අලුත්ගම බේරුවල ගැටුමේ – පරාවළල්ලක් වූ තොරතුරු


යුද්ධයක දී ගැටුමක දී මුලින්ම අනතුරට ලක් වන්නේ සත්‍යය (තොරතුරු) යයි කියමනක් තිබේ. අලුත්ගම බේරුවල ගැටුමේදී එහි සත්‍යතාවය මොනවට පැහැදිලි විය. මිනිසුන් හා දේපලවලට කරන හානියට වඩා තොරතුරුවලට සිදුවන හානිය නිසා ඇති වන අතුරු විපාක අති මහත් ය. එය නැවත නැවතත් පරාවළල්ලක් ලෙස කැරකී අවුත් මිනිසුන්ට හා දේපලවලට හානි සිදු කරන නිසා ය.

තොරතුරු ගලා යාම පාලනය කිරීම ගැටුමක් වැඩි දියුණු නොවී සමතයකට පත් කිරීමේ එක් ක්‍රමයක් ලෙසට සමාජය තුළ පිළිගැනීමට ලක්ව තිබේ. අලුත්ගම බේරුවල සිද්ධියේදී රජයේ මැදිහත්වීම මත මාධ්‍ය ඒ ගැන තොරතුරු පළකිරීමෙන් වැළකී සිටියේ ඒ අනුව විය යුතු ය. එහෙත් තොරතුරු ගලා යෑම නැවතුනේ නැත. ඇති වූ හිස්තැන පිරවනු ලැබුයේ ඕපා දූප කටකතා හා උවමනාවෙන් පළ කරන ලද ද්වේශ සහගත බොරු මගිනි.

තීරණ ගැනීමේදී මිනිසුන් පදනම් වන්නේ තොරතුරු මත ය. ඒ නිසා ම තොරතුරු පිළිබඳ පිපාසාවක් මිනිසුන් තුළ තිබේ. විශේෂයෙන්ම වසන් කරන්නට තතනන විට ඒ ගැන උනන්දුව කීප ගුණයකින් වැඩි වේ.

තොරතුරු නැති තැන කටකතා නැතත් අතීතය අනුසාරයෙන් උපකල්පනයන්ට එළඹෙන්නට මිනිස්සු කටයුතු කරති. මේ උපකල්පන අනුමානයන් පමණකි. ඒවා වැරදි වන්නට ද පුලුවන. ඒත් තොරතුරු නැති විට ඒවා සත්‍ය ලෙස පිළිගෙන තොරතුරු වලින් ඇති කරන හිඩස ඒවායින් පිරවීමට සිදු වේ.

තොරතුරු තාක්ෂණය දියුණු වී ඇති අද වැනි යුගයක සැගවීම කොතරම් සාර්ථක ද යන්න අමතරව මතු වෙන ගැටළුවකි. මේ සිද්ධිය ගැන නිල මාධ්‍ය නිහඩව සිටිය දී නිල නොවන මාධ්‍ය සක්‍රීය ලෙස මැදිහත් වුනු බවත් ජාත්‍යන්තර මාධ්‍ය සිද්ධිය ගැන පළ කර තොරතුරු ද සීමිත පිරිසකට වුව ලබා ගත හැකි වූ බවත් අපි දනිමු.

අලුත්ගම බේරුවල ගැටුම තුළ අප දැක්කේ තොරතුරු පාලනය නොකිරීමේ ගැටළු නොවේ. එසේ පාලනය කිරීමෙන් ඇති වූ ගැටළු ය.

නිල ප්‍රවෘත්තියක් බොහෝ විට සැක හැර දැනගෙන ඉදිරිපත් කරන්නේ නමුදු නිල නොවන ප්‍රවෘත්ති පිළිබඳ එවැනි වගකීමක් නැත. ඒ නිසා නිල මාධ්‍යයන්ට නිල නොවන ලෙස හෝ වාරණ පැනවීම ඇති කරන්නේ වඩාත් අයහපත් තත්වයකි.

සැකය විචිකිච්ඡාව අතිශය භයානක ලෙස සිද්ධියෙන් පසු ද ඉතිරිව තිබේ. වැරදි කරුවන් කවුද සිද්ධිය ඇති වූයේ කෙසේ ද එවැනි සිද්ධි මතු ඇති නොවන තැනට වැඩ කටයුතු සිද්ධ වෙනු ඇත් ද යන ප්‍රශ්න සියල්ල එලෙසම ඉතිරිව තිබේ.

නීතිය හා සාමය රකින ආයතන ඒවා නිසි ලෙස ඉටු කළේ ද එසේ නොවූයේ නම් ඒ මන්ද? පුංචි සිද්ධියකින් ඇරඹුන මේ ගැටුම මහා අර්බුදයක් බවට ප්‍රකාශයට පත් වූයේ මේ ආයතනවල තිබෙන කුමන අඩුපාඩු නිසා ද? මෙවැනි අර්බුද විනාශකාරී ලෙස විකාශනය වීම වළක්වන්නට රටේ පවතින නීති ප්‍රමාණවත් ද? ඒ ප්‍රශ්නවලට ද හරි හමන් උත්තර සොයා ගත නොහැක්කේ ගැටුම ද අදාළ විශ්වාසනීය තොරතුරු නැති නිසා ය.

සමහරු කියන විදිහට මේ ගැටුම වර්ධනය වීමට පොලීසිය හා හමුදාව ද හේතූ වුයේ නම් ඔවුන් විසින් කරන පරීක්ෂණයකින් සැබෑ වැරදි කරුවන් අසුවේ ද යන ප්‍රශ්නය ද බරපතළව මතුව තිබේ. මාධ්‍යවල මිනිසුන් නගන ප්‍රශ්න තුළ මේවා නිරූපනය වේ.

කළමනාකරුවන්ට මෙයින් උගත හැකි පාඩම වන්නේ තොරතුරු වසන් කිරීමට වඩා සැබෑ තොරතුරු හෙලිදරව් කිරීම බොහෝ තත්වයන් යටතේ වඩා යහපත් බව ය. ඊට අමතරව වැරදි තොරතුරු වැරදි බව ඔප්පු කර පෙන්වීම ද ඊට අමතරව වැදගත් බව ය.

දැනුවත් මිනිසුන් සෑම විටම වඩාත් හොදින් හැසිරෙන අතර සගවන විට සගවන්නේ සගවන්නට දෙයක් තියෙන නිසාය යන හැගීම ඇතිවීම එහි දී සැළකිල්ලට ගත යුතු ය.

තොරතුරු දැන ගැනීමට ජනතාවට (හා සේවකයන්ට) අයිතියක් ඇතිවා පමණක් නොවේ. නිවැරදි තොරතුරු සැපයීමට වගකීමක් ද කළමනාකාරිත්වයට තිබේ. ඊටත් අමතරව එසේ නොකර සිටීමෙන් දැනුවත් සමාජයක වඩාත් වැඩි පාඩුව ද උරුම වන්නේ කළමනාකරිත්වයට ය. ඒ නිසා තොරතුරු සැපයීමට දැඩි වුවමනාවක් ද කළමනාකාරිත්වයට තිබිය යුතු ය.

Advertisements

අලුත්ගම බේරුවල අර්බුදය – චක්‍රය කරකනවා ද? ඉන් මිදෙනවා ද?


දැන් ගිනි ගෙන අවසාන ය. බිලි ගෙන අවසාන ය.

මුලින් ඇති වුනේ පුංචි විරසකයකි. දැන් එය විශාල අර්බුදයක් බවට පෙරලිලා ය. මුලින් ඇති වුන ගැටළුව පුද්ගලයින් අතර ය. දැන් එය ජාතීන් අතරට පැතිර ගොසින් ය.

හරියට කළමනාකරණය නොකළොත් එය නුදුරේදී රටම ගිලගනු ඇත්තේ ය.

මෙයට වගකිව යුතු වන්නේ කවුද? ඔබ ඒ ප්‍රශ්නය අසන්නේ කාගෙන් ද යන්න අනුව ඔබට උත්තර ලැබෙනු ඇත්තේ ය.

ඔබ එය බොදුබල සේනාවෙන් අසන්න. ඔවුන් කියනු ඇත්තේ එයට වගකිව යුත්තේ මුස්ලිම් අන්තවාදීන් බව ය. ඔබ ගුටි කෑ මුස්ලිම් ජාතිකයෙකුගෙන් අසන්න. බොහෝවිට ඔහු කියනු ඇත්තේ අලුත්ගම රැස්වීම සංවිධානය කළ බොදුබල සේනාව බව ය.

ඊළගට ඔබ දැන් කළ යුත්තේ කුමක් දැයි අසන්න. ඔබ ඒ ප්‍රශ්නය අසන්නේ කාගෙන් ද යන්න අනුව නැවතත් ඔබට උත්තර ලැබෙනු ඇත්තේ ය.

ඔබ එය බොදුබල සේනාවෙන් අසන්න. ඔවුන් කියනු ඇත්තේ අන්තවාදී මුස්ලිම් මිනිසුන්ට දඩුවම් කළ යුතු බව ය. පොලීසිය එසේ නොකරන නිසා ජනතාවට එසේ කරන්නට සිදු වූ බව ය. ඔබ ගුටි කෑ මුස්ලිම් ජාතිකයෙකුගෙන් අසන්න. බොහෝවිට ඔහු කියනු ඇත්තේ අලුත්ගම රැස්වීම සංවිධානය කිරීමෙන් ටවුමට ගිනි තැබූ බොදුබල සේනාවට දඩුවම් කළ යුතු බව ය. මෙතෙක් ඔවුන්ට නිදහසේ කටයුතු කිරීමට ඉඩ දීම ගැන ඔවුන් ආණ්ඩුවට ද බණිනු ඇත්තේ ය. ආණ්ඩුව කිසිවක් කරන්නේ නැත්නම් ඒ වගකීම ද තමන්ට පවරා ගැනීමට සිදුවනු ඇතැයි ඔවුන් කියන්නට ද පුලුවන. එලිපිට නැතත් තම තමන්ටවත් කියාගන්නට පුලුවන. පුදුමය එසේ නොකියවුනොත් ය.

මේ සිදුවන්නේ බුද්ධිමය සංවාදයක් නම් නොවේ. වැඩිපුර ඇත්තේ පරල වූ හැගීම් ය. එයින් මෙහෙයවෙන සංවාදයක් ය.

බුද්ධියෙන් මැදිහත් වන කෙනෙක් කියන්නේ වෛරයෙන් වෛරය නොසන්සිදෙන බව ය. මෛත්‍රීයෙන් වෛරය ජයගත යුතු බව ය. කැරකෙන චක්‍රය නැවතෙනු ඇත්තේ එවැනි මැදිහත් වීමකිනි.

එහෙත් හැගීම් කතා කරනේනේ වෙනත් භාෂාවකිනි. ඒ භාෂාව අසනු ඇත්තේ ගැහැව්වහම ගහන්නේ නැතිව භාවනා කරන්න ද කියා ය. ඒ අත වනන්නේ කැරකෙන චක්‍රය දිගින් දිගට කරකවන්නට ය.

ගැටුම් කළමනාකරණය කිරීමට හදවතට නොහැක්කේ ඒ නිසා ය. ඒ සඳහා බුද්ධිමය මැදිහත් වීමක් අවශ්‍ය ඒ නිසා ය. හැගීම් වලින් නොඇවිස්සිනු සන්සුන් මනසක් අවශ්‍ය ඒ නිසා ය.

නැතහොත් සිදුවන්නේ විෂම චක්‍රය දිගින් දිගට විනාශය ගෙන දෙමින් කැරකීම ය. එයින් ගැලවීමට එයින් එලියට ආ යුතු ය.

මෛත්‍රීයේ හස්තය දිගු කිරීමට කවුරුන් හෝ මුල් විය යුතු ය. එහි වැඩි වගකීම ඇත්තේ වඩාත් ශක්තිමත්, වඩාත් බලය ඇති, වඩාත් පිරිස ඇති, වඩාත් බුද්ධිය ඇති කණ්ඩායමට ය.

බොහෝ විට වන්නේ දෙගොල්ලන්ම තමන් ප්‍රමාණවත් ලෙස ශක්තිමත් නැතැයි යන සැකයෙන් හා හීනමානයෙන් පෙලීම නිසා ඒ මෛත්‍රීයේ හස්තය දිගු කිරීමට ඉක්මන් නොවීම ය. එවිට සිදුවන්නේ චක්‍රය වඩ වඩා වේගයෙන් කැරකෙන්නට පටන් ගැනීම ය. එය විසල් විනාශයකින් මිසක අවසන් විය නොහැකි ලෙස කැරකෙන්නට පටන් ගැනීම ය.

දැන් මේ සිදුවෙමින් තිබෙන්නේ එය නොවේ ද?

සංඥාවෙන් අදහස් වන්නේ සංඥාවට ප්‍රතිවිරුද්ධය දෙය නම්


ලංකාවේ පාරක ගමන් කරන ඔබට හිටි හැටියේ පාරේ සායම් කර සකස් කර ඇති ඊතලයට විරුද්ධ දිසාවට ගමන් කරන්නට සිදු වුනු වාර බොහෝමයක් ඇති බව මට විශ්වාස ය. නිදහස් චතුරශ්‍රය අවට ඔබ පහුගිය දිනයක වාහනයක් ධාවනය කර ඇත්නම් තවත් ඒ ගැන කියන්නට වුවමනා වන්නේ නැත. මේ සටහන එම පාරේ ගමන් කිරීමෙන් පසු ඇති වූ ආතතිය සමහන් කරනු පිණිස ලීව ද මෙයින් කළමනාකරණයේ වැදගත් පැති කඩක් නිරාකරණය කිරීමට හැකි වීම ගැන සතුටු වෙමි.

කළමනාකරණයේ දී සන්නිවේදනය වැදගත් ස්ථානයක් ගන්නා ක්‍රියාවලියකි. පිරිසක් එක්ව වැඩක් කිරීමේදී ගැටුම් ඇති නොකර ගෙන යම් සම්මුතියකට අනුව වැඩ කිරීමට සන්නිවේදනය මහෝපකාරී වේ.

පාරක ඊතල ගසා ඇත්තේ ඒ දිසාවට ගමන් කරනු පිණිස මග පෙන්වන්නට ය. ඒ ඊතල එසේම තිබියදී ගමනේ දිසාව වෙනස් කළ විට සිදුවන්නේ මනස තුළ ගැටුමක් නිර්මාණය වීම ය. එහි අවසන් ඵලය ඊතලයකට හිමි වටිනාකම අහිමිවීම ය. ඊතලය ගැනත් එයින් ගෙනෙන සන්නිවේදනය ගැනත් විශ්වාසයක් නැති වීම ය.

සංඥාවෙන් අදහස් කරන දෙයට ප්‍රතිවිරුද්ධය දෙය ක්‍රියාත්මක වේ නම් එයින් හෑල්ලුවට ලක්වන්නේ ඒ සංඥාව පමණක් නොවේ. ඒ සංඥා නිකුත් කරන ආයතනයේ මුලු සංඥා පද්ධතියම ය.

ආයතනයක් තුළ වුව ද තත්වය එසේ මය. සන්නිවේදනය බිද වැටුනු ආයතනයක් තුළ ඉතිරි වන දේ අල්ප ය. රටකට පවා ඉන් මිදිය නොහැකි ය.

මිනිසුන් සංඥා පද්ධතිය මගහැර ඊට පිටුපා ගොස් සියල්ල කටින් අසා දැන ගන්නට සිතන්නේ එහෙම වෙලාවට ය. ඒ නිසා පාරේ අප කාටත් දැක ගත හැකිව තිබෙන මේ අර්බුදය අපේ ආයතන වැඩි දියුණු කර ගැනීමට යොදා ගැනීමෙන් අපට යම් ඉගෙනුමක් ගත හැකි ය. එයින් අප තුළ මාර්ග සංඥා පද්ධතිය ඇති කරන ආතතිය තුනී කර ගැනීමට පුලුවන.

මාර්ග සංඥා පද්ධතිය විහිලුවට ලක් කර තිබීම ගැන අදාළ බලධාරීන්ට මැසිවිලි නගනවාට වඩා එයින් ඉගෙන අපටවත් හැදෙන්නට හැකි නම් එය ද යහපත් ය.

හැම කලු වළාවකම රිදී රේඛාවක් ඇතැයි කියන්නේ මේ නිසා විය යුතු ය.