දෘඩ භාවය හා නම්‍යශීලිත්වය – කළමනාකරුගේ තේරීම


අපට අවශ්‍ය ඒකාධිපති පාලනයක්ය යන්න විටින් විට ඇසෙන කතාවකි. මේ ලග දී සංගීතඥ වික්ටර් රත්නායක ද එසේ කියා තිබුනේ ය. ඒ විකෘති ගීත ගයන අයට දැඩි දඩුවම් කරනු සඳහා ය. නායකයෙකු තම අනුගාමිකයන් කෙරෙහි දැඩිව සිටිය යුතු ද නැතිනම් නම්‍යශීලී විය යුතු ද යන්න අතිශය විවාදයන්ට ලක් ව ඇති කරුණකි.

මේ සම්බන්ධයෙන් දැඩිව සිටිය යුතුය යන කියන පාර්ශවය ඒකාධිපතිත්වයන් යටතේ රටවල් ලබා ගෙන ඇති ජයග්‍රහණයන් ඒ සම්බන්ධයෙන් ඇති අනභිබවනීය සාධකය ලෙස දක්වති. එහෙත් අප සියලු දත්ත ගැන සැළකිලිමත් වේ නම් ඒකාධිපතිත්වය රජ කළ වෙනත් බොහෝ රටවල අදටත් ඇත්තේ දිළිඳු කමේ පතුලේ බව අපට පෙනෙනු ඇත්තේ ය.

ඊට සමානව ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ඇති රටවල් සමහරක් සාර්ථක යයි ඔය කියන ඒකාධිපති රටවල් අභිබවා දියුණුව කරා ළඟා වී ඇති බව ද ලෝකය සිසාරා බලන විට අපට පෙනේ.

රටකට උචිත ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය නිදහස මානව හිමිකම් ඇතුළත් වඩා නම්‍යශීළී පාලන රටාවක් ද ඒවා රටේ උන්නතිය සඳහා යටපත් කළ දැඩි පාලන රටාවක් ද යන ප්‍රශ්නයට උත්තර පවා ලෝකය දෙස බලා සොයා ගත නොහැකි බව මෙයින් පෙනී යයි.

කළමනාකරණය සම්බන්ධ පර්යේෂකයන් සොයා ගෙන ඇති ආකාරයට කුමන හෝ පාලනයක් නැති අසීමිත නිදහස ඇති කළමනාකර රටාවන් මෙන්ම දැඩි පාලනයකට යටත් කරන ලද කළමනාකරණ රටාවන් ද අයහපත් හා හීන ප්‍රථිඵල ඇති වීමට බලපායි.

ඔවුන්ට අනුව අවශ්‍ය වන්නේ පළල් රාමුවක් තුළ නම්‍යශීළීත්වයට ඉඩ කඩ සළසන කළමනාකරණ රටාවකි. රාමුව සීමාව හඟවයි. සීමාව තුළ බොහෝ අත්හදා බැලීම්වලට ඉඩ කඩ තිබේ.

හරියට අපේ ඇට සැකිල්ල මෙන් රාමුව දැඩි ය. එය වෙනස් කිරීමට ඉඩක් නැත. එහෙත් ඒ රාමුව තුළ බොහෝ වෙනස්කම් වලට නිදහස තිබේ. හරියට අපේ ලේ මස් නහර තුළ තිබෙන්නාක් මෙන් නම්‍යශීළීත්වයක් එහි ඇත. ඇට සැකිළ්ල දැඩි වන විට ඉතිරි සියල්ල මෘදු ය.

හරියට පරිගණකයේ ඇති දෘඪාංග සහ මෘදුකාංග වගේ ය. මෘදුකාංග පහසුවෙන් වෙනස් කළ හැකි ය. එය පවතින්නේ පහසුවෙන් වෙනස් කළ නොහැකි දෘඪාංග ඇසුරේ ය.

චීනය තුළ මුල දී තිබුනේ දැඩි පාලනයකි. දුප්පත් කමෙන් චීනය ගොඩ ආවේ එය වෙනස් කර ගැනීමත් සමග ය. චීනයට තව දුරටත් ඉදිරියට යා හැක්කේ තව තවත් නිදහස හා නිර්මාණශීළීත්වයට ඉඩකඩ සළසන කළමනාකරණ රටාවකට මාරුවීමෙන් පමණකි.

ඒ නිසාම රට තුළ ආයතන තුළ ඒකාධිපතිත්වයක් දැඩි පාලනයක් අවශ්‍ය යැයි කියන අය දැඩි විය යුත්තේ කවර දේ සම්බන්ධයෙන් ද නිදහස තිබිය යුත්තේ කවර දේ සම්බන්ධයෙන් ද යන්න පිළිබඳව ද නිවැරදි අස්ථානයක සිටිය යුතු ය.

නීතියේ ආධිපත්‍යය පිළිබඳව අප දැඩි විය යුතු ය. වැරදි කරුවන්ට දඩුවම් දීමට ද නීතිය අකුරට ක්‍රියාත්මක කිරීමට ද අප දැඩි විය යුතු ය. එහෙත් අදහස් පළ කිරීමට විකල්ප යෝජනා ගෙන ඒමට හැකි නම්‍යශීළිත්වයක් ද ඒ සමග ඇති කර ගත යුතු ය.

රටක් සම්බන්ධයෙන් පමණක් නොව ආයතනයක් සම්බන්ධයෙන් ද එය සත්‍යය වෙයි. දෘඪභාවය හෝ නම්‍යශීලිත්වය යන දෙකින් එකක් නොව ඒ දෙකෙහිම සවිඥානාත්මකව කරන සංකළණයක් තුළින් පමණක් අපට වඩා සාර්ථක ආයතන රටාව ගොඩ නගා ගත හැකි ය.

Advertisements

තනිව වැඩ කොට ක්‍රෙඩිට් එක තමන්ට ලබා ගැනීම හා එක්ව වැඩ කොට බොහෝ දුර යාම


සමහරු කැමති තනිවම සියල්ල කිරීමට ය. ගොඩ බදාගෙන කෑමට ය.

අරුමයකට මෙන් ප්‍රතිලාභ පමණක් නොව වැඩ ද බදා ගැනීමට මේ අය කැමති ය. බොහෝ විට හේතුව වන්නේ තනියම කළ විට ලැබෙන ප්‍රතිලාභයක් තනියම භුක්තිවිදීමට ඇති හැකියාව සැළකිල්ලට ගැනීම ය. ඒ නිසා ඔවුහු වෙන කාගේවත් සහය දායකත්වය සහභාගිත්වය නැතිවම වැඩ කිරීමට පෙළඹී සිටිති.

අවාසනාවකට එවන් අය වෘත්තීය ඉණිමගේ යන්නේ ස්වල්ප දුරකි. බොහෝ වැඩ කරන්නට සිදු වූ විට තමන්ට අත ගැසිය හැක්කේ ව්‍යාපෘතින් කිහිපයකට පමණක් හෙයිනි.

මෙහි ප්‍රතිපක්ෂය ද ඒ තරමට අපූරු ය. ඒ අය කැමති කණ්ඩායම් වැඩවලට ය. ඔවුන්ට තනියම කළ හැකි වැඩක් නැත. තනියම වැඩ කරන්නන් ගැන හෝ කණ්ඩායමට ඉදිරියෙන් ගොස් වැඩ කරන්නන් ගැන ඔවුන්ට ඇත්තේ කේන්තියකි. එයට ද හේතුවක් තිබේ. මේ අයට වැඩ බැරි ය. ඒ නිසා පුලුවන් එකා ඉන්නා කණ්ඩායමක් තුළ පෙනී සිටීමෙන් ප්‍රතිලාභ ලබා ගැනීම ඔවුන්ගේ අරමුණ ය. එහෙම නොකර තනියම කරන විට ඇතිවන කේන්තිය නිසා මේ අය එසේ කරන්නන්ට පොලු දැමීමට පෙළඹෙති.

කළමනාකරුවකුගේ වගකීම වන්නේ මේ දෙවර්ගයම නිවැරදිව පාලනය කිරීම ය.

යම් වැඩකට බොහෝ අයට දායක විය හැකි පරිසරයක් ගොඩ නැගීමත් එවන් වටපිටාවක වගකීම් කර ගැසීමට වැඩියෙන් කැප වෙන අයට වැඩි ප්‍රතිලාභ හිමිකර දීමත් ඊට අයිති ය.

එක්වර තනි පුද්ගලයින්ගේ දායකත්වය අගැයීමත් කණ්ඩායම් හැගීම ශක්තිමත් කිරීමත් සාක්ෂාත් කරගැනීම පහසු නැත. කළමනාකරුවන්ට ගෙවන්නේ ඒ අපහසු වැඩය කිරීම වෙනුවෙනි.