කදු නගින්නන්ගෙන් කළමනාකරුවන්ට පාඩමක්


කදු නැගීම අමාරු ය. දිවි මකුළුවන් නිසා අල්ලා ගැනීම සම්බන්ධයෙන් ගහක් ගැන විශ්වාසය තැබිය නොහැකි ය. පහසුවෙන් ගැලවෙන නිසා පය තැබීමට ගලක් ගැන විශ්වාසය තැබිය නොහැකි ය. ඒ නිසා මේ සදහා ධෛර්ය හා නිර්භීතභාවය පමණක් ප්‍රමාණවත් නොවේ. උපාය මාර්ගික දක්ෂතාවය ද ඊට අවශ්‍ය ය.

සමහර විට පය ගැසුවොත් බුරුල්වී ගැලවෙන බව දැන දැන ගල් මත අඩි තැබිය යුතු ය. ඒ ඊට වඩා ශක්තිමත් තැනකට පැන ගැනීමේ තාවකාලික අඩිතාලමක් ලෙස සළකා ගෙන ය.

තත්පර ගණනක් ඇතුළත ගල බුරුල්වී ලිස්සා යෑමට පෙර ඊළග ශක්තිමත් නවාතැන වෙත පැමිණිය යුතු ය. බුරුල් ගල අඩිය තැබිය හැකි පරිපූර්ණ නවාතැනක් නොවෙන බව දැන දැනම ඒ මත අඩිය තැබීම පහසු නැත. එහෙත් එය කළ යුතු ය.

මේ කතාව මා හා කීවේ මගේ ව්‍යාපාරික මිතුරෙකි. ඔහු සිය ව්‍යාපාරය ආරම්භ කරන්නට ප්‍රථමයෙන් භුගර්භ දෙපාර්තමේන්තුවට අනුයුක්ත වැඩ කළ අයෙකි. කදු නැගීමේ කාර්යයේදී ඔහු උගත් දෑ ඔහු සිය ව්‍යාපාරික උපායමාර්ග සකසා ගැනීම සදහා භාවිතා කරන්නේ ය.

කන්දක් කෙලින් නැගීම අමාරු ය. එහෙත් වටරවුමක් ගැසීමෙන් කදු මුදුනට ඊට ඉක්මණින් ලංවිය හැකි ය. කෙලින් කදු නැගීමට තනන්නෝ අගාධයන්ට වැටී නැසෙති. ක්‍රම ක්‍රමයෙන් වටයක් ගසා මුදුනට ලගා වෙන්නන් කල් වේලා ගත්ත ද අවසාන ඉලක්කයට ලං වන්නෝ ය. කදු නැගීමේ මේ අත්දැකීම ද අපට අගනා පාඩමක් කියා දෙයි. ඒ ඉවසිල්ලෙන් යා යුතු මග තෝරාගන්නා ලෙස ය. ඉලක්කයෙන් අන්ධ නොවන ලෙස ය.

කදු නැගීම සම්බන්ධයෙන් අත්දැකීම් ඇති අයට අපෙන් ආරාධනාවක් තිබේ. කදු නැගීමේ අනුගමනය කළ යුතු සුක්ෂම උපා අප සමග බෙදා ගන්නා ලෙස ය. එයින් කළමනාකරණ උපාය මාර්ග සකසා ගැනීමට මගක් විවෘත කර ගැනීම අපේ අරමුණ ය.

බොහෝ දෙනෙක් ඉගෙන ගන්නට හදන්නේ පොත් වලිනි. එහෙත් ජීවිතය අපට නොමිලේ පාඩම් උගන්වන බව ඒ අය අමතක කරති.

එහෙම කිව්වහම හිතෙන්නේ පොත් කුමකට ද කියා ය. එහෙම බැලුවහම මෙවැනි බ්ලොග් සටහන් වලින් ද වැඩක් නැත.

අනෙක් අතට ජීවිතයෙන් දෙන එහෙත් අපට මගහැරුණු පාඩම් පවා අපට මුණ ගස්වන්නේ පොත් ය. මෙවැනි ලේඛනය. එහෙම බැලුවහම පොතුත් ජීවිතයත් අතරින් එකක් තෝරා ගැනීමේ තේරුමක් නැත. කදු නගින්නන්ගෙන් තවත් උපා ලැබුනොත් ඒවා ගැන කියන්නට තවත් සටහනක් වෙන් කිරීමට අප කැමති ය.

Advertisements

කළමනාකරණය පොත පතින් උගත යුතු විද්‍යාවක් ද අභ්‍යාසයෙන් ප්‍රගුණ කළ යුතු කලාවක් ද?


කළමනාකරණය ප්‍රගුණ කළ යුතු කලාවක් යැයි ද ඒ නිසා එය පොත පතින් හෝ පාඨමාලාවකින් උගත ගත නොහැකි යයි ද ප්‍රබල මතයක් සමාජය තුළ වෙයි.

එය එකම වෙලාවක ඇත්ත ද බොරු ද වෙයි.

ඇත්ත වන්නේ කළමනාකරණයේදී බොහෝ අඥාතයන් තිබියදී තීරණ ගැනීමට සිදුවන නිසාම එහැම පිටින්ම තාර්කික මනසකින් හෝ කිසියම් සූත්‍රයකට අනුව හෝ එය කළ නොහැකි නිසා ය. එසේ කළ නොහැකි දේ පාඨමාලාවකින් හැදෑරිය නොහැකි ය. එය ජීවන අත්දැකීම්වලින් වැරදි කිරීම තුළින් අභ්‍යාසයෙන් ඉගෙන ගත යුතු වෙයි.

එය බොරුවන්නේ මිනිස් හැසිරීම් ද සමාජ හැසිරීම් ද භෞතික දේ තරමට නොවූවත් එක්තරා දුරකට පුරෝකතකයන් කළ හැකි ලෙස සංවිධිත දැනුමක් බවට සමාජ විද්‍යාඥයින් හා මනෝ විද්‍යාඥයින් විසින් පත් කර ඇති නිසා ය. ඒ නිසාම ඒ සංවිධිත දැනුමෙන් මග පෙන්වනු ලැබීමෙන් වඩා යහපත් වඩා දියුණු මැදිහත් වීමක් කළමනාකරුවන්ට කළ හැකි නිසා ය.

එසේවුව ද සාමාන්‍යකරණය කරන ලද දේ පවා යම් පරාසයක යම් යම් තත්වයන් යටතේ වෙනස් ලෙස ක්‍රියාකළ හැකිවීමේ ඉඩ නිසා ම කළමනාකරණය කල් ඇතිව කරන ලද දෘඩ සැළසුමක් ඔස්සේම ගෙන යා නොහැකි වන අතර බොහෝ හැඩ ගැසීම් හා සංශෝධන සහිතව මෙහෙවිය යුතු ය.

මෙයින් කියන්නේ කළමනාකරණය විද්‍යාවක් ලෙස මුළුමනින්ම සැළකිය නොහැකි වුව ද ඊට අදාළ නීතිරීති වෙනම හැදෑරිය හැකි බව ය. ඒවා යොදාගැනීමේ දී භෞතික විද්‍යාෙව් දී මෙන් කෙළින්ම යොදා ගැනීමට බැරි තරමට සංකීර්ණ වන මුත් ඒවායින් යම් මග පෙන්වීමක් ගත හැකි බව ය. ගත යුතු බව ය.

ඒ මග පෙන්වීමට එහෙම පිටින්ම නතු නොවී විකාශය වන ක්‍රියාවලිය දෙස විපරමින් බලමින් අවශ්‍ය වෙනස්කම් සිදුකළ යුතු බව ය. මුල් සැළැස්මෙන් වෙනස් කළ යුතු තැන ඒ සදහා මැදිහත් විය යුතු බව ය.

විද්‍යාව හැදෑරූ බොහෝ දෙනෙකු මේ අවිනිශ්චිතතාවය ඉවසන්නේ නැත. ඔවුන්ට අවශ්‍ය ගණිතමය සමීකරණවලින් ලබා ගත හැකි උත්තර ය. එවැන්නක් කළමනාකරණය හැදැරිමෙන් නොලැබෙන කල ඔවුන් කළමනාකරණය විද්‍යාවක් නොවේ යැයි බැහැර කරමින් තමන්ගේ පරිඥානයේ (common sense) සහය පමණක් ගනිති. ඒ පරිඥානය එතරම් පළල් නොවූ එකක් වූ කල ආයතනවලට දෙවියන්ගේ පිහිට ය. ඒ මදිවාට ඒ පරිඥානය තුළ ඇත්තේ සූත්‍රගත කරන ලද දැනුමක් වූ කල හා ඒ සූත්‍ර කෙනෙකුගේ පෞද්ගලික අත්දැකීම් මත පමණක් පදනම් වූ විට එයින් සැපයෙන මගපෙන්වීම සමහර විට අනර්ථකාරී විය හැකි ය.

දක්ෂ කළමනාකරුවෝ කළමනාකරණය විද්‍යාවක් ලෙස හදාරන්නට උනන්දුවන අතර ඉන් ඔබ්බට ද ගොස් එහි සීමා පිරිසිද දැන සිය පරිඥානයන් ඊට එක් කර වඩාත් සාර්ථක තීරණ ගනිති.

කළමනාකරණයේ විද්‍යාත්මක පදනම ශරීර කූඩුවක ඇටසැකිල්ල මෙනි. එහි කලාවේ දායකත්වය ඒ ඇට සැකිල්ල වටා ඇති ලේමස් මෙනි.

පොතේ හැටියට කළමනාකරණය කරන්නන්ටත් පොත විසිකොට ඊට ගරහමින් කළමනාකරණය කරන්නන්ටත් සිදු වන්නේ එක්කෝ ඇටසැකිල්ලක් වීමට ය. නැතිනම් මස් වැදැල්ලක් වීමට ය. ඔවුන්ට කිසිදා ශරීරයක් නම් විය නොහැක්කේ ය.