනීම වැළැක්වීමට තෙල් ඉවත් කිරීම හොඳ ය. අන්තවාදීන් අල්ලා හිරේ ලෑම ඒ නිසා හොඳ ය. ඒත් ඉවත් වන තෙල් නැවත පිරවීමට ඉඩ තිබෙන්නේ ය. එසේ කියා අත් බැඳ ගෙන සිටිය යුතු නොවේ. ඒ සඳහා කළ හැකි සියල්ල අප විසින් කළ යුතු ය. තෙල් නැවත නැවතත් පිරවෙනු ඇත්තේ තෙල් ආනයනය වැළැක්වීම අමාරු නිසා පමණක් නොවේ. අප අන්තවාදීන් ඇල්ලීමේ දී දක්වන සංයමයේ ද අඩුපාඩු නිසා ය. අන්තවාදයේ “සැපයුම“ පාලනය කිරීමට ගන්නා උපාය මාර්ගය තුළ ඒ පිළිබඳව “ඉල්ලුම“ ද ඉහළ යෑමට ඉඩ ඇති නිසා ය.

ඊට අමතරව ගිණි පුළිඟු ඇති වීම ද වැළැක්වීමට අප කටයුතු කළ යුතු ය. ඒ සාමාන්‍ය මුස්ලිම් මිනිසාට සුරක්ෂිතතාවයක් ඇතිකිරීම මගින් ය. ඔවුන් අන්තවාදීන්ගේ ගොඩට තල්ලු කර ගිනි පුළිඟු ඇති කිරීමෙන් වැළකිය යුතු ය.

මෙය ආයතන සම්බන්ධයෙන් ද සත්‍ය ය. ආයතනයක එක් අන්තවාදී ප්‍රවණතාවයක් විය හැක්කේ අසාධාරණ ඉල්ලීම් ඉදිරිපත් කරමින් කළමනාකාරිත්වය බිත්තියට තල්ලු කරන වෘත්තීය සමිති ය. වෘත්තීය සමිති බිහිවන්නේ ආයතනයේ පරිපාලනයේ වරදින් ම නොවේ. ඇතැම් විට බාහිර දේශපාලන ව්‍යාපාරයන් විසින් කරන සංවිධානාත්මක මැදිහත් වීම් නිසා ය. පරිපාලනයේ ඇතැම් අදූරදර්ශී ක්‍රියා නිසා මේ නොවැදගත් වෘත්තීය සමිති නායකයන්ට අනුගාමිකයන් ගොනු කර ගත හැකි වේ. වෘත්තීය සමිතිය විශාල වෙන විට ඒ ගැන බිය වී ඇති කරන්නට යන දඩුවම් නිසා ගිනි පුළිඟු ඇතිවන්නට පුළුවන. මෙය රට තුළ සිදු විය හැකි සිද්ධි දාමයට ම සමාන ය.

කළ යුත්තේ එක් උපායමාර්ගයක් විසින් අනෙත් උපායමාර්ගය පරාජය නොකරනු පිණිස වග බලා ගන්නා අතර උපාය මාර්ග දෙකම සමාන්තරව සංයමයෙන් අනුගමනය කිරීම ය. ලෙඩා මළා වුනත් බඩ සුද්දයි කියන්නට සිදු වන්නේ දෙකින් එකක් පමණක් අනුගමනය කරන්නට ගිය විට ය.

රාජ්‍ය කළමනාකරණය ෆේල් ය


Political Exclusion Breeds Extremism, and Inhibits Respect ...

පාස්කු ඉරිදා ඛේදවාචකය රාජ්‍ය කළමනාකරණයේ පැහැදිලි බිඳ වැටීමක් පෙන්නුම් කරන්නේ ය. අපේ කම්පාව දෙගුණ තෙගුණ වන්නේ කළමනාකරණයේ එවැනි බිඳ වැටීමක් නොවුනේ නම් මේ ඛේදවාචකය වැළැක්විය හැකි ව තිබුන බව පෙනෙන නිසා ය.

පළමු බිඳ වැටීම සිදු වන්නේ ජාතික ආරක්ෂක මණ්ඩලය නම් වූ තීරණාත්මක ආයතනයට නිශ්චිත ආයතනික ව්‍යුහයක් නොමැති වීම හේතුවෙනි. කැඳවිය යුත්තේ කවුද නොකැඳවිය යුත්තේ කවුද යැයි නියමයක් නොතිබීම හේතුවෙනි. අප එසේ කියන්නේ ඒ බව වාර්ථා වන සිද්ධි වලින් හැගෙන නිසා ය. වාර්ථා වන පරිදි පසුගිය සය මස තුළ ජාතික ආරක්ෂක මණ්ඩලය රැස් වූ එකම වතාවකවත් ඊට අගමැති හෝ රාජ්‍ය ආරක්ෂක ඇමතිවරයාට ආරාධනා කොට නැත. සිද්ධිය වූ දා පවා අගමැති සමග එක්ව සාකච්ඡා කරන්නට එහි සාමාජිකයන් ඉහලින් අවසරයක් ලැබෙන තුරු ඉදිරිපත් වී නැත.

එය ජනාධිපති තුමා හා අගමැති තුමා ද අතර පුද්ගලික කෝන්තරයක් නිසා ඇති වුනාය යන සමාජ මතයට තවම රජය පැත්තෙන් අභියෝගයක් එල්ල වී නැත. ජාතික ආරක්ෂාව පුද්ගලික කෝන්තර හේතුවෙන් පරදුවට තැබිය හැකි දෙයක් නොවේ. එසේ වුව ද එය සිදු වූයේ ඒ නිසා ම යැයි කීමට තරම් තොරතුරු තවමත් අප සතුව නැත. ඒ නිසා ඒ නිගමනයට බැස චෝදනා එල්ල කිරිමට අපි අපේක්ෂා නොකරමු.

එසේ වුව ද එය කෙසේ වූයේ දැයි පැහැදිලි කරන කෙනෙක් නොවන නිසා අපට අපේ නිගමනවලට බැසීමට සිදු වේ. ඒ කළමනාකරුවෙකුගේ කෝණයට සීමා වෙමිනි. මුලින් ම බැස ගත හැකි නිගමනය වන්නේ ජාතික ආරක්ෂක මණ්ඩලයට අහවල් අහවල් අය සිටිය යුතු යැයි නියමයක් තිබි නැති බව ය. එය වඩාත් සනාථ වන්නේ අගමැති හෝ රාජ්‍ය ආරක්ෂක ඇමතිවරයාට ආරාධනා නොලැබුනේ වුව ද විපක්ෂයේ මන්ත්‍රිවරු දෙපලක් ද ඊට සහභාගි කර ගෙන ඇති නිසා ය. එයින් එක් අයෙකු ගරු තිලංග සුමතිපාල මන්ත්‍රීතුමා බව ද අනෙකා ගරු දයාසිරි ජයසේකර මන්ත්‍රීතුමා බව ද සඳහන් වී තිබිණි. ඔවුන්ගේ පසුබිම බැලූ විට ඔවුන් ජාතික ආරක්ෂක මණ්ඩලයට සම්බන්ධ කර ගැනීමට තරම් කාරණයක් අපට පෙනෙන්නේ නැත. එයින් ද පෙනෙන්නේ මේ වැදගත් ආයතනික ව්‍යුහයට කවුරුන් ඇතුළත් දැයි පිළිගත් සම්මතයක් තිබී නැති බව ය. එය රාජ්‍ය නායකයාගේ අභිමතය පරිදි සිදු වන්නට ඇති බව ය. රාජ්‍ය ආරක්ෂාව රාජ්‍ය නායකයාගේ පෞද්ගලික අභිමතය අනුව කරන කටයුත්තකට වඩා බරපතල එකක් නිසා ඒ සම්බන්ධයෙන් සම්මතයන් තිබිම වැදගත් ය.

මේ වැරැද්ද දෙගුණ වන්නේ අගමැතිතුමා හෝ රාජ්‍ය ආරක්ෂක ඇමතිවරයාට ද එය ප්‍රශ්නයක් වී නොතිබිම ය. තමන් ආණ්ඩු කරන්නේ නම් එම ආණ්ඩුව වගකියන රාජ්‍ය හා ජාතික ආරක්ෂාවට අදාළව තමන්ට කැඳවීමක් නොලැබෙන්නේ නම් ඒ සම්බන්ධයෙන් අර්බුදයක් මතුවන තුරු මුණිවත රැකිම නායකයන්ට තරම් නොවන නිසා ය. ඒ ප්‍රශ්නය රාජ්‍ය නායකයා වෙත පමණක් නොව ජනතාවට ද එසේත් නැත්නම් අඩු වශයෙන් ජනතා නියෝජිතයන් සිටින පාර්ලිමේන්තුවට ද යොමු කළ යුතු ව තිබූ නිසා ය.

ඊළග ප්‍රශ්නය නම් රාජ්‍ය නායකයා රටින් බැහැරව ගොස් ඇත්තේ වැඩ බැලීමට කෙනෙකු නැතිව විම ය. එපමණක් නොවේ. ආරක්ෂාක ඇමතිවරයා පමණක් නොව නීතිය හා සාමය බාර ඇමතිවරයා ද වන රාජ්‍ය නායකයා රටින් බැහැරව ගොස් සිටියේ ඒ කිසිදු පදවියකට අනුප්‍රාප්තිකයන් නැතිව ය.

සාමාන්‍ය ආයතනයක පවා දිනක දෙකක නිවාඩු ගන්නා සිල්ලර සේවකයෙකු වුව ද තමන් නැති කළ අහවලා වැඩ බලන්නේ යැයි දැක්විය යුතු යැයි නියමයක් පවතී. එය අප දන්නා පරිදි ඇමති පදවි සඳහා ද රාජ්‍ය නායක පදවිය සඳහා ද අදාළ ය. එහෙත් මෙවර ඒ කිසිවක් සිදු ව නැත. එය එසේ සිදු වූයේ කෙසේ ද? ඒ සම්බන්ධයෙන් අප ඇගිල්ල දිගු කළ යුත්තේ කාට ද?

මේ සියල්ලෙන් කියන්නේ ගුල්ලන් ගසා ඇත්තේ ආයතන ව්‍යුහයට පමණක් නොව ඒවා හොබවන අයට ද බව ය.

ඊළග ප්‍රශ්නය නම් යම් ආයතනික ක්‍රියාවලීන් පිළිබඳ නිශ්චිත ක්‍රමවේදයක් රටේ ඉහළම පාලන යන්ත්‍රය තුළ නොමැති බව ය.

අපට එසේ නිගමනය කිරිමට සිදු වන්නේ මේ ත්‍රස්ත ප්‍රහාරය පිළිබඳ තොරතුරු අප්‍රියෙල් මස 4 දින ආසන්න දවසක බුද්ධි අංශයට ලැබී තිබුනේ වුව ද එම තොරතුරු පිළිබඳව රාජ්‍ය නායකයා හෝ අගමැති වරයාට දැනුවත් කර නැතැයි වාර්ථා වන නිසා ය. ඒ දෙදෙනාම තමන්ට ඒ බව නොදැන්වූ බව කියන නිසා අපට එය එසේම වන්නට ඇතැයි පිළිගන්නට සිදුවන නිසා ය.

ඊළග ප්‍රශ්නය වන්නේ එවැනි තොරතුරක් ලැබී තිබිය දී ද ජාතික ආරක්ෂක මණ්ඩලය කැඳවා ඔවුන් දැනුවත් නොකළේ කුමක් නිසා ද කියා ය. ඒ කියන්නේ ජාතික ආරක්ෂක මණ්ඩලය කැඳවන්නේ කුමකට ද යන්න පිළිබඳ නිශ්චිත නිර්ණායකයන් තිබී නැති බව ය. එය කැඳවිය හැක්කේ කාට ද යන්න පිළිබඳව ද ක්‍රමවේදයක් තිබි නැති බව ය. නැතිනම් ඒ සියල්ල තිබිය දී ද ඒවා අනුගමනය කර නැති බව ය.

වගකිව යුත්තන් විසින් රට ඉදිරියේ සිදු වූයේ මේ දෙකින් කුමක් ද යන්න කිව යුතු ය.

ක්‍රමවේද නැත්නම් ක්‍රමවේද හදා ගත යුතු ය. නිර්ණායක හදා ගත යුතු ය. ඒ ඉදිරියේ මෙවැන්නක් වීමෙන් වළක්වා ගැනීමට ය. එ් සම්බන්ධයෙන් රජය ගන්නා ක්‍රියාමාර්ග ගැන ජනතාව දැනුවත් කළ යුතු ය. මේ වන විට අතිශයින් පලුදු වී ඇති රජය පිළිබඳ විශ්වාසය ගොඩ නගා ගත හැක්කේ ඒ මගිනි.

ක්‍රමවේද තිබිය දි ද ඒවා අනුගමනය කර නැත්නම් ඊට වගකිව යුත්තේ කවුද යන්න රටට හෙලිදරව් කළ යුතු ය. මේසා විශාල විනාශයක් ව තිබිය දී එසේ වගකිව යුතු අයට දඩුවම් නොදෙන්නේ නම් ඉදිරියේ දි ද මෙවැන්නක් නැවත ඇති විමේ ඉඩක් එවිට ඇතිවන නිසා ය.

සියලුම පව් ආරක්ෂක ලේකම් වරයාගේ අස්කර දැමීමෙන් හෝදා ගත නොහැකි ය. ආරක්ෂා ලේකම් කළ වැරැද්ද කුමක් දැයි රටට කිව යුතු ය. අස් වෙන්න යැයි කියා තිබුන ද තවම පොලිස් පති අස්වී නැත. වාර්ථා වන ආකාරයට පසුගිය සමයේ පොලිස්පති ද ආරක්ෂක මණ්ඩලයට කැඳවා නැත. ඒ තත්වය යටතේ පොලිස් පති වැරදි කරුවෙකු කළ හැකි ද ඒ කවර ප්‍රමාණයකින් ද යන අතුරු ප්‍රශ්න නැවතත් මතුවන්නේ ය. ඒ ආරක්ෂක මණ්ඩලයේ සංයුතිය පිළිබඳ ප්‍රශ්නයට අමතරව ය.

මේ ඉහත කී වැරදි සිදු වූයේ කුමන හේතුවෙන් දැයි, සිද්ධිය සිදු ව දින හයකට පසු ද, රට දන්නේ නැත. එය කවදා හෝ දැනගන්නට ලැබේ දැයි ද අවිශ්වාස ය. එහෙම දන්නා කෙනෙකු ඉන්නවාද යැයි දන්නා කෙනෙකු ද නැත. අප වඩාත් අවාසනාවන්ත යැයි දැනෙන්නේ ඒ නිසා ය.

ව්‍යාසයනය වී අවසන් ය. ඉදිරියටවත් එවැනි ව්‍යාසනයක් නැවත ඇති නොවීමට රාජ්‍ය කළමනාකරණය වග බලා ගන්නේ කෙසේ දැයි දැන ගැනීමට ජනතාවට අයිතියක් තිබේ. පලුදු වී ඇති විශ්වාසය නැවත ඇති කර ගත හැක්කේ ඒ අයිතියට ගරු කිරීම මගිනි. ඒ නිසා ම ඒ සඳහා ප්‍රමාණවත් මැදිහත් විමක් රාජ්‍ය කළමනාකරණයෙන් අපේක්ෂිත ය.

අධ්‍යාපන සුදුසුකම්


Graduation clipart transparent background - Pencil and in ...

දේශපාලනඥයන් සඳහා අවශ්‍ය අධ්‍යාපන සුදුසුකම් පවතින්නේ අවම මට්ටමක ය. මන්ත්‍රී පදවිවලට පමණක් නොව ජනපති පදවියට පවා අටවෙනි ශ්‍රේණිය සමත්වීම සෑහේ යැයි පවතින නීතිය විශ්වාස කරයි. ඇතැම් අය කියන්නේ මෙය අතීතයේ අධ්‍යාපන සුදුසුකම් ලබා ගත් අය සීමාසහිත වීම නිසා ඇති කර ගත් සම්මුතියක් බව ය. දැන් රටේ බහුතර ජනතාවක් ඉහළ අධ්‍යාපන සුදුසුකම් ලබන නිසා මේ තත්වයේ වෙනසක් ඇති විය යුතු බව ය.

මේ පිළිබඳ සංවාදය දේශපාලන ක්ෂේත්‍රයට පමණක් නොව කළමනාකරණයට ද අදාළ ය. ඒ ආයතනයේ විවිධ තනතුරුවලට පුද්ගලයන් බඳවා ගැනීම කළමනාකරුගේ ද කාර්යය වන නිසා ය. ඒ නිසා, මේ සමාජ කතිකාව අද අපි කළමනා කොළමට ද ගෙනාවෙමු.

ඕනෑම තනතුරක් සඳහා අවම අධ්‍යාපන සුදුසුකමක් අවශ්‍ය ය. ඕනෑ ම ආයතනයක, යම් තනතුරක් සඳහා සම්මත වී ඇති බඳවා ගැනීමේ පටිපාටිය තුළ, ඒ අවම සුදුසුකම දක්වා තිබේ.

අකුරු කියවන්නට අමාරු කෙනෙකුට පනතක් කියවා තේරුම් ගැනිම අපහසු ය. ඒ නිසා සාක්ෂරතාවය පාර්ලිමේන්තුවට යන අයට තිබිය යුතු යැයි සිතීම තර්කානුකූල ය. වෙන කෙනෙකු ලවා කියවා තේරුම් ගන්නට පුලුවන් නම් අකුරු කියන්නට පුළුවන් කම අදාළ දැයි තව කෙනෙකුට ප්‍රශ්න කළ හැකි ය. එය ද මග හැරිය යුතු නැති මානයකි.

අප අවම අධ්‍යාපන සුදුසුකම හැකිතාක් අඩු මට්ටමක රඳවා ගන්නේ ම, යම් තනතුරකට අන් සාධක නිසා සුදුසු අය, එවැනි කඩඉමක් හඳුන්වාදීම නිසා ඇතුළු කර ගැනීමට බැරි වීම, ප්‍රශ්නයක් විය හැකි නිසා ය.

අධ්‍යාපන සුදුසුකම් බොහෝමයකින් මැනෙන්නේ විෂය දැනුම ය. කරුණු කාරණා ය. ඒවා මතකයේ තබා ගෙන නැවත වැමැරිමට ඇති දක්ෂතාවය ය. ගණිතය විද්‍යාව වැනි සීමිත විෂයයන් කීපයක් හැරුණු කොට වෙනත් බොහෝ විෂයයන් සම්බන්ධයෙන් වන විභාග වලින් මැනෙන්නේ මේ හැකියාව ය. ඒ හැකියාව ද එක්තරා දුරකට ඕනෑම වෘත්තියක දී ද වැදගත් විය හැකි බව ඇත්ත ය. එහෙත් ඒ හැකියාවෙන් පමණක් බොහෝ වෘත්තින්ට පණ පෙවිය නොහැකි ය.

ගණිතය විද්‍යාව වැනි විෂයයන් හරහා කෙනෙකු සතු තර්ක ඥානය මැණිය හැකි ය. ඇතැම් වෘත්තීන් සඳහා තර්ක ඥානය වැදගත් ය. ඉංජිනේරු හා නීති ක්ෂේත්‍රවල වඩාත් අවශ්‍ය වන්නේ මෙකී තර්ක ඥානය ය. යමක් ක්‍රමානුකූලව කරුණු සහිතව ඉදිරිපත් කිරීමට ද තර්ක ඥානය අවශ්‍ය ය.

ඇතැම් තැනක අවශ්‍ය වන්නේ තර්ක ඥානය නොව අන්තර්ඥානය ය. කරුණු සියල්ල නැති තැනක වුව ද දැනෙන, හැඟෙන, හැටියට තීරණ ගැනීමට ඇති හැකියාවට ය. වැරදි නොකර යමක් කිරිමට නොව වැරදියට හෝ යමක් කර ඒ තුළින් ඉගෙන ගැනීමට ඇති හැකියාවට ය. ඒ හරහා, හරියට ඒ දෙය කළ හැක්කේ කෙසේදැයි සොයා ගැනීමට ඇති හැකියාවට ය.

තවත් තැනක අවශ්‍ය වන්නේ සෙසු මිනිසුන් සමග සුහදව හැසිරීමට ඇති හැකියාව ය. තවත් තැනක අවශ්‍ය වන්නේ වඩාත් හොඳින් කෙනෙකුට ඒත්තු ගැන්වීමේ හැකියාව ය. ඇතැම් තැනක ඒ දෙඅංශයේම සංකලනයක් ය.

මේ ඇතැම් කාරණා විභාග පරිසරයක මැණිය නොහැකි ය. ඒ නිසා ම ඉහළ අධ්‍යාපන සුදුසුකම් ඉල්ලා සිටින විට මේ අතවශ්‍ය සුදුසුකම් ඇති අය හැලී යෑමේ අවදානමට අපට මුහුණ දිමට සිදු වන්නේ ය. අප අධ්‍යාපන සුදුසුකම් පිළිබඳ කඩඉම් සම්බන්ධයෙන් සංවේදී විය යුත්තේ එහෙයිනි.

යම් තනතුරක් සඳහා සුදුසුකම් ඇති අය අධ්‍යාපන සුදුසුකම් ද සහිත අයගෙන් තෝරා ගත හැකි නම් එය නොසළකා හැරිය යුතු නැත. එහෙත් අනවශ්‍ය ලෙස ඉහළ අධ්‍යාපන සුදුසුකම් ඉල්ලා අපේ තෝරා ගැනීමේ නිදිය අනවශ්‍ය ලෙස හකුලා දැමිය යුතු ද නැත.

අධ්‍යාපන සුදුසුකම් ඉහළ දැමිය යුතු යැයි සිතන ඇතැම් අය එය අද පවතින දේශපාලන ප්‍රශ්නයට යහපත් ම විසඳුම යැයි සිතති. ප්‍රශ්නය ඇත්තේ එතැන ය. අද ප්‍රශ්නය අධ්‍යාපන අඩු සුදුසුකම් නිසා මතුවුනක් නොවේ.

එය එසේ වූයේ නම් පාර්ලිමේන්තුවේ ඉන්නා අතලොස්සක් උගතුන් සෙසු අයට වඩා වෙනස් හැසිරීමක්, වගකීමෙන් යුත් හැසිරීමක්, පෙන්විය යුතු ය. අපේ අත්දැකීම් කියන්නේ එය එසේ නොවන බව ය. සමහර දැවැන්ත යයි අප සිතා සිටි විද්වතුන් දේශපාලනඥයන් ලඟ උන්ගේ කකුළ් ලෙව කන පුංචි බලුපැටියන් වී ඇති බව ය.

මේ ගැන හොඳම කියමන හිට්ලර්ගේ වද කඳවුරකින් පැන ආ යුදෙව් ළමයෙකුගේ ය.

“ආදරණීය ගුරුතුමනි, මම නාසි කඳවුරකින් පැන ආ ළමයෙක්මි. බොහෝ දෙනෙකු විසින් නොදුටු නොදැකිය යුතු දේ මම දුටුවෙමි. උගත් ඉංජිනේරුවන් විසින් ගෑස් කුටි තනනා අයුරු, දක්ෂ වෛද්‍යවරුන් විසින් මිනිසුන්ට විෂ එන්නත් කරන අයුරු, මිනිසුන් ජීවත් කරවන්නට පුහුණුව ලත් හෙදියන් විසින් අහිංසක නොදරුවන් මරා දමන අයුරු, උපාධිධාරීන් විසින් මිනිසුන්ට වඳ හිංසා දෙන අයුරු, මම දුටුවෙමි. මට අධ්‍යාපනය ගැන ඇත්තේ සැකයකි. ඔබේ උත්සහය අවසානයේ ලොවට උගත් අමනුෂ්‍යයන් දක්ෂ යක්ෂයින් දායාද කළ යුතු නැත.“

අපට වුව, දේශපාලනය තෝරා ගෙන ඇති බහුතරයක් උගතුන්ගේ වැඩ හා කල්ක්‍රියාව බලන විට, කීමට වෙනත් කතාවක් නැත.

අපේ වත්මන පත් ව ඇති තත්වය දේශපාලනඥයන් ආචාර ධාර්මික නොවන නිසා මතු ව ඇත්තකි. එසේ තිබිය දී ඔවුන්ගේ අධ්‍යාපන සුදුසුකම් වෙනස් කිරීමෙන් වැඩක් නැත. එය, ඒ නිසා ම, පය බරවයට පිටිකර බෙහෙත් බැඳීම වැනි වැඩක් වන්නේ ය. අපේ වගකීම ඡන්දදායකයින් හැටියට ඉටු කරන්නේ නැතිව, ආචාර ධර්ම ඇති මිනිසුන් පත් කරන්නේ නැතිව, පහසු ෂෝට් කට් සෙවීමෙන් පලක් වන්නේ නැත.

බඳවා ගැනීමේ අධ්‍යාපන සුදුසුකම් ඉහළ දැමීමට වඩා, සුදුසු අය බඳවා ගැනීම සඳහා කළ යුතු බොහෝ දේ තිබේ. ඒ පණිවුඩය රටේ ජනතාවට පමණක් නොව ආයතන වල කළමනාකරුවන්ට ද එකසේ අදාළ ය. බොහෝ රැකියා සඳහා අධ්‍යාපනය, සුදුසුකම් අතර අතිශය නොවැදගත් කුඩා එකක් පමණ ය. එය තීරණාත්මකව අදාළ වන රැකියා ඇත්තේ සීමිත ගණනකි. ඉතිරි රැකියා සඳහා එය අනියම් මිණුමක් පමණකි. පෙරහනක් හැටියට පමණක් භාවිතා කළ හැක්කකි. ඉතිරි මිණුම් අමතක කොට අධ්‍යාපන සුදුසුකම් වලින් සියල්ල තීරණය කරන්නාට ලැබෙන්නේ නොගැලපෙන අයදුම්කරුවන් පමණ ය. ඒ තව බොහෝ සුදුසු අයදුම්කරුවන්, අදාළ නැති බාධකයක් පනවා, හරවා යවා ඇති නිසා ය.

වැරදෙන එක ඇතැම් විට හොඳ ය


අප බොහෝ දෙනෙකු ලෝකය දකින්නේ සරල රේඛාවක ගමන් කරන දෙයක් ලෙස ය. අඩු වශයෙන් අප අපේ ජීවිත දෙස බලන්නට හෝ පුරුදුව ඇත්තේ ඒ අනුව ය. එවන් සිතුවිල්ලක ඉන්නා කෙනෙකුට තමන් වෙනුවට වෙන කෙනෙකු රැකියාවකට තෝරා ගැනීම හෝ තමන්ගේ රැකියාව අහිමි වීම පෙනෙනු ඇත්තේ පසුතැවිල්ලට හේතුවක් ලෙස ය. රැකියාව උදාහරණයට ගත්තා මිසක මෙය ජිවිතය පිළිබඳ බොහෝ වෙනත් දේ සම්බන්ධයෙන් ද සත්‍යය ය. තමන්ට කෙනෙකුගේ ආදරය අහිමිවීම, අධ්‍යාපනය කඩාකප්පල් විම, ඇතැම් විට අනතුරකට පත් විම පවා සමාන අවස්ථාවන් ලෙස ගත හැකි ය. එවන් පසුතැවිල්ලට හේතුවන අවාසනාවන්ත අවස්ථාවන් ලෙස ගත හැකි ය.

ඉතින් එසේ සිතන බොහෝ දෙනෙකු ඒ ගැන සිතා ලෙඩ වෙති. කෝප වෙති. තරහ ගනිති. තමන් ගැන ම අවතක්සේරු වලට එළඹෙති. ජිවිතය එකම දුකක් ලෙස දකිති. අවාසනාව එළැඹ ඇතැයි නිගමනයට පැමිණෙති. සාස්තර කරුවන්, කේන්දර කියවන්නන්, පේන කියන්නන් කරා ගොස් ඉතිරි වී ඇති සෙසු දේ ද වියදම් කරමින් තව දුරටත් අගතියට ද පත්වෙති.

එහෙත් අපේ ජිවිතය යන්නේ රේඛිය මාවතක නොවේ. ඇතැම් විට එවැනි අහිමි වීමක් තුළ සමහර විට වඩා හොඳ අවස්ථාවකට ඉඩක් තිබිය හැකි ය. වෙනත් ප්‍රයෝජනවත් යමක් ලැබීමේ ඉඩක් ඒ හරහා විවෘත විය හැකි ය. 1980 වැඩ වර්ජනය නිසා රැකියා අහිමි කරනු ලැබූ ඇතැම් අය දක්ෂ ව්‍යාපාරිකයන් බවට පත් වූ කතා බොහෝමයක් තිබෙන්නේ ය. කිසියම් හේතුවක් නිසා අධ්‍යාපනය කඩාකප්පල් කර ගත් අය දක්ෂ ව්‍යාපාරිකයන් හැටියට වර්ධනය වූ අවස්ථා ගැන කතන්දර ද බෙහෝ ය. ඒ, ඊට ප්‍රතිපක්ෂව, පසුතැවිල්ලට පත් ව සිය දිවි නසා ගත් අයගේ කතා වලට අමතරව ය.

සෑම නරක දෙයක ම හොඳක් තිබෙන අතර බොහෝ හොඳ දේ තුළ නපුරක් ද ඇත. අප පසුතැවිලි වන්නේ අපට අහිමි වූ හොඳ දේ පිළිබඳ ය. එහෙත් ඒ නිසා අපට නැති වූ නපුර බොහෝ දෙනෙකුට දැනෙන්නේ නැත. 1980 වැඩ වර්ජනය නිසා රැකියා අහිමි වූ අයට මාස්පතා ලැබූ අදායමට අමතරව විශ්‍රාම වැටුප ද අහිමි වූ බව ඇත්ත ය. එහෙත් මේ විශ්‍රාම වැටුප ඔවුන් වෙනත් වටිනා අවස්ථාවන් කරා යා නොහැකි දම්වැලක් ලෙස ඔවුන්ව බැඳ දමා තිබුනේ ය. රැකියාව අහිමි වීම තුළ ඒ දම්වැල් ද කැඩී මිනිස්සු නිදහස් ව සිටියෝ ය.

අප දකින්නේ අහිමි වූ රැකියාව පමණ ය. අහිමි වූයේ යැයි කියන රැකියාව නිසා ඇතැම් විට පවුලෙන් ඈත තැනකට යෑමට සිදු විය හැකි අවස්ථාවෙන් තමන් මග හැරුණා ද විය හැකි ය. එයින් කියවෙන්නේ තමන්ට ලැබෙන හැම ස්ථාන මාරුවක්ම අයහපතම ගෙන එන බව නොවේ. ඇතැම් අවස්ථාවක එසේ ලැබෙන මාරුවක් තුළ සහකරුවා හෝ සහකාරිය තනිවම ජිවත් වීමට ඉගෙන ගැනීමේ ඉඩක් විවෘත විය හැකි ය. දරුවන්ට ද වඩා ස්වාධීනව වැඩ කටයුතු කිරීමට ඉගෙන ගැනීමේ අවස්ථාව ඒ තුළ තිබෙන්නට ඉඩ තිබේ.

කොටින් ම මේ හැම දෙයක් තුළ ම දෙපැත්තක් තිබේ.

ඇතැම් විට අපේ කණගාටුව තිබෙන්නේ ලැබුනු නරක දේ පිළිබඳව ය. එහෙත් ඒ තුළ වෙනත් ආකාරයක යහපත් දෙයක් ද සැගව තිබිය හැකිය යන්න පසුතැවිලි වන සිතකට පෙනෙන්නේ නැත. සිදු වූ දේ ඇතැම් විට අනතුරු ඇගවීමක් ද විය හැකි ය. අපට ජිවිතයට එකතු කර ගත හැකි පාඩමක් වෙන්නට ද පිළිවන. අධික වේගයෙන් රිය පදවා පොලීසියට අසුවන කෙනෙකු දඩයකට යටත් විය හැකි ය. එය නරක ය. එහෙත් ඒ නිසා ම වේගය පාලනය කර ඉදිරියට ධාවනය කරන්නට පුළුවන. ඒ නිසා ම ඔහු වඩා දරුණු අනතුරකින් බේරිය හැකි ය.

තමන්ට වෙනස් කළ නොහැකි දේ ගැන පසුතැවිලි වෙනවා වෙනුවට කළ යුත්තේ ඒ දෙය තමන්ට ප්‍රයෝජනවත් විදිහට යොදා ගත හැක්කේ කෙසේ දැයි සිතීමට කාලය වෙන් කිරීම ය.

මෙය අදාළ වන්නේ පුද්ගලික ජීවිතය සම්බන්ධයෙන් පමණක් නොවේ. ආයතන සම්බන්ධයෙන් ද එය එක සේ අදාළ ය.

මේ සම්බන්ධයෙන් අගනා කියමනක් මා කියවා තිබේ. එහි මුල් බස ඉංග්‍රීසි ය. ඒ නිසා එය ඉංග්‍රීසියෙන් පළමුව සටහන් කර දෙවනුව සිංහල පරිවර්ථනයක් සපයන්නෙමි.

God grant me the serenity to accept the things I cannot change; courage to change the things I can; and wisdom to know the difference

දෙවියනි, මට වෙනස් කළ නොහැකි දේ සන්සුන්ව පිළිගැනීමට මට උදව් කරන්න. මට වෙනස් කළ හැකි දේ වෙනස් කිරීමට මට ධෛර්යය දෙන්න. මේ දෙක වෙන් වෙන්ව හඳුනාගැනීමට මට බුද්ධිය දෙන්න.

පියවි සිහියෙන්, සන්සුන්ව, අහිමිවීමක් හෝ අසුභ යැයි සැළකෙන වෙනත් යම් දෙයක් පිළිගැනීමට යම් හුරුවක් අවශ්‍ය ය. ඒ හුරුව ද කාලයක් තිස්සේ පුරුදු පුහුණු කර ගොඩ නගා ගත හැකි ය. දෙවියන් නුදුන්නාට දෙවැන්නට අවශ්‍ය  ධෛර්යය අප බොහෝ දෙනෙකුට සොයා ගත හැකි ය. වඩාත් අමාරු අවසාන කාරණය ය. ඒ ගැන නම් මට හිතෙන විදිහට දෙවියන්ට ද උදව් කළ නොහැකි ය. ඒ නිසා දෙවියන් අයින් කර මෙයින් කියවෙන කාරණය දෙස අපට විවෘත මනසකින් බැලිය හැකි ය.

අපට කළ හැකි දේ හා නොකළ හැකි දේ ගැන තීරණයක් ගන්නට යන බොහෝ දෙනෙකු සිතන්නේ තමන්ගේ වත්මන් හැකියාව ගැන ය. තිබෙන හැකියාව වඩාත් තියුණු කර ගැනීමේ ඉඩක් ඇතැයි ඔවුන්ට දැනෙන්නේ නැත. එහෙම අමාරු මාවත් ගැන හිතන්නට පවා කැමැත්තක් බොහෝ අයට නැත. ඒ නිසා සිදුවන්නේ කළ හැකි ගොඩ අඩුව කළ නොහැකි ගොඩ වැඩි වීම ය.

ඊළගට සිදු වන්නේ තමන්ට ගොනු කළ හැකි සෙසු මිනිසුන් හා බලවේගයන් ඔවුන්ගේ දර්ශණය පථයට අසු නොවීම ය. ඒ නිසා ම බොහෝ අය, තනිවම නැතත්, සිය පිරිස සමග එක්ව කළ හැකි දේ පවා කළ නොහැකි ගොඩට දමා වගකීම් වලින් නිදහස් වෙති.

ඒ දෙකම ගැන සැළකිලිමත් වන අයට පවා මග හැරෙන තව දෙයක් තිබේ. ඒ තමන් ඉදිරියට යන විට එකතු වීමට නියමිත අමතර මිනිසුන් පිළිබඳව ය. අමතර බලවේගයන් ගැන ය. අද ඔවුන් වටා නැති, එහෙත් හෙට, ඔවුන්ගේ වැඩ දැක, ඔවුන් වටා එකතු වීමට ඉදිරිපත් වන මිනිසුන් ගැන ය.

ඒ සියල්ල දැක ගත්ත ද ඇතැම් අයට අමතක වෙන තවත් කාරණයක් ද තිබේ. හෙට ලෝකය අදට වඩා වෙනස් විය හැකි බව ය. අප ඉන්නේ ඉදිරිගාමී ගමනක නම් හෙට දවස අපට වඩා යහපත් වනු ඇති බව ය.

මේ සියල්ල දකින මිනිස්සු බොහෝ වැඩ තමන්ට කළ හැකි සේ සළකන අතර සෙසු අය කළ හැකි වැඩ පවා නොකළ හැකි දේ සළකා දෑත් පිසදා ගෙන ඉවත් වෙති. ලෝකය අයිති මුල් වර්ගයේ මිනිසුන්ට ය.

මින් මත්තට යමක් සිදු වූ විට, එය බැලූ බැල්මට නපුරක් හෝ හොඳක් යැයි පෙනී ගිය විට වුව ද, සුපුරුදු ලෙස නොව නුපුරුදු ලෙස බලන්නට ඉගෙන ගන්න. සාර්ථකත්වයේ රහස එය ය.