ජයග්‍රහණය කළමනාකරණය කිරීම – සතුරන් වෙත වෛරය ද මෛත්‍රීය ද?


http://www.bbc.co.uk/sinhala/sri_lanka/2015/01/150111_thisara_ranjan_ramanayaka_audio

ජයග්‍රහණයට පියවරු රාශියකි. පරාජය අවජාතක ය. මේ බව නැවත නැවතත් ඉතිහාසය විසින් සනාථ කරනු ලැබ තිබේ. තමන් පරාජය වී නැතැයි පරාජිතයෙකු පවා කියන්නේ මේ නිසා ය.

ජයග්‍රහණයට පියවරු ගණනාවක් ඉන්නා නිසා ම ජයග්‍රහණය කළමනාකරණය කිරීම ජයග්‍රාහී නායකයෙකුට මුහුණ දීමට සිදුවන ප්‍රබල අභියෝගයකි.

ජයග්‍රහණය වෙනුවෙන් දර දිය ඇද වෙහෙස වූ අය පැත්තකට විසි වී නව පියවරුන් එයට උරුම කිරීම අතිශයින් ස්වභාවික බව ඇත්ත ය. ඒ අය අතර ජයග්‍රහණයට අකුල් හෙළු මිනිසුන් ද සිටිය හැකි වීම ද අතිශයින් ස්වභාවික ය.

මේ නව පිරිස නිසා දර දිය ඇද්ද අය අමනාපයට කළකිරීමට පත්වෙන බව ද ඇත්ත ය.

එහෙත් ජය තහවුරු කළ හැක්කේ වැඩිමනත් පිරිසක් තම ව්‍යායාමය වෙනුවෙන් බලමුළු ගැන්විය හැකි වුවහොත් ය.

ඒ නිසාම බොහෝ දෙනෙකු‍ෙ ඇතුළු විය හැකි තත්වයක් පවත්වා ගෙන යන අතරතුර එහෙත් ඒ ඇතුළු වන අය විසින් පිලිපැදිය යුතු අවම ප්‍රතිපත්ති කවරේද යන්න පිළිබඳ පැහැදිලි සම්මුතියන් ඉදිරිපත් කරමින් ඊට අනුගත වීම තරයේ ඉල්ලා සිටිනු ලබන වටපිටාවක් නායකයා විසින් නිර්මාණය කළ යුතු ය.

ප්‍රශ්නය ඇත්තේ මේ අයගේ අතීත කල්ක්‍රියාව සම්බන්ධයෙන් සමාව දිය යුතු ද නැද්ද යන ගැටළුවේ ය. සමාව දෙන්නේ කවර දේට ද සමාව නොදෙනේනේ කවර දේට ද යන්න සම්බන්ධ පැහැදිලි නිර්ණායකන් ගොඩ නැගීමට ඒ නිසාම නායකයාට සිදු වේ. ඒ පදනමම පිටමං කරන්නේ කවුද යන ප්‍රශ්නයට ද උත්තර දෙනු ඇත්තේ ය.

ජයග්‍රහණයෙන් පසු යුගය ඊට එළඹෙන යුගය තරමටම තීරණාත්මක වන්නේ එහෙයිනි.

බොහෝ නායකයින්ට මේ සම්බන්ධයෙන් පෙර සූදානමක් නැත. මේ වකවානුව ඉක්මණින් පාලනයට ගැනීම හා කළමනාකරණය ඒ නිසාම දුෂ්කර ය.

පශ්චාත් ජනපතිවරණ සමයේ අප අත්දකින්නේ දිග හැරෙන මේ අර්බුදය යි. ඒ නිසාම කළමනාකරුවන් දිග හැරෙන මේ සිද්ධිදාමයෙන් ඉගෙනීමට උත්සුක විය යුතු ය.

රන්ජන් රාමනායකගේ මේ කතාවෙන් පෙන්වන්නේ මේ අර්බුදයේ පැතිකඩ කිහිපයකි.

Advertisements

නායකයා ගරු කළ යුත්තේ නීතියට ද ආචාර ධර්මයන්ට ද?


සාධාරණය කළ හැකි යම් හේතුවක් නිසා නීතියක් කඩ කළ කෙනෙකුට දඩුවම් නොදී සමාව දීමට නායකයෙකුට හැකි ද? සාධාරණය කළ හැකි කිසියම් දෙයක් වෙනුවෙන් නීතියක් කඩ කිරීමට නායකයෙකුට හැකි ද?

නීතියක් යනු දේව නියමයක් නොවේ. මිනිසුන් විසින් නිර්මාණය කර ගත් දෙයකි. නීති හදා ගෙන තිබෙන්නේ වඩා හොඳින් වැඩ කටයුතු කිරීමේ පහසුවට ය. එයින් අනියමින් කියවෙන්නේ ඒවා අවශ්‍ය වුවහොත් මග හැරියාට කමක් නැති බව ය. නීතියට වඩා ආචාර ධර්මයන්ට නිවැරදි දෙයට ප්‍රයෝගික දේ ට තැන දිය යුතු බව ය.

එහෙත් කුඩා ප්‍රශ්නයක් ඉතිරි වේ. නීතියක් කැඩුනහම එයට විරුද්ධව පියවර නොගත හොත් එය තවදුරටත් නීතියක් ලෙස පවත්වා ගැනීම අසීරු වෙයි. නීතිය හා අවනීතිය අතර වෙනස මැකී යයි. සමාජය තුළ අවිචාර සමයක් බිහිවෙන්නට එයින් මග පෑදේ. නීතියේ ආධිපත්‍යය ගැන බොහෝ දෙනෙකු පක්ෂපාත වන්නේ ඒ නිසා ය.

නීති හැමෝටම කඩන්නට ඉඩ දෙන්නට බැරි බව මේ නිසා පොදු පිළිගැනීම ය. එහෙම නම් නීති කැඩීමට බලය ඇත්තේ කාට ද? කාට නැතත් නීතියක් නායකයාට කැඩිය හැකි බව කියා මේ උභතෝකෝටිකයෙන් ගැලවෙන්නට සමහරු කැමති ය. ඊට සමානව නීතියක් කඩ කළ කෙනෙකුට සමාව දීමට ද නායකයාට හැකි ය.

තර්කයක් හැටියට ගැලවීමක් ලැබුන ද ප්‍රශ්නයට මුළුමනින් උත්තරයක් ඉන් නොලැබේ. නායකයා කවරෙක් ද? රටක ආයතනයක ඉන්නේ එක් නායකයෙක් නම් එතකොට පහසු ය. එහතේ නායකයන් බොහෝ දෙනෙක් ඉන්නා විට තත්වය නරක අතට හැරේ. ඉර ගහන්නේ කොතැන ද?

කුඩා උදාහරණයක් ගෙන බලමු. ඇමතිවරු පරිවාර රථ සමග ඉගිලයන්නේ කිසිදු මාර්ග නීතියක් සැළකිල්ලට නොගනිමිනි.

පොලීසිය පමණක් නොව මහජනයා ද දැන් කාලයක සිට මේ නීති කැඩීම ඉවසති. මේ අයිතිය ඇත්තේ ඇමතිවරුන්ට පමණ ද? මන්ත්‍රීවරුන්ටත් තිබේ ද? එතකොට පළාත් සභාවල උත්තමයින්ට! හරි ඒ ඔක්කොමටම දුන්නහම වැඩේ ඉවර ද? නැත.

මේ ළගදී මහේස්ත්‍රාත්වරයෙක් මාර්ග නීති උල්ලංඝනය කර පොලිස් නිලධාරියෙකුගේ උදහසට ලක් වුනේ ය. එ් අවනඩුව අවසන් වුනේ පොලිස් නිලධාරියා මාර්ගනීති කඩ කළ පුද්ගලයාට වැඳ සමාව ගැනීමෙනි.

පහුගිය දොහක භික්ෂූන් වහන්සේ නමක් ගිය රථයක් නැවැත්වූවේ යැයි කියා තිත්ත කුණුහරුප වලින් සංග්‍රහ ලබන්නට පොලිසියට සිද්ධ වුනේ ය.

ඒ කියන්නේ මේ ඉර ගහන්නට තැනක් හරියට නැති බව ය.

සාමාන්‍ය මාර්ගවල ඉගිලෙන්නට අවසර තිබුනාට එහෙම අවසරයක් අධිවේගී මාර්ගයේ දෙන්නට ඕනෑ නැතැයි සිතූ එක් පොලිස් කාරයෙක් තමන්ගේ ගෙයත් වාහනයත් විනාශ කර ගෙන රැකියාවත් නැති කර ගත්තේ ය.

ඒ කියන්නේ ඕනෑම තැනක මේ නීතිය ක්‍රියාත්මක කරන්නට යෑමේ විපාක තිබෙන බව ය.

ප්‍රශ්නය ඇත්තේ නීතිය කඩන්න පුලුවන් කාට ද? කොහේදි ද? කොච්චර ප්‍රමාණයකින් ද යන්න අපැහැදිලි වීම ය. ඒ නිසා සිදු වන්නේ තීතිය රකින අය අමාරුවේ වැටීම ය.

නීතියක් දේව නියමයක් නොවන බව ඇත්ත ය. ඒ නිසා නීතිය දෙස වෙනස් කළ නොහැකි දෙයක් ලෙස බැලීම ප්‍රායෝගික නැත. එහෙත් කළ යුත්තේ නීතියක් වෙනස් කිරීම මිස එය කැඩීම ද යන්න ප්‍රශ්නයට අප පිළිතුරු සෙවිය යුතු ය.

එය යම් ලෙසකින් කඩන්නේ නම් එය කළ යුත්තේ එසේ කැඩීමට තරම් බරපතළ සුවිශේෂී වාතාවරණයක් ඇතිව තිබුනෝතින් අති විශේෂ තත්වයන් යටතේ ය.

අපේ වේග සීමාව 50 ක් නම් තෝරාගත් නායකයින්ට සාමාන්‍ය පාරක 10% ක් හෝ 20% ක් වැනි නිශ්චිත අගයක් වැඩියෙන් යාමට අවසර දුන්නාට ලොකු වරදක් වෙන එකක් නැත. එසේ වුව කළ හැක්කේ එසේ කරන්නට බලය දෙන අයට සයිරන් නලාවක් හඩවා අනතුරු අගවන ලෙස අතුරු නීතියක් ද දාන්නේ නම් පමණ ය. එයින් නීතියෙන් අපේක්ෂා කරන මාර්ගයේ ජීවිත සුරක්ෂිතතාවය ලැබෙන බැවිනි. එතකොට කරන්නේ නීතිය කැඩීම නොව

නීතිය අපේක්ෂිත අරමුණ තවදුරටත් සාක්ෂාත් කරගත හැකි පරිදි වෙනස් කිරීම ය.

මා පාරේ නීතිය දැක්වූවේ අප කාටත් තේරෙන උදාහරණයක් නිසා ය. ආයතනවල නීති සම්බන්ධයෙන් ද මේ දේ අදාළ ය. නායකයෙකුට පවා නීතිය කඩන්නට ඉඩක් නොදිය යුතු ය. නීතියක් බැරිවෙලාවත් කඩන්නේ නම් ඒ සඳහා නිසි හේතු දැක්වීමක් කළ යුතුව ඇත්තේ ය. ඔවුන් සම්බන්ධ නීති වෙනස් වූවාට කමක් නැත. ඒ නීතියෙන් අපේක්ෂිත අරමුණු තවදුරටත් රැකෙන පරිදි ය.

අප නොදුටු – මාටින් ලූතර් කිං දුටු – සිහිනය


පහත පළවන්නේ මාටින් ලූතර් කිං එදා දුටු සිහිනයයි. මෙය මුලින් පරිවර්තනය කරන ලද්දේ මවිසින් රචිත නායකත්වය පොතට ඇතුළු කිරීම පිණිස ය. නායකයෝ සිහින දැකිය යුතු ය. එදා ඔහු දුටු සිහිනය බොහෝ දෙනෙකු අවදි කරන්නට සමත් විය. එය ඔබට ආශ්වාදයක් ගෙන දෙනවාට අමතරව සිහින දැකීමට ඔබව යොමු කිරීමට ද පුලුවන. ඒ නිසාම එය මෙසේ බ්ලොග් සටහනක් ලෙස ඇතුළු කළෙමි.

__________________________________________________________________
ශ්‍රේෂ්ඨ ඇමරිකානුවකු මීට ශත වර්ෂයකට ඉහත දී නිදහසේ ප‍්‍ර‍්‍රකාශනය අත්සන් තැබීය. අප තවමත් වෙසෙන්නේ ඔහු ගේ යෝධ සෙවනේ සිටගෙන ය. අසාධාරණයේ නපුරු ගිනිදැල් වලින් පුළුස්සනු ලැබ සිටි දස දහස් සංඛ්‍යාත නිග්‍රෝවරුන්ට බලාපොරොත්තුවේ රශ්මි කදම්බයක් ලෙස මේ යෝධ ප‍්‍රකාශනය එදා දිස් විය. දිර්ඝ රාති‍්‍රයක අත් අඩංගුවට පත් කෙනෙකුට දක්නට ලැබෙන අරුණෝදයක් මෙන් එය දිස් විය.

එතෙකුදු වසර සියයක් ඇවෑමෙන් පසු ද නීග්‍රෝවරුන් තවමත් නිදහස් නැතැයි යන කටුක යථාර්ථයට මුහුණ දීමට අපට සිදුව තිබේ. වසර සියයකට පසුව ද වෙන් කර තැබීමේ හා වෙනස්කම් වලට ලක් කිරීමේ විලංගු වලින් නීග්‍රෝවරුන් ගේ අත් පා අති ශෝචනිය ලෙස අකර්මණ්‍යය කර තිබේ. වසර සියයකට පසුව ද සෞහාග්‍යයෙන් හා යස ඉසුරින් පිරුණු මහා සමුදුරක් මැද තනිව පවතින දුප්පත්කමේ දුපතක නීග්‍රෝවරු ජිවත් වෙති. වසර සියයකට පසු ද ඇමරිකානු සාමාජයේ කෙළවරක නීග්‍රෝවරු දුක් විඳින අතර තමන්ගේ නිජබිම තුළ ඔවුන් පිටමං කරනු ලැබ තිබේ.

තම ජාතියේ අගනගරය වෙත චෙක්පතක් මාරු කර ගැනීමට අප පැමිණියාට මෙය සමානය. අපගේ සමූහාණ්ඩුව නිර්මාණය කළ නිර්මාණ ශිල්පීන් විසල් වචනවලින් ව්‍යවස්ථාව ද නිදහසේ ප‍්‍රකාශනය ද ලියන විට ඔවුහු සෑම ඇමරිකානුවකු විසින්ම අනුගමනය කිරීමට වගකීමෙන් බැඳෙන පොරොන්දු පත‍්‍රයකට අත්සන් තැබුහ. මෙමගින් සියලූ මිනිසුන්ට ජිවත් වීමේ නිදහස හා සතුට සොයා යෑමේ ආපසු ගත නොහැකි අයිතියක් සඳහා පොරොන්දුවක් ලැබුණි.

කළු ජාතිකයින් හා සම්බන්ධව නම් මේ පොරොන්දු පත‍්‍රයට ඇමරිකාව ගරු කර නැති බව පැහැදිලිය. මේ ශුද්ධ වු වගකීමට ගරු කරනවා වෙනුවට අරමුදල් ප‍්‍රමාණවත් නොවේය යන සළකුණ සහිතව ආපසු හරවා එවන ලද අගරු චෙක්පතක් ඇමරිකාව විසින් නීග්‍රෝවරුන්ට ලබා දි තිබේ. එහෙත් සාධාරණත්වයේ බැංකුව බංකොලොත්ය යන්න ඇදහීම අපි ප‍්‍රතික්ෂේප කරමු. මේ ජාතිය සතු අවස්ථාවන් නැමති සේප්පු තුළ අරමුදල් හිඟ බව අපි පිළි නොගනිමු. අපි මේ වෙක්පත-අප ඉල්ලූ විට ලැබිය යුතු යුක්තියේ ආරක්ෂාව සහ නිදහසේ පොහොසත් කම ලබා දෙන මෙම චෙක්පත- මාරු කර ගැනීමට පැමිණ සිටිමු.

දැන්ය යන බිය ජනක හදිස්සිය පිළිබඳව ඇමරිකාවට මතක් කිරීමට අපි මේ ශුද්ධ වු ස්ථානයට පැමිණ සිටිමු. මේ සීතලව ලිස්සා යාමේ හෝ ක‍්‍රමක‍්‍රමයෙන් යමුය යන මත්ද්‍රව්‍යයෙන් සප්පායම්ව නිදි වැදීමේ හෝරාව නොවේ. මේ අඳුරු සහ වෙන්කර තැබීමෙන් තනි වු නිම්නයෙන් එගොඩ වී වාර්ගික සාධාරණත්වයේ හිරු කිරණ වලින් එළිය ලද මාවතේ ගමන් ඇරඹීමට කාලයයි. දෙවියන් ගේ දරුවන් සියල්ලට ඉඩ ප‍්‍රස්ථාවේ දොරටු විවර කර දීමට කාලයයි. වාර්ගික අසාධාරණත්වයේ ගිලා බහින වැලි කන්දක් තුල එරෙමින් තිබෙන අපගේ ජාතිය සහෝදරත්වයේ ඝන ගල්තලාව මතට ගැනීමට කාලයයි.

නීග්‍රෝවරුන් ගේ අධිශ්ඨානය අවතක්සේරු කිරීමට සහ මේ මොහොතේ හදිසිය ග‍්‍රහණය නොකර ගැනීම ජාතියට මරණීය විය හැකිය. නීග්‍රෝවරුන්ගේ නීත්‍යානුකූල අසහනය නැමැති ගිනියම් වු ගී‍්‍රෂ්ම සෘතුව නිදහස හා සාමානාත්මතාවය නැමැති සප‍්‍රාණික සරත් සෘතුව ලඟා වන තෙක් පවතිනු ඇත. 1963 යනු අවසානය නොව ආරම්භයයි. නීග්‍රෝවරුන්ට තම කෝපය පළ කරන්නට අවස්ථාවක් ලැබිණැයි ද එය ප‍්‍රමාණවත් යයි ද සලකා නැවතත් සාමාන්‍ය ජිවිතයට පා නගන්නට ඇමරිකාව සිතතොත් ඊට කෲර නැගිටීමකට මුහුණ දීමට සිදු වනවා ඇත. නීග්‍රෝවරුන්ට පුරවැසි අයිතිය හිමිවන තෙක් විවේකය හෝ සංහිඳියාව ඇමරිකාවට නොලැබෙනු ඇත. සාධාරණත්වයේ දීප්තිමත් දිනය උදා වන තෙක් ජාතියේ අත්තිවාරම කැරලිකාරිත්වයේ වේරම්භ වාතයෙන් දිගින් දිගටම කම්පා වෙනු ඇත.

සාධාරණත්වයේ මාලිගාවේ ඉමට පැමිණ සිටින, එහි උණුසුම විඳිමින් සිටින, මගේ ජනතාවට ද කීමට යමක් ඇත. අපගේ යුක්ති යුක්ත ස්ථානය ලබා ගැනිම සඳහා අනුගමනය කරන කි‍්‍රයාවලිය තුළ වැරදි කි‍්‍රයා සම්බන්ධයෙන් පසු තැවීමට අපට සිදු නොවිය යුතු බව ය. වෛරයේ හා අප‍්‍රසන්නත්වයේ වීදුරුවෙන් නිදහස සඳහා වු පිපාසය සංසිඳුවා ගැනීමට අප උත්සුක නොවිය යුතු ය.

හික්මවන ලද ගාම්භීර වන ඉහළ තලයක් තුළ අපගේ අරගලය අප සදාකාලිකව රඳවා ගත යුතු ය. අපට එරෙහි එල්ලවන භෞතික පීඩා ආත්මීය බලයෙන් පිළිගන්නට හැකි ඉහළ රාජකීය තලයකට අප නැගිය යුතු ය. අප අතරින් පැන නැඟ තිබෙන අති විශිෂ්ඨ විරෝධය සියලූ සුදු මිනිසුන් අවිශ්වාස කිරීමට නොමෙහෙවිය යුතු ය.

මක් නිසාද අපගේ බොහෝ සුදු සහොදරයින් අද සිය පැමිණිමෙන් ප‍්‍රදර්ශනය කර ඇති ලෙසට, ඔවුන්ගේ ඉරණම අපගේ ඉරණම සමග ද, ඔවුන්ගේ නිදහස හා අපගේ නිදහස සමග ද, බැඳි පවතින බව විශ්වාස කරන බැවිනි. අපට මේ ගමන තනිව යා නොහැකිය.

අප ගමන් කරන විට අප ඉදිරියට ගමන් කරන බවට සපථ කළ යුතු ය. මෙසේ ගමන් කරන මානව හිමිකම් වල බැතිමතුන්ගෙන් ඔබ කවදා සැනසෙයි දැයි අසන පිරිසක් ද සිටිති. නගරයේ හෝටල් වල ද මඟ නවාතැන් පොළවල් වල ද ගමනේ වෙහෙසින් විඩාවට පත්ව ඇති අපගේ ශරිර සැතපීමට නොහැකි තාක් අපට සැනසීමට බැරිය. මිසිසිපි නගරයේ වෙසෙන නීග්‍රෝවරයෙකුට ජන්දය පාවිච්චි කරන්නට නොහැකි තාක් සහ නිව්යෝක් නගරයේ සිටින නීග්‍රෝවරයෙකුට තම ජන්දය පාවිච්චි කරන්නට කෙනෙකු නැති තාක් අපට සැනසීමට නුපුළුවන් වනු ඇත. නැත – නැත. සාධාරණය වතුර මෙන් ගලා යන තාක් ද නිවැරදි දෙය මහා ගංඟාවක් බවට පත්වන තාක් ද අපිට සැනසිල්ලක් නැත.

මෙතැන සිටින ඔබ සමහර දෙනෙක් ඉතාම දුෂ්කර තත්වයන් පසු කරමින් මෙතැනට පැමිණ ඇති බව මා නොදන්නවා නොවේ. නිදහස සොයා යන මේ ගමනේදි සමහරු පොලිසියේ කෲර වදහිංසා නැමැති බියකරු සුළඟින් බැට කා ඇති බව ද නීතියේ දරුණු කුණාටු වලින් චුදිතයින් බවට පත්ව දඩුවම් විඳ ඇති බව ද මා නොදන්නවා නොවේ. ඔබලා නිර්මාණාත්මක දුක් විඳිමේ බලකායේ ඉපැරණි සෙබළුන් ය. ඔබට හිමි නැති වේදනා උසුලා සිටීම නිසා ඔබ නව පණක් ලබන බවට ඇති විශ්වාසය අත නොහැර ඔබේ කටයුතු වල යෙදෙන්න.

මේ තත්වය වෙනස් කළ හැකි බව හා වෙනස් කරන බවට විශ්වාසය ඇතිව නැවත මිසිසිපියට යන්න. අලාබාමාවට යන්න. ඡෝර්ජියාවට යන්න. අසරණත්වයේ නිම්නය තුළ ශෝකාන්තව වැළපීමෙන් වළකින්න.

මගේ මිත‍්‍රවරුනි, දුෂ්කර හා අපේක්‍ෂා භංගත්වයයෙන් පිරුණු මේ වත්මන මැද වුවද මම ඔබට කියමි. මේ ජාතිය නුදුරු දිනක දී නැගිට තමන් ගේ උරුමක්කාරයින්ගේ වචන වල නියම අරුතින් ජීවත් වනු ඇතැයි යන සිහිනයක් මට තිබේ. ඔවුන්ගේ ඒ වචන කෙසේද යත් : හැම මිනිසෙකුම සමානව නිර්මාණය කර ඇත. මේ අප පිළිගන්නා හා පෙනී සිටින සත්‍යයයි.

ජෝර්ජියාවේ රතු කඳු මුදුන් වල පැරණි වහලූන්ගේ දරුවන් හා පැරණි වහල් හිමියන්ගේ දරුවන් සහෝදරත්වයේ මේසය වටා එකට වාඩි වී සිටින හීනයක් මට තිබේ.

දැනට පීඩනයේ හා අසාධාරණයේ ගිනියමින් රත්ව ඇති කාන්තාරයක් බඳු වු මිසිසිපි රාජ්‍යය නිදහසේ හා යුක්තියේ රාජ්‍යයක් බවට පරිවර්තනය වන හීනයක් මට තිබේ.

මගේ දරුවන් හතරදෙනා ඔවුන් ගේ සමේ පැහැයෙන් නොව ඔවුන් ගේ චරිතයේ හරයෙන් මණින දේශයක ජිවත් වනු මම හීනයෙන් දකිමි.

මා අද දකින හීනයක් තිබේ. අල්බාමා දේශය, අද එහි ආණ්ඩුකාරයාගේ තොල් අතරින් ගලා යන බැහැර කිරීමේ හා අවලංගු කිරීමේ වචන වලින් පිරි තිබුන ද, කුඩා කළු කොල්ලන් හා කෙල්ලන් සුදු කොල්්ලන් හා කෙල්ලන් ගේ අතින් අල්ලාගෙන සහෝදර සහෝදරියන් සේ ඇවිදින දේශයක් වන සිහිනයක් මට තිබේ.

මම අද සිහිනයක් දකිමි. හැම කන්දක්ම කපා පහත් කර නිම්නයන් පුරවා රළු ගැට්ට සමතලා කොට ඇද වුනු භූමිය කෙලින් කොට දෙවියන් ගේ කීර්තිය සියල්ලන්ටම දැක ගත හැකි ලෝකයක් බිහිවන සිහිනය මම දකිමි.

මේ අපේ බලාපොරොත්තුව ය. මම නැවත දකුණට යන්නේ මේ විශ්වාසය ඇතුව ය. මේ විශ්වාසය සමඟ කටයුතු කිරිමෙන් අපට අපේක්ෂා භංගත්වය නැමැති කන්ද කපා බලාපොරොත්තුව නැමැති ගලක් සොයා ගත හැකිය. මේ විශ්වාසය නිසා අමිහිරි අක‍්‍රමවත් සිද්ධි වලින් ගහන වු අපේ දේශය සහොදරත්වයේ මිහිරි වාද්‍ය වෘන්දයකට පෙරළිය හැකිය. මේ විශ්වාසය ඇතිව අපට එකට වැඩ කිරීමට, එකට වැඳ යඥා කිරීමට, එකට සටන් කිරීමට, එකට හිරගෙට යාමට, එක් ව නිදහස වෙනුවෙන් නැගි සිටීමට, අපට නුදුරු දිනයකදී නිදහස ලබන බව දැන, ඒ සියල්ල කිරීමට පුළුවන් වනු ඇත.

මාගේ දේශය, ඔබේ දේශය, විමුක්තියේ රස පිරුණු දේශය වෙනුවෙන් මම ගයමි. මාගේ පියවරු මිනිසුන් කළ දේශය, වන්දනාකරුවන් ගේ සාඩමිබරය වූ දේශය, හැම කන්දකින්ම නිදහසේ හඬ ඇසේවා.

දෙවියන් ගේ සියලූ දරුවන් මෙවන් අරුතකින් එක්ව ගයන්නට එදින හැකිවෙනු ඇත්තේ ය.

ඇමරිකාවට ශ්‍රේෂ්ඨ ජාතියක් වීමට නම් මේ හීනය සත්‍යය විය යුත්තේ ය. ඒ නිසාම නිව් හෙමිස්ෆියර් ප‍්‍රාන්තයේ කඳු මුදුන් වලින් මේ නිදහසේ කාහල නාදය නැෙඟ්වා. නිව්යෝක් නගරයේ කඳු මුඳුන් වලින් එයම ප‍්‍රතිරාව නැගේවා. පෙන්සිල්වේනියාවේ කඳු ශිඛර ද ඊට එක් වේවා.

හිමෙන් වැසුණු කොලරාඩෝවෙන් ද වක‍්‍රව හැඩ ගැසුණු ශිඛරයන්ගෙන් යුත් කැලිෆෝනියාවෙන් ද එපමණක් නොව ගල් ශිඛර සහිත ජොර්ජියාවෙන් ද ඒ හඬ ඇසේවා. ටෙනෙසිනි සිට නැරඹිය හැකි කඳු මුඳුන් වලින් ද, මිසිසිපියේ පුංචි කඳු ගැට වලින් ද, හැම උස් හා මිටි කන්ඳකින් ම ද, මේ නිදහසේ කාහල නාදය ඇසේවා.

නිදහසේ නාදයට මෙසේ ඉඩ දෙන විට, එය හැම ගමකින් ම, හැම නගරයකින් ම, හැම ප‍්‍රදේශයකින් ම, හැම රාජ්‍යයකින් ම, ඇසෙන විට දෙවියන් ගේ සියලූ දරුවන්හට, කළු හා සුදු මිනිසුන් ට, යුදෙව්වන් හා කි‍්‍රස්තු භක්තිකයින් ට, ප්‍රොතෙස්තන්තවරු හා කතෝලිකයින් ට එකට අත් වැල් අල්ලා ගෙන පැරණි නීග්‍රෝවරුන්ගේ අධ්‍යාත්මික ගීතය ගැයිය හැකිය. අන්තිමේ දී නිදහස – අන්තිමේ දී නිදහස. සර්ව බලධාරි දෙවියන්ට ස්තුති වේවා. අපි අන්තිමේ දී නිදහස ලැබුවෙමු.

පැටලිලා ඇති – නායකයා හා නායකත්වය


නායකයා කියූ විට අත්‍යවශයෙන්ම පුද්ගලයෙකු අදහස් වේ. එපමණක් නොවේ. එයින් එක් තනි පුද්ගලයෙකු අදහස් වේ. නායකත්වය යන යෙදුම ඊට වඩා බොහෝ සෙයින් ව්‍යාකූල ය. විටෙක එය යෙදෙන්නේ එක් පුද්ගලයෙකුගේ මෙහෙයවීමේ කුසලතාවය දක්වන්නට ය. උදාහරණයක් ලෙස මෙසේ කියනු අපට දක්නට ලැබේ.

සරත්ගේ නායකත්වය කණ්ඩායමේ ජයග්‍රහණයට හේතු විය.

එවිට අපට සරත්ගෙන් ඔබ්බෙහි කිසිම දෙයක් නැතැයි හැගේ.

තවත් විටෙක එයින් අදහස් කරන්නේ තනි පුද්ගලයෙකු අතික්‍රමණය කරන සංකල්පයකි. එවිට කියවෙන්නේ පුද්ගලයන් කීප දෙනෙකු අතර බෙදාගත් භූමිකාවක් විය හැකි ය. තවත් පියවරක් ඉදිරියට ද තැබිය හැකි ය. එවිට පුද්ගල කණ්ඩායමක් ද අතික්‍රමණය කරන්නක් බවට එය පත් වේ. උදාහරණයක් ලෙස මෙසේ කියනු අපට ඇසේ.

ධර්මයම නායකත්වයේ ලා සළකන්න.

ඊට සමාන තවත් ප්‍රකාශනයක් වනුයේ ප්‍රතිපත්ති – එසේ නැතිනම් සාරධර්ම – එසේත් නැතිනම් හර පද්ධතිය – නායකත්වයේ ලා සළකන්න යන්න ය.

මා කැමති දෙවැනි අර්ථ නිරූපණයට ය.

නායකයාට ප්‍රතිපත්ති සාරධර්ම (ප්‍රකාශිත හර පද්ධතිය) රකින බවට වග බලාගැනීමේ වගකීම ඇතත් ඔහුට හෝ ඇයට පවා ඒවා ඉක්මවන්නට බැරි බවක් එයින් ඇගවෙන නිසා ය.

නායකයාගේ කාර්යය එවිට අයිතිකරුගේ කාර්යය නොව භාරකරුගේ කාර්යය වෙයි.

ඊට අමතරව ඔහුට සාරධර්ම හෝ ප්‍රතිපත්ති කණ්ඩායම සමග එක්ව වරින් වර විමසීමේ කාර්යය ද උරුම වේ. කිසිම ප්‍රතිපත්තියක් සාරධර්මයක් සර්ව කාලීන විය නොහැකි බැවිනි.

එහෙත් ජන කැමැත්ත ලැබෙතොත් මිස ඒවා වෙනස් කිරීමට නායකයාටවත් නොහැකි විය යුතු අතර ඒවා ඥානවන්තව විමසුමට යොමුකිරීමේ වගකීම පමණක් නායකයා විසින් දැරිය යුතු වෙයි. ඒ නිසාම භාරකරුගේ කාර්යයට අමතරව මේ විමසුම් ක්‍රියාවලියේ ඔහුට හෝ ඇයට පහසුකම් සපයන්නාගේ කාර්යය භාරය ද උරුම වේ.

නායකත්වය වරප්‍රසාදයක් ලෙස නොව වගකීමක් ලෙස දැරීමට නායකයාට සිදු වේ. ඒ නිසාම එය පිරිසකගේ සහභාගිත්වයෙන් ද ඊටත් වඩා පළල් පිරිසකගෛ් අනුමැතියට යටත්ව ද ඉසිලීමට නායකයාට සිදු වේ.

එවැනි නායකත්වයක් අද යුගයට වඩාත් උචිත වනවාට අමතරව වඩාත් තිරසාර ද වෙයි.

නායකයෙකුට වඩා නායකත්වයක් අවශ්‍ය යැයි මට හැගෙන්නේ ඒ නිසා ය. දෙවැන්නට මා වඩාත් කැමැත්තේ ඒ නිසා ය.

ජයග්‍රහණයේ රහස


1509824_686440654747970_1548254091_nජයග්‍රහණයට පියවරු රාශියකි. පරාජය හැම විටම පාහේ අවජාතක ය.

ජයග්‍රහණය ප්‍රීති ජනක ය. එය කොතරම් ද යත් දැක ගන්නට ඊයේ අවසන් වූ 20-20 ලෝක කුසලාන ජයෙන් අප උද්දාමයට පත් වූ ආකාරය පමණක් සෑහේ. කණ්ඩායම පමණක් නොව ලංකාවේ ජනතාව ද මහ රෑ වීදී පුරා කෑගසමින් ඔල්වරසන් දුන් අයුරු අපි දුටුවෙමු.

ඊට ප්‍රතිපක්ෂව ඉන්දියා කණ්ඩායමේ හැසිරීම පරාජය කොතරම් කටුක ද යන්නට අපට පෙන්වා දුන්නේ ය. තරගාවලියේ වීරයා වූ ද තරගයේ වැඩිම ලකුණු ගණනකට හිමිකම් කිවූ ද විනෝද් කෝලි පවා පසු වූයේ පසුතැවිල්ලකිනි.

ජයග්‍රහණයේ ප්‍රීතිය සමරණ බොහෝ දෙනෙකු නොසිතන කාරණය වන්නේ එය ලැබිය හැක්කේ දුෂ්කර ක්‍රියා සමයකින් පසු බව ය.

ඒ සදහා කුසලතා අවශ්‍ය ය. අචල ධෛර්ය හා නොවෙනස් විශ්වාසය අවශ්‍ය ය. උපාය මාර්ගික දක්ෂතා අවශ්‍ය ය. නිසි පුහුණුව හා සම්පත් අවශ්‍ය ය. සර්ව ආංශික දක්ෂතාවයකින් යුත් කණ්ඩායමක් තිබීම අවශ්‍ය ය. ඔවුන් තුළ දක්ෂතා වලට අමතරව කණ්ඩායම් හැගීම තිබීම අවශ්‍ය ය. කණ්ඩායම වෙනුවෙන් තම දායකත්වය සැපයීම මෙන්ම අවශ්‍ය විටෙක පෞද්ගලික ජය පරදුවට තබන පරිත්‍යාගශීලිත්වය අවශ්‍ය ය.

එවැන්නක් අැති කළ හැක්කේ අචල ප්‍රතිපත්තියක පිහිටන නායකත්වයකට ය. ප්‍රතිපත්ති අචල වුව ද උපාය මාර්ගිකව නම්‍යශීලී වීමට සමත් නායකත්වයකට ය. මිනිසුන් නම්‍යශීලීවීම සම්බන්ධයෙන් උරණ නොවනු ඇත්තේ නායකයා අචල ප්‍රතිපත්තියක පිහිටන විට ය. නායකයා පරිත්‍යාගශීලීත්වය පෙන්වන සංකේතයක් වන විට ය. කණ්ඩායමේ අරමුණ ජය ගැනීම අන් සියල්ලට වඩා ඉහලින් තබන විට ය. කණ්ඩායමට දායක වන්නන්ට නිසි ගෞරවය අත් කර දීමට කටයුතු කරන විට ය. නිල නායකයා නායක කම ඔලුවට නොගත් විටක ය. නායකත්වය පිළේ සෙසු අය සමග බෙදා ගත් විට ය. ජයෙන් ඔලුව උදුම්මා ගෙන හිතුවක් කිරීමට කටයුතු නොකළ විට ය. කණ්ඩායම තමන්ගේ හිතවතුන්ගෙන් හා මිත්‍රයන්ගෙන් නොව දක්ෂතා ඇති අයගෙන් පුරවන්නට කටයුතු කළ විට ය. ජේෂ්ඨයින් කල් ඉකුත්ව ගිය විට නව පරපුරට ඉඩ සළසමින් ඉවත් වන්නට කටයුතු කළ විට ය.

ක්‍රිකට් ජයට ශක්තිය දක්ෂතාවය පමණක් නොව නායකත්වය ද ප්‍රමාණවත් නොවේ. ඒ සදහා වාසනා ගුණයක් ද අවශ්‍ය ය. එහෙත් ඒ දෙක නැතිව නම් වාසනාවට කළ හැකි දෙයක් නැත.

එතරම් දක්ෂ නැති හැකියාවෙන් අඩු කණ්ඩායමක් පවා වාසනාව නිසා වරක් දෙකක් ජයග්‍රහණය ලබා ගැනීමට පුලුවන. එහෙත් එය නිරන්තරයෙන් ලැබෙන ජයකට පත් කර ගැනීමට අප කලින් දැක්වූ තව බොහෝ දේ අවශ්‍ය ය.

අපේ ජීවිතය ද ඊට වඩා වෙනස් නැත. ක්‍රිකට් ජය සමරනවාට අමතරව ඒ තුළින් උගන්නට ද උත්සහ කරමු. අපේ ජීවිතය ජය ගත හැක්කේ එසේ කළොත් පමණකි. රටක් ලෙස අපට ජය ගත හැක්කේ ද එසේ උගන්නට උනන්දු වීමෙනි.

සටහන අවසන් කිරීමට පෙර තව එක් කරුණක් ගැන ඔබේ අවධානය යොමු කිරීමට මම කැමැත්තෙමි. ඒ ක්‍රිකට් ක්ෂේත්‍රයේ අප දක්වන දස්කම් වෙනත් ක්ෂෙත්‍රවල එපමණින්ම දැක්වීමට අපට නොහැකි ව ඇත්තේ ඇයි ද යන්න ය. එය වඩාත් දැඩිව අපේ අවධානයට ලක් විය යුතු කාරණයකි.

රටටම ආදර්ශයක් වන කොත්මලේ ප්‍රාදේශීය ලේකම්තුමාගේ – මේනක හේරත් මහතාගේ – නායකත්වය


රාජ්‍ය සේවය වෙනස් කිරීමට අපහසු දෙයක් යැයි නිතර කියන කතාවේ ඇත්තේ සම්පූර්ණ සත්‍යයම නොවන බව වටහා ගැනීමට ඔබ යා යුත්තේ කොත්මලේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කාර්යාලයට ය.

එහි පිටත පෙනුම සුන්දර ය. ඇතුළත වැඩ පිළිවෙල ය. සේවා ලාභියෙකුට අවශ්‍ය සියළු මග පෙන්වීම කාර්යාලයේ පිවිසුම් දොරකඩදීම ලැබේ.

ඔබව පිළිගනු ලබන්නේ අත් එක් කොට ආයුබෝවන් වනක්කම් කියන ත්‍රෛයි භාෂාවෙන් ඔබ හා සන්නිවේදනයේ යෙදීමට සූදානම් තුන් කට්ටුවකි. ඔවුන්ගේ මුහුණේ මිත්‍රත්වයේ සිනහව ද ඔවුන්ගේ තෙපුළේ වදනේ කාරුණිකත්වය ද මොනවට ගැබ්ව තිබේ.

ඔබේ වැඩය විමසා එය එක් දින සේවාවකට අදාළ නම් ඔබව එක් දින සේවා කවුළුව වෙත යොමු කිරීමට ඔවුන් කාරුණික ය. එසේත් නැතිනම් ඔබගේ ඉල්ලීම සම්බන්ධ ලියකියවිලි බාර ගෙන ඔබට අවශ්‍ය සේවය සැළසීමට ඔවුන් සූදානම් ය.

එක් දින සේවාවකට යන ඔබට ඒ සේවාව සඳහා ගන්නා කාලය කුමක් ද ඒ සදහා යම් මුදලක් වැයවේ ද නැත් ද වැයවේ නම් ඒ මුදල කොපමණ ද ඒ සදහා ඔබ සතුව තිබිය යුතු ලේඛන මොනවා ද යන තොරතුරු පහසුවෙන් කියවිය හැකි පුවරුවකින් ලබා ගැනීමට ද පුළුවන.

කිසියම් සේවාවක් සඳහා කවරෙකු හෝ අල්ලසක් ඉල්ලයි නම් හෝ අනවශ්‍ය ලෙස කරදර කරයි නම් ඔබට ඇමතිය හැකි දුරකථන අංක කීපයක් ද ඉහළින් පෙනෙන සේ එල්ලා තිබේ. ප්‍රාදේශීය ලේකම් ගේ සහකාර ප්‍රාදේශීය ලේකම් ගේ රාජ්‍ය පරිපාලන අමාත්‍යංශයේ ප්‍රාදේශීය පරිපාලනය බාර අතිරේඛ ලේකම් වරයාගේ අල්ලස් කොමිසමේ දුරකථන අංක ඒ අතර වෙයි.

ඔබේ අවශ්‍යතාවය සපුරාලීම සදහා වෙනත් ආයතනවල අනුමැතිය හා විමසීම අවශ්‍ය කාරණා සඳහා එක් දින සේවයක් සැළසීම අපහසු බැවින් එවැනි විටෙක ඔබේ ලිපි ලේඛන බාර ගෙන ඔබේ සේවය සඳහා යොමු අංකයක් හා විමසීමට දුරකථන අංකයක් සහිත කාඩ්පතක් ඔබට ත්‍රෛයිභාෂික කවුළුවෙන් ලැබේ. ඔබේ දුරකථන අංකය දීමෙන් ඒ ගැන ප්‍රගතිය වරින් වර ඔබට ලබා ගැනීමේ වරය ද දී තිබේ. ඔබේ සේවාවට අදාළ තොරතුරු පරිගණක ගත කළ වහාම ඔබේ දුරකථනයට බොහෝ විට ඔබ එම ස්ථානයෙන් ඉක්ම යාමට මත්තෙන් එස්එම්එස් පණිවුඩයක් ලැබේ. සේවාව සම්පූර්ණ වූ සැණින් ඔබට ඒ සම්බන්ධව ද පණිවුඩයක් ලැබේ. ඒ අතරතුර යම් පැහැදිළි කර ගැනීමක් හෝ ලේඛනයක ප්‍රශ්නයක් ඇත්නම් ඒ පිළිබඳව ද ඔබව දැනුවත් කෙරේ.

මේ එක ද කටයුත්තක් සඳහාවත් කාර්යාලය ඇතුළට යෑම අවශ්‍ය නොවේ. ඔබට ගනුදෙනු කිරීමට සිදුවන්නේ මේ පෙරටු කාර්යාලය (ත්‍රෛයිභාෂික කවුළුව හා එක් දින සේවා කවුළුව) සමග පමණකි.

අවශ්‍ය ඉදිරි කටයුතු පසු කාර්යාලයෙන් කරවා ගත හැකි අතර බොහෝ බලතල විමධ්‍යගත කොට ඇති නිසා ඒවා ඉතා ඉක්මණින් කරවා ගැනීමට ද හැකි ය. ඊට අමතරව ඔබ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කාර්යාලයට පැමිණ ඇත්තේ ග්‍රාම නිලධාරීයා ලවා අවශ්‍ය රෙකමදාරු ලබා ගැනීමෙන් පසුව වීම නිසා ප්‍රාදේශීය ලේකම් කාර්යාලයේ වැඩ කටයුතු ඉක්මණින් සිදු කිරීමට එය ද රුකුළක් වී ඇත.

මෙවැනි බ්ලොග් සටහනකින් ආවරණය කළ නොහැකි තරමේ විස්තර රාශියක් කොත්මලේ ප්‍රා ලේකම් කාර්යාලය ගැන කියන්නට තිබේ.

මේ සියළු වික්‍රමයන් පිටුපස සිටින නායකයා ප්‍රාදේශීය ලේකම් මේනක හේරත් මහතා ය. ඔහුම කියන පරිදි මේ සියළු වෙනස්කම් ඔහු කර ඇත්තේ තනියම නොවේ. කාර්යාලයේ බොහෝ දෙනා හවුල් කර ගනිමිනි. රාජ්‍ය කළමනාකරණ අමාත්‍යංශය ප්‍රමුඛ තවත් ආයතන වෙතින් පළ කළ අනුග්‍රහයට ද ස්තුතිවන්ත වන්නට ය. එක් එක් දියුණු කිරීමක් පිටුපස සිටි සිය කාර්යාල සගයින් ඔහු නමින්ම හඳුන්වා දුන්නේ ය. තමන්ගේ තනි භුක්තියට සියල්ල සින්න කර ගැනීමට මග බලන නායකයන්ගෙන් අඩුවක් නැති අපේ රටට මේනක ආලෝකයකි.

ඔහු වෙනස් කර ඇත්තේ කාර්යාලයේ පිවිසුම් දොරටුව හා කවුළු පමණක් නොවේ. ඇතුළත ද ඔහු සහ ඔහුගේ සගයින් විසින් නැවත සකස් කර තිබේ. ඔහුගේ කටයුතු නිසා ආල‍ෝකය ලැබී ඇත්තේ ඔහුගේ සේවා ලාභීන්ට පමණක් නොවේ. ඔහුගේ සේවකයන්ට ද එයින් අති විශාල සතුටක් හා සහනයක් ලබන බව ඔවුන් තම තමන්ගේ කතාව කීමේ දැක්වූ උද්යෝගයෙන්ම අපට පැහැදිලි වූයේ ය.

නොයෙකුත් හේතු ඉදිරිපත් කරමින් තමන්ගේ දෙවැනියාටවත් බලතල දීමට අදිමදි කරන රටක ඔහු නිර්ලෝභිව තම බලය සහකාර ප්‍රාදේශීය ලේකම් බුද්ධික මහතා ඇතුළු සෙසු අය සමග බෙදා ගෙන තිබුනේ ය. ඒ නිසා ම ඒ හැම කෙනෙකුටම නිසි ගෞරවයක් කාර්යාලය තුළ ලැබී තිබුනේ ය. ඔවුන් හැම දෙනෙකුම පාහේ තමන්ට ලැබුණු බලය වගකීමකින් යුතුව භාවිතා කරන බව ද මේනක අප සමග කීවේ ය.

තව ලියන්නට බොහෝ දේ ඉතිරිව තිබේ. එහෙත් ඒ සියල්ල මෙවැනි සටහනකට අතුළු කළ නොහැකි ය.

මේනක හේරත් මහතාට හා ඔහුගේ කණ්ඩායමට සුභ පතන අප අමතර වශයෙන් ප්‍රාර්ථනා කරන්නේ සෙසු කාර්යාලයන් ද නුදුරේදීම ඒ තත්වයට පත්වේවා යැයි කියා ය.

(කොත්මලේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කාර්යාලය දැක බලා ගැනීමට හැකි වූයේ රාජ්‍ය කළමනාකරණ ප්‍රතිසංස්කරණ අමාත්‍යංශයේ අනුග්‍රහය නිසා ය. ඒ අමාත්‍යංශයට හා එම වැඩපිළිවෙළට මග පෙන්වූ හා එය සංවිධානය කළ ලේකම් බන්දුසේන මහතා ඇතුළු කාර්යය මණ්ඩලයට අපගේ ස්තුතිය හිමි වේ).

වෘත්තීය සමිති – ඇයි අවුල් ද?


වෘත්තීය සමිති නිසි ලෙස පාලනය නොකිරීම ආරවුල් ඇති වීමටත් එයින් ආයතනයේ සැළසුම් කඩාකප්පල් වී තරගකරුවන්ට අනවශ්‍ය වාසි ලැබීමටත් හේතු වේ. සමහර අර්බුද කෙතරම් දිග් ගැස්සෙන්නේ ද යත් ආයතනය වසා දැමීමෙන් ඒවා කෙළවර වන අවස්ථා බොහෝ ය. ඒවා නිසි ලෙස පාලනය කිරීමෙන් ආයතනයේ අභිවෘද්ධියටත් දිගු කාලීන ස්ථාවරත්වයටත් මග පෑදෙයි. මේ ප්‍රතිපක්ෂ ප්‍රතිඵල දෙක පිළිබඳ නොදන්නා කළමනාකරුවන් අල්ප ය. ප්‍රශ්නය ඇත්තේ ඒ බව දන්නා අයටත් මේ සම්බන්ධයෙන් කටයුතු කිරීමට නොහැකිව තිබීම ය.

එක්කෝ බිය නැතිනම් අවිනිශ්චිතතාවය මීට හේතුව ය. ඒ දෙකම කළමනාකරුවන් තල්ලු කරන්නේ වැරදි අස්ථානයන්ට ය. එක්කෝ කළමනාකරුවා වෘත්තිය සමිතිවලට බිය වී එහි හිරකරුවෙක් වෙනු ඇත්තේ ය. නැතිනම් බය නිසාම ප්‍රහාරයන් එල්ල කරන්නට ගොස් නිෂ්ක්‍රීය බලවේගයක් අනවශ්‍ය ලෙස අවදි කරවා ගන්නේ ය.

වෘත්තීය සමිති කළමනාකරණයේ දී කළමනාකරුවන් තේරුම් නොගන්නා එක් ප්‍රධාන කාරණයක් නම් වෘත්තීය සමිති ද මිනිසුන් මෙන්ම විවිධ බව ය. විවිධ ආකාර ගන්නා බව ය. එය සමග ගනුදෙනුව එකම සූත්‍රයකට ලඝු කළ නොහැකි බව ය. වෘත්තීය සමිති හා ඒවා ක්‍රියාත්මක වන පසුබිම හරිහැටි තේරම් ගත් විට බිය ද අවිනිශ්චිතතාවය ද නැති වේ. එවිට වෘත්තිය සමිතියට ද එය ක්‍රියාත්මක වන වටපිටාවට ද අනුරූප පියවර ගත හැකි ය.

වෘත්තිය සමිතියක භූමිකාව බොහෝ විට වෘත්තීය සමිතියේ නායකත්වය අනුව ද සමාජිකයින්ගේ ස්වභාවය අනුව ද ඔවුන්ගේ පරිණතභාවය අනුව ද ආයතනයේ ස්වභාවය අනුව ද ආයතනය අයත් කර්මාන්ත ක්ෂේත්‍රය අනුව පමණක් නොව රටක දේශපාලන පරිසරය අනුව ද වෙනස් වෙයි.

වෘත්තීය සමිති නායකත්වයට පත් වන සමහර අයට අවශ්‍ය වන්නේ සාමාජිකයින් අතර තමන් වීර චරිතයක් වීමට ය. තවත් අයට අවශ්‍ය වන්නේ ඒ තනතුර හා බලය තමන්ගේ පුද්ගලික වාසි සඳහා කේවල් කිරීමට භාවිතා කළ හැකි මෙවලමක් ලෙස යොදා ගැනීමට ය. තවත් අයට අවශ්‍ය වන්නේ වෘත්තීය අයිතිවාසිකම් දිනා ගැනීමට හැකි යාන්ත්‍රණයක් ලෙස වෘත්තීය සමිතිය භාවිතා කිරීමට ය.

කළමනාකරණයට වෘත්තීය සමිති හා ගනුදෙනු කිරීමට උපයෝගී කර ගත හැකි උපාය මාර්ගයන් නායකත්වයේ මේ වෙනස්කම් වලට අනුව වෙනස් වේ. වීර චරිතයක් වීමේ අභිලාෂයම මිනිසුන් වැරදිවලට යොමු කරන්නේ ය. එවැන්නන් නිසි වෙලාවට අනාවරණය කිරීමෙන් පාලනය කළ හැකි ය. පුද්ගලික වාසි සදහා කේවල් කරන්නන් පාලනය කිරීමට ද ඒ උපාය මාර්ගයම යෙදිය හැකි ය. තෙවැන්නන් සමග කළ යුත්තේ එක්ව වැඩ කිරීම ය. මක් නිසා ද යන් තෙවැන්න කළමනාකරුගේ ද අභිලාෂය විය යුතු බැවිනි.

වෘත්තීය සමිති බොහෝ විට කළමනාකාරිත්වයට තමන්ගේ කළමනාකාරිත්වය පිළිබඳ සැබෑ චිත්‍රයක් ලබා ගත හැකි දර්පණ තලයකි. එහි අගය දන්නා කළමනාකරුවෝ වෘත්තීය සමිති සමග කිට්ටු ගනුදෙනුවක් පවත්වා ගෙන යති.

සාමාජිකයින් නොමේරුණු පිරිසක් නම් ඔවුන්ගේ ලෝකය ගැන දැනුම අල්ප නම් එවන් පිරිසක් ඕනෑම දිසාවකට රැගෙන යා හැකි ය. ඔවුන් සමග කිට්ටුවෙන් සිටීමෙන් ඔවුන් වෙනත් මගකට ගෙන යෑමේ ඉඩ ඇහිරිය යුතු ය.

ආයතනය අයත් වන්නේ ප්‍රසාරණය වන කර්මාන්ත ක්ෂෙත්‍රයකට නම් මිනිසුන් අරගල මාවක වෙනුවට තෝරාගන්නේ වඩා දියුණුවන ආයතනයක රැකියාවක් සොයා යෑමේ ඉඩ ය. ඒ වෙනුවට එය සංකෝචනය වන කර්මාන්ත ක්ෂේත්‍රයකට අයත් නම් එවැනි ඉඩක් නැති ය. ඒ නිසාම වෘත්තීය අයිතිවාසිකම් ආයතනය හරහාම ලබා ගන්නවා හැර වෙනත් විකල්පයක් ඔවුන්ට නැත. එවන් අවස්ථාවක කර්මාන්ත ක්ෂෙත්‍රයේ සංකෝචනය පිළිබඳව ඔවුන් දැනුවත් කර එක්ව ඉන් ගොඩ ඒමට මං සෙවීමට හැර වෙන විසඳුමක් කළමනාකරුවන්ටවත් වෘත්තීය සමිතිවලටත් නැත.

රටක දේශපාලන අස්ථාවරභාවයක් පවතින්නේ නම් එහි අතුරුඵල කර්මාන්ත ක්ෂෙත්‍රය තුළට කාන්දුවීම වැළැක්විය නොහැකි ය. රජය ස්ථාවර නම් දේශපාලන කැළඹිලි නොමැති නම් ආර්ථිකය ඉදිරිගමනක යයි නම් ඒ සියල්ල වෘත්තීය සමිති එක්තරා දුරකට ස්වයං පාලනයකට යොමු කරයි. එහි ප්‍රතිපක්ෂය වෘත්තීය සමිති සටන් මගට ගෙන යයි. මේ ගැන කළමනාකරුවෙකුට කළමනාකරුවෙකු ලෙස කළ හැකි යමක් නැත. එහෙත් පුරවැසියෙකු ලෙස විශාල වැඩක් කළ යුතුව තිබේ. වඩාත් වැදගත් වන්නේ මෙවැනි තත්වයකට රට පිරිහීම වැළැක්වීමට මුල සිට පියවර ගෙන තිබීම ය.

මේ සටහන අවසන් කිරීමට මත්තෙන් අපට කිව යුතුව ඇත්තේ වෘත්තිකයන්ගේ සැබෑ වෘත්තිය අයිතිවාසිකම් වෙනුවෙන් කළමනාකාරිත්වය පෙනී සිටින්නේ නම් ඒ සඳහා වෙනම සමිතියක අවශ්‍යතාවය පැන නොනගින බව ය. වෘත්තීය සමිති කළමනාකරණයේ අවසාන ඉලක්කය ඒ එල්ලය තබා ගන්නේ නම් ද එය කරා ළගා වන තෙක් සම්පූර්ණ චිත්‍රයම විමසා ඊට ගැලපෙන උපාය මාර්ගයන් අනුගමනය කරන්නේ නම් ද කළමනාකරණයට වෘත්තීය සමිති හිසරදයක් වන එකක් නැත.