අලුත්ගම බේරුවල ගැටුමේ – පරාවළල්ලක් වූ තොරතුරු


යුද්ධයක දී ගැටුමක දී මුලින්ම අනතුරට ලක් වන්නේ සත්‍යය (තොරතුරු) යයි කියමනක් තිබේ. අලුත්ගම බේරුවල ගැටුමේදී එහි සත්‍යතාවය මොනවට පැහැදිලි විය. මිනිසුන් හා දේපලවලට කරන හානියට වඩා තොරතුරුවලට සිදුවන හානිය නිසා ඇති වන අතුරු විපාක අති මහත් ය. එය නැවත නැවතත් පරාවළල්ලක් ලෙස කැරකී අවුත් මිනිසුන්ට හා දේපලවලට හානි සිදු කරන නිසා ය.

තොරතුරු ගලා යාම පාලනය කිරීම ගැටුමක් වැඩි දියුණු නොවී සමතයකට පත් කිරීමේ එක් ක්‍රමයක් ලෙසට සමාජය තුළ පිළිගැනීමට ලක්ව තිබේ. අලුත්ගම බේරුවල සිද්ධියේදී රජයේ මැදිහත්වීම මත මාධ්‍ය ඒ ගැන තොරතුරු පළකිරීමෙන් වැළකී සිටියේ ඒ අනුව විය යුතු ය. එහෙත් තොරතුරු ගලා යෑම නැවතුනේ නැත. ඇති වූ හිස්තැන පිරවනු ලැබුයේ ඕපා දූප කටකතා හා උවමනාවෙන් පළ කරන ලද ද්වේශ සහගත බොරු මගිනි.

තීරණ ගැනීමේදී මිනිසුන් පදනම් වන්නේ තොරතුරු මත ය. ඒ නිසා ම තොරතුරු පිළිබඳ පිපාසාවක් මිනිසුන් තුළ තිබේ. විශේෂයෙන්ම වසන් කරන්නට තතනන විට ඒ ගැන උනන්දුව කීප ගුණයකින් වැඩි වේ.

තොරතුරු නැති තැන කටකතා නැතත් අතීතය අනුසාරයෙන් උපකල්පනයන්ට එළඹෙන්නට මිනිස්සු කටයුතු කරති. මේ උපකල්පන අනුමානයන් පමණකි. ඒවා වැරදි වන්නට ද පුලුවන. ඒත් තොරතුරු නැති විට ඒවා සත්‍ය ලෙස පිළිගෙන තොරතුරු වලින් ඇති කරන හිඩස ඒවායින් පිරවීමට සිදු වේ.

තොරතුරු තාක්ෂණය දියුණු වී ඇති අද වැනි යුගයක සැගවීම කොතරම් සාර්ථක ද යන්න අමතරව මතු වෙන ගැටළුවකි. මේ සිද්ධිය ගැන නිල මාධ්‍ය නිහඩව සිටිය දී නිල නොවන මාධ්‍ය සක්‍රීය ලෙස මැදිහත් වුනු බවත් ජාත්‍යන්තර මාධ්‍ය සිද්ධිය ගැන පළ කර තොරතුරු ද සීමිත පිරිසකට වුව ලබා ගත හැකි වූ බවත් අපි දනිමු.

අලුත්ගම බේරුවල ගැටුම තුළ අප දැක්කේ තොරතුරු පාලනය නොකිරීමේ ගැටළු නොවේ. එසේ පාලනය කිරීමෙන් ඇති වූ ගැටළු ය.

නිල ප්‍රවෘත්තියක් බොහෝ විට සැක හැර දැනගෙන ඉදිරිපත් කරන්නේ නමුදු නිල නොවන ප්‍රවෘත්ති පිළිබඳ එවැනි වගකීමක් නැත. ඒ නිසා නිල මාධ්‍යයන්ට නිල නොවන ලෙස හෝ වාරණ පැනවීම ඇති කරන්නේ වඩාත් අයහපත් තත්වයකි.

සැකය විචිකිච්ඡාව අතිශය භයානක ලෙස සිද්ධියෙන් පසු ද ඉතිරිව තිබේ. වැරදි කරුවන් කවුද සිද්ධිය ඇති වූයේ කෙසේ ද එවැනි සිද්ධි මතු ඇති නොවන තැනට වැඩ කටයුතු සිද්ධ වෙනු ඇත් ද යන ප්‍රශ්න සියල්ල එලෙසම ඉතිරිව තිබේ.

නීතිය හා සාමය රකින ආයතන ඒවා නිසි ලෙස ඉටු කළේ ද එසේ නොවූයේ නම් ඒ මන්ද? පුංචි සිද්ධියකින් ඇරඹුන මේ ගැටුම මහා අර්බුදයක් බවට ප්‍රකාශයට පත් වූයේ මේ ආයතනවල තිබෙන කුමන අඩුපාඩු නිසා ද? මෙවැනි අර්බුද විනාශකාරී ලෙස විකාශනය වීම වළක්වන්නට රටේ පවතින නීති ප්‍රමාණවත් ද? ඒ ප්‍රශ්නවලට ද හරි හමන් උත්තර සොයා ගත නොහැක්කේ ගැටුම ද අදාළ විශ්වාසනීය තොරතුරු නැති නිසා ය.

සමහරු කියන විදිහට මේ ගැටුම වර්ධනය වීමට පොලීසිය හා හමුදාව ද හේතූ වුයේ නම් ඔවුන් විසින් කරන පරීක්ෂණයකින් සැබෑ වැරදි කරුවන් අසුවේ ද යන ප්‍රශ්නය ද බරපතළව මතුව තිබේ. මාධ්‍යවල මිනිසුන් නගන ප්‍රශ්න තුළ මේවා නිරූපනය වේ.

කළමනාකරුවන්ට මෙයින් උගත හැකි පාඩම වන්නේ තොරතුරු වසන් කිරීමට වඩා සැබෑ තොරතුරු හෙලිදරව් කිරීම බොහෝ තත්වයන් යටතේ වඩා යහපත් බව ය. ඊට අමතරව වැරදි තොරතුරු වැරදි බව ඔප්පු කර පෙන්වීම ද ඊට අමතරව වැදගත් බව ය.

දැනුවත් මිනිසුන් සෑම විටම වඩාත් හොදින් හැසිරෙන අතර සගවන විට සගවන්නේ සගවන්නට දෙයක් තියෙන නිසාය යන හැගීම ඇතිවීම එහි දී සැළකිල්ලට ගත යුතු ය.

තොරතුරු දැන ගැනීමට ජනතාවට (හා සේවකයන්ට) අයිතියක් ඇතිවා පමණක් නොවේ. නිවැරදි තොරතුරු සැපයීමට වගකීමක් ද කළමනාකාරිත්වයට තිබේ. ඊටත් අමතරව එසේ නොකර සිටීමෙන් දැනුවත් සමාජයක වඩාත් වැඩි පාඩුව ද උරුම වන්නේ කළමනාකරිත්වයට ය. ඒ නිසා තොරතුරු සැපයීමට දැඩි වුවමනාවක් ද කළමනාකාරිත්වයට තිබිය යුතු ය.

Advertisements