නීතිය සැමට එක ලෙස – හරි ද වැරදි ද?


46122

නීතිය අකුරට ක්‍රියාත්මක කළ යුතු යැයි ද නීතිය සැමට එකසේ ක්‍රියාත්මක කළ යුතු යැයි ද නැගෙන ඉල්ලීමක් තිබේ. ඒ රට තුළත් ආයතන තුළත් අවිචාරවත් ලෙස සිදුවන නොමනා හැසිරීම වැළැක්විය හැකි එක් මගකි. එසේ කරන්නේ නම් අවිචාරය අවසන් කොට චාරයක් රට තුළ ඇති කළ හැකි ය. යම් පිළිවෙලක් ඇති කළ හැකි ය. එවැනි පිළිවෙලක් ඇති තැනක වැඩ කිරීම ජීවත්වීම පහසු ය. ප්‍රිය මනාප ය. ඒ නිසා ම එම ඉල්ලීම යුක්ති යුක්ත ය. සාධාරණ ය.

බැලූ බැල්මට එකඟ වෙනවා හැර ඒ සම්බන්ධයෙන් වාද කිරිමට, ප්‍රශ්න කිරීමට, කිසිවක් නැත. එහෙත් ගැඹුරට බලන විට එය එසේ නොවන බව පෙනී යයි.

තම දරුවන්ගේ බඩ ගිනි නිවීම උදෙසා අඹ ගෙඩි කීපයක් සොරකම් කළ කතක් මෑතක දී උසාවියට ඉදිරිපත් කරනු ලැබීය. අඹ ගෙඩි තුන පොඩි වුව ද සොරකම සොරකම ම ය. එවැනි අවස්ථාවක නීතිය අකුරට ක්‍රියාත්මක කිරිමේ කටයුත්ත සිදු කළ යුතු ද? ඇයට අවවාදයක් කොට නිදහස් කරනවා හැරුණු කොට ඇය කුදලාගෙන උසාවියට ගෙන යෑම යුක්ති යුක්ත ද? අප හිරවන්නේ එතැන දි ය.

සමහරුන් නම් කියන්නෙ කම්බා හොරුන් නිදහස් කරන රටක මෙවැනි සොරකම් ගැන කිසිවක් කිරීම ම ප්‍රශ්න කාරි බව ය. සෙසු අය කියන්නේ පොඩි හොරකමට ඉඩ හැරීම ද හොරකම පොදුවේ ප්‍රවර්ධනය කරන්නක් බැවින් ඇය දඩුවම් විඳිය යුතු බව ය.

දෙපැත්තේ ම අයට කියන්නට කරුණු තිබේ. දැන් අප මේ අතරින් හරි වැරැද්ද තෝරා ගත යුත්තේ කෙසේ ද?

නීති තිබෙන්නේ ක්‍රියාත්මක කිරිමට ය. ක්‍රියාත්මක නොවන විට ඒවා පිහිය වැනි ඇතැම් ආයුධ මෙන් මළ කන්නේ ය. හිර වෙන්නේ ය. ක්‍රියාත්මක කිරීමට වුවමනා වුනු විට පවා ඒවායින් වැඩක් ගත නොහැකි තත්වයට පිරිහෙන්නේ ය. ඒ නිසා නීතිය ක්‍රියාත්මක කළ යුතු ව තිබේ.

එසේ වුව ද යම් ක්‍රියාවක් අප විමසිය යුත්තේ එම ක්‍රියාව සිදු කළ සන්දර්භයේ පිහිටා ය. හොරකම සිදු කළ සන්දර්භය කුමක් ද? ඒ සඳහා දරුවන් බඩ ගින්නේ අඩන ඒ සම්බන්ධයෙන් තමන්ට කිසිවක් කළ නොහැකිව ලතවෙන අම්මා කෙනෙකුගේ හිත කියවිමට අපට පුළුවන් විය යුතු ය. සන්දර්භයට පිවිසිය හැක්කේ ඒ හරහා ය. ඇතැම් විට එවැනි විමසමක දී උසාවිය හමුවට ගෙනා යුතු ව තිබුනේ ඒ අම්මා තනිව නොවන බවත් ඒ මව එතැනට තල්ලු කළ සමාජය ද සමගින් බවත් අපට තේරුම් යනු ඇත. එහෙත් ප්‍රශ්නය සමස්ථ සමාජයක් උසාවියට ගෙන ආ නොහැකි වීම ය. එවිට අපට සිදුවන්නේ සමාජය නියෝජනය කරමින් එතැනට ගෙනා යුතු නිශ්චිත වග උත්තරකරුවන් සෙවිමට ය. එය ද පහසු කටයුත්තක් නොවේ. අපගේ කතාවේ මව ඒ තත්වයට ගෙන ඒමට ඇගේ දෙමාපියන් ද නැන්දම්මලා ද මාමණ්ඩිලා ද ඇතුළු නෑදෑ පරපුර ඇතැම් විට වග කිව යුතු වන්නට පුළුවන. ඇය ව දමා ගිය සැමියා වග උත්තර කරුවෙකු වන්නට පුළුවන. ඇයගේ රැකියාව අහිමි කළ ස්වාමියා වැරදි කරුවෙකු වන්නට පුළුවන. අප ඒ කිසිවක් ගැන දන්නේ නැත. හොයා ගෙන, හොයා ගෙන, යන විට එය කා ළඟින් කෙළවර වේ දැයි කියන්නට ද බැරි ය.

ඇතැමෙකුට අනුව ඒ කවුරුන් මොනවා කළ ද ඇයට හොරකම් කිරීමට අයිතියක් නැත. එය වැරදි වැඩකි. ඒ සම්බන්ධයෙන් සමාව දීම සෙසු මිනිසුන්ට ගෙනෙන්නේ නරක ආදර්ශයකි. ඇයට ද ඒ නිසා තව දුරටත් හොරකම් කරන්නට අනුබලයක් නොසැපයෙන්නේ යැයි කියන්නට බැරි ය. ඒ නිසා ඇය දඩුවම් විඳිය යුතු ය.

බැලුවහම ඒ කතාවල ද ඇත්තක් තිබේ. ගෙදර ගියොත් අඹු නසින්නේ ය මග හිටියොත් තෝ නසින්නේ ය කියන්නේ මෙවැනි අලකලංචි වලට ය.

මට හිතන හැටියට මුලින්ම කළ යුතු ව තිබුනේ ඇයට ආදායම් මාර්ගයක් හොයා දීම ය. ඉන්පසු එයින් ලැබෙන මුල් වැටුපෙන් අඹ සඳහා මුදල් දඩ මුදලක් ද සමගින් අය කර ගැනීම ය. මායියාත් බේරාගෙන තමනුත් බේරෙන්නට හැකි වන්නේ නැතිනම් රැවුලත් බේරාගෙන කැඳත් බොන්නට හැකි වන්නේ එහෙම කළොත් ය. එහෙත් මේ ක්‍රමය තුළ පළමුවැන්නට ඉඩක් නැත. ඉඩ සියල්ල සාදා තිබෙන්නේ දෙවැන්න සඳහා ය.

ඒ නිසා අකුරට නීතිය ක්‍රියාත්මක කරන්නට ඉල්ලා සිටින්නට පෙර එවැනි අවකාශයක් තනන්නට සමාජයට බල කර සිටීමට අප කටයුතු කළ යුතු ය. එසේ නොකරන අපට සන්දර්භය පැත්තකින් තබා අකුරට නීතිය ක්‍රියාත්මක කරන්නට යැයි බල කරන්නට බැරි ය.

නීතිය සැමට එක ලෙස ක්‍රියාත්මක කරන්නැයි කීමේ ද ඇත්තේ සමාන ප්‍රශ්නයකි. එය හාල්මැස්සන්ටත් තෝරු මෝරුන්ටත් එක ලෙස කළ යුතු යැයි කියන අය ද සන්දර්භය අමතක කරති.

පොඩි එකෙකු වැරදි කරන අභිලාෂය ලොකු එකෙකුගේ අභිලාෂයට හාත් පසින් වෙනස් ය. අභිලාෂය ගැන වගේ වගක් නැතිව වැරදි කරුවන්ට අච්චු කළ යුතු ද?

පිදුරංගල දී සිය පස්ස පෙන්නූ කොල්ලන්ගේ අභිලාෂය කුමක් වී ද? මට දැනෙන හැටියට උන් කළේ පස්ස පෙන්නීමට ඇති ලජ්ජාව ඉවත් කර ගැනීමෙන් ලැබෙන උජාරුව විඳ ගැනීම ය. උන් ඉන්නා ඉරියවු හොඳින් පරීක්ෂා කරන්නෙකුට ඒ අභිලාෂය තේරුම් ගැනීම අමාරු විය නොහැකි ය. අපහාසයට පස්ස පෙන්නන විට කරන්නේ එයට පිටුපසට දික් කර පෙන්නීම ය. එවැන්නක් ඒ ඉරියවුවෙන් පෙනුනේ නැත.

ඇඳුම් ඉවත් කර නොපෙන්නුව ද ජනතාවට පස්ස පෙන්නන බලපුළුවන්කාරයින්ගේ ගණනක් මිම්මක් අපේ රටේ  නැත. උන් ගැන වගේ වගක් නැති මිනිසුන් මේ කොලුගැටව් ටිකක් අල්ලා ගෙන කරන විගඩම ඒ අය විසින් සාධාරණය කරන්නේ කවුරු කරත් වැරැද්ද වැරැද්ද යන ප්‍රකාශනයට මුවා වී ගෙන ය. නීතිය සැමට එකසේ ක්‍රියාත්මක විය යුතු ය යන බරසාර ප්‍රකාශයට මුවා වී ගෙන ය.

වරද පිලිගෙන සමාව ගත් නිසා එම නඩු නිමිත්ත ඉදිරියට ගියේ නැත. රුපියල් එක්දහස් පන්සියයක දඩයක් පමණක් නියම කරමින් උසාවිය කළේ ද නාමික දඩුවමක් දී ම ය. සන්දර්භය විමසා තීන්දුවක් ගැනීම ය. එයින් අපට මේ දරුවන් උසාවියට දක්කාගෙන ගිය අයගේ හරි පින්තූරය දැන ගැනීමට තිබුණු අවස්ථාව මග හැරුණේ ය.

නීතිය අකුරෙන් අකුර කියවා ඒ අනුව සැමට සමානව නීතිය පසිඳලන ලෙස කරන මේ උද්ඝෝෂනය පිටුපස තියෙන්නේ යම් ක්‍රියාවක සන්දර්භය පමණක් නොව එහි අභිලාෂය ද අමතක කොට යාන්ත්‍රිකව කටයුතු කළ යුතු යැයි යන මතය ය. ඒ තමන්ට එරෙහිව නීතිය ක්‍රියාත්මක නොවෙන තෙක් ය.

කළමනාකරුවන් ලෙස අප මේ ගැන සැළකිලිමත් විය යුත්තේ අප ද නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරිමට බැඳී සිටින නිසා ය. එහි දී සෙසු මිනිසුන් තරමට ම අප ද සැළකිල්ලෙන් ඒ කටයුත්තේ නියැලිය යුතු ව තිබෙන නිසා ය.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s