පළමුවෙනියා සහ අන්තිමයා


39192

අප අසා ඇති ජනප්‍රිය කතාවක් තිබේ. ඒ පන්තියේ පළමුවැනියා රැකියාවක් කර එදා වේල සරි කර ගනිද්දී අන්තිමයා දේශපාලකයෙකු වී යෙහෙන් වැජඹෙන බව ය. ඊට අමතරව අන්තිමයා පළමුවැන්නාව -රැකියාව කරන තැනැත්තාව- පාලනය කරන බව ය. ඔහුට නියෝග දෙන බව ය. කළ යුතු නො කළ යුතු දේ ගැන උපදෙස් දෙන බව ය.

කතාව ඇත්ත ය. වැරැද්දක් ඇත්නම් ඒ කාගේදැයි කවුරුවත් කියන්නේ නැත. කියන්නට දන්නා කෙනෙක් ද නැත.

දේශපාලනඥයා වෙනුවට ව්‍යාපාරිකයෙකු ආදේශ කොට මේ කතාව නැවත ලිවිය හැකි ය. ඒ කතාවේ පන්තියේ අන්තිමයා ව්‍යාපාරිකයෙකු වී පන්තියේ පළමුවැනියාව කුලියට වැඩට ගන්නේ ය. එය ද ඇත්ත ය. දේශපාලනය ද ව්‍යාපාරයකි. අවදානම් ගත යුතු ව්‍යාපාරයකි. ඒ නිසාම මේ දෙකම එක ගොඩට දමා ඔවුන් ව්‍යාපාරිකයන් ලෙස පොදුවේ හඳුන්වා මේ කතිකාව කර ගෙන යමු.

අප සඳහන් කළ කතාවේ දැක්වූ පරිදි ම ව්‍යාපාරිකයෙක් වීමත් විධිමත් අධ්‍යාපනයත් අතර සම්බන්ධයක් නැත. තිබේ නම් එය ඍණාත්මක සම්බන්ධයකි. අප එසේ කියන්නේ, කතාව පැත්තකින් තබා සංඛ්‍යාලේඛන පිරික්සුව ද, දක්ෂ ව්‍යාපාරිකයන් බොහෝ දෙනෙකු ඉහළට විධිමත් අධ්‍යාපනයක් ලැබූ අය නොවෙන බවත් එසේ අධ්‍යාපනය ලැබූවන් අතර ව්‍යාපාරිකයන් අවම බවත් පෙනී යන නිසා ය.

ඉහත කී තත්වයට හේතු විමසිය යුතු ය.

ව්‍යාපාරිකයෙකු වීමට අවදානම් ගත යුතු ය. ඒ කියන්නේ ඔහු අසාර්ථක වීමට ඉඩ ඇති දේට ද අත ගැසිය යුතු බව ය. අවදානම වැඩි වන තරමට ප්‍රතිලාභය ද වැඩි වන බව ව්‍යාපාර ලෝකය ගැන දන්නා බොහෝ අය දනිති. එයින් කියවෙන්නේ වැඩි ලාභයක් ගත හැක්කේ අසාර්ථක වීමට වඩාත් ඉඩ ඇති ආයෝජන වලින් බව ය.

එ් කියන්නේ අසාර්ථක වීමට බිය කෙනෙකුට හෝ අකමැති කෙනෙකුට හොඳ ලාභ ලබන ව්‍යාපාරිකයෙකු වීමට බැරි බව ය (එහෙම කෙනෙකුට දේශපාලනඥයෙකු හෝ රටක නායකයෙකු වීමට ද නොහැකි ය).

විධිමත් අධ්‍යාපනය තුළ අසාර්ථක වීමකට ඉඩක් නැත. අවුල ඇත්තේ එතැන ය. ඒ තුළ ඉහළට යන්නේ ෆේල් නොවන අය ය. අසාර්ථක නොවන අය ය. මේ තුළ ගොඩ නැගෙන්නේ ම අත් හැරීමට අමාරු අභිමානයකි. අසාර්ථක වීමට අකමැති අභිමානය කි. මේ අභිමානය පැත්තකින් තබන්නේ නැතිව ව්‍යාපාරයක් ආරම්භ කළ නොහැකි ය. පවත්වා ගෙන යා නොහැකි ය.

විධිමත් අධ්‍යාපනය තුළ සිසුන් යොමු කරන්නේ වැරදි නොකර කිරීමට ය. ව්‍යාපාරයක් එසේ දියත් කළ නොහැකි ය. ඒ තුළ ඉගෙන ගන්නේ වැරදි කරමින් ය. ඒ වැරදි ඉක්මණින් හදා ගනිමින් ය. එම දැනුම ලබා ගත යුත්තේ කලාවක් ප්‍රගුණ කරන ආකාරයෙන් එහි නිරත වීමෙනි. විද්‍යාවක් ලෙස හැදෑරීමෙන් නොවේ.

විධිමත් අධ්‍යාපනය තුළ න්‍යායික දැනුමට තැනක් ලැබෙන අතර ව්‍යාපාරික ලෝකයේ වඩාත් අවශ්‍ය ප්‍රායෝගික දැනුම ය.

විධිමත් අධ්‍යාපනයේ දී මෙන් ම ව්‍යාපාරික ලෝකයේ දී ද ජය ගැනීමට නම් බුද්ධිය අවශ්‍ය ය. මෝඩයෙකුට ඒ ක්ෂේත්‍ර දෙක තුළම ඉඩක් නැත. එහෙත් ඒ ක්ෂේත්‍ර දෙක සඳහා අවශ්‍ය වන්නේ දෙආකාරයක බුද්ධියකි. විධිමත් අධ්‍යාපනයකට අවශ්‍ය විශ්ලේෂණාත්මක බුද්ධිය යි. කුඩා කැබලි වලට කඩා ඒ එක් එක් කෑල්ල වෙන වෙනම ගෙන ගැඹුරින් විමසා බැලීමේ බුද්ධියයි. ව්‍යාපාරික ලෝකයට අවශ්‍ය සංශ්ලේෂණාත්මක බුද්ධියයි. නොගැලපෙන දේ පවා එකතු කර නව දෙයක් නිර්මාණය කිරීමේ බුද්ධිය යි.

විශ්ලේෂණාත්මක බුද්ධිය ගනුදෙනු කරන්නේ කරුණු සංඛ්‍යාලේඛන සමග ය. තර්ක විතර්ක සමග ය. එය වෙහෙසෙන්නේ ඉහත කි කරුණු සංඛ්‍යාලේඛන හා තර්ක විතර්ක යන දෙක නිසි පිළිවෙලකට ගොනු කොට ගොඩ  නගන නිශ්චිත නිගමන සෙවිමේ ය.

සංශ්ලේෂණාත්මක බුද්ධිය ගනුදෙනු කරන්නේ යථා ලෝකයේ තිබෙන දේ සමග ය. ඒවා විවිධ ආකාරයන්ගෙන් සංකලණය කිරීමෙන් ලැබෙන ප්‍රතිඵල සෙවීමට එය වෙහෙසෙන්නේ ය. තර්ක විතර්ක හරහා නිශ්චිත එක් නිගමනයකට පැමිණෙනවා වෙනුවට හැකි තාක් විකල්ප නිර්මාණය කිරීමට එය කටයුතු කරන්නේ ය. විකල්ප අතරින් වඩාත් සුදුසු විකල්පය තෝරා ගැනීමේ දී වැඩි බරක් යොදන්නේ උප විඥානයට ය. ඒ කියන්නේ කිරා බැලීමෙන් පසු වඩා සුදුසු දෙය තෝරා ගැනීමට වඩා හැඟෙන දැනෙන දේ අනුව තෝරා ගත යුතු විකල්පය ගැන තීන්දු ගන්නා බව ය.

මෙයින් කියන්නට හදන්නේ අධ්‍යාපන නොලද දේශපාලකයන් හෝ ව්‍යාපාරිකයන්ගෙන් රටට වැඩි සේවයක්  වන බව නම් නොවේ. ඔවුන්ට ප්‍රමාණවත් බුද්ධියක් ඇති බව වත් නොවේ. ඇත්තටම වඩා තිරසාර දේශපාලනඥයින් හා ව්‍යාපාරිකයන් විය හැක්කේ සංශ්ලේෂණාත්මක බුද්ධිය තරමට ම විශ්ලේෂණාත්මක බුද්ධිය ද ඇත්නම් ය. එවිට සංශ්ලේෂණාත්මක බුද්ධිය භාවිතා කොට නිර්මාණය කරන විකල්ප අතුරින් වඩාත් හොඳ විකල්පය තර්කය ද විශ්ලේෂණාත්මක බුද්ධිය ද යොදා ගෙන තෝරා ගත හැකි ය. රටක් ඉදිරියට යා හැක්කේ එවැනි දෙඅංශයේ ම පිරිපුන් මිනිසුන්ගේ ක්‍රියාකාරිත්වයෙනි.

අපේ අවාසනාවට මේ දෙපිරිස දෙඅංශයකට බෙදී ඇත.

අප කලින් ද කි පරිදි අසාර්ථක නොවීමේ අභිමානය හා එම අභිමානය දිගින් දිගට පවත්වා ගෙන යෑමේ වුවමනාව නිසා ම අවදානම් ගැනීමට අකමැති හා බිය නිසා විශ්ලේෂණාත්මක බුද්ධිය ඇති ඉගෙනීම දක්ෂ අය මේ ක්ෂේත්‍රයන් මග හරිති.

ඊට අමතරව ඔවුන් සම්බන්ධයෙන් තවත් ගැටළු කීපයක් තිබේ. ඔවුන්ගේ දැනුම බොහෝ විට එක පටු ක්ෂේත්‍රයකට සීමා වී තිබීම දෙවැනි ගැටළුව ය. ඒ නිසා ඔවුන් ඒ ක්ෂේත්‍රයේ නිවැරදි තීරණ ගැනීමට ඉඩ තිබුන ද (ඉඩ තිබුණු පමණින් ද එසේ විම අනිවාර්යය නොවන බව එයින් ගම්‍ය වේ) සෙසු ක්ෂේත්‍රයක ද එසේ කරාවි යැයි සහතිකයක් නැත. ඇතැම් විට ඔවුන් වෙනත් ක්ෂේත්‍රයක ගැටළු දෙස බලන්නේ තමන්ගේ ක්ෂේත්‍රයේ කෝණයෙන් වීමේ ඉඩ වැඩි ය. තෙවැනි ගැටළුව, ඔවුන් අන් අයට සවන් දීමට තරම් නිහතමානී නොවීම ය. සිව්වෙනි ගැටළුව, ඔවුන් ඉක්මණින් ගැඹුරට පැනීමට, විශ්ලේෂණයට, යොමු වීම ය. ප්‍රශ්නයක පළල හඳුනා ගන්නට පළමුව එහි එක පැති කඩක් දැක එහි ගැඹුරට කිමිදීමට කටයුතු කිරීම ය. ඒ හේතුවෙන් ඔවුන්ට පළල මග හැරීම ය. පස්වෙනි ගැටළුව නම් ඔවුන්ට, මේ ක්ෂේත්‍රයන් දෙක තුළ කළ යුතුව තිබෙන සිල්ලර කටයුතු කිරිමේ, උනන්දුව හින විම ය. මේ හේතු කීපය නිසා අහම්බෙන් ව්‍යාපාරිකයෙකු හෝ දේශපාලනඥයෙකු වන කෙනෙකු පවා සාර්ථක නොවීමට ඉඩ තිබීම ය.

රට මේ තත්වයෙන් ගොඩ ගැනීමට නම් ව්‍යාපාරික ලෝකයට පියවර තැබීමට අධ්‍යාපනය ලැබූ අය කටයුතු කළ යුතු ය. ඒ එම ක්ෂේත්‍රයට පිවිසීමට පෙර අප මෙහි සඳහන් කළ තමන්ගේ සීමාවන් ගැන දැනුවත් ව ය. පිවිසිමට පෙර ඒ යදම් ගලවා ඉවත් කිරීමට වග බලා ගෙන ය. ඉගෙන ගත් කෙනෙකුට ව්‍යාපාරික හෝ දේශපාලන ලෝකය ජය ගත හැක්කේ එහෙම කළොත් පමණ ය.

Advertisements

One thought on “පළමුවෙනියා සහ අන්තිමයා

  1. අධ්‍යාපන පතිපත්ති සම්පාදකයන් හා සැලසුම් කරුවන්ටද ද නැවත නැවත සිතාබලන්නට වැදගත් මූලික කාරණා සමූහයක්ම ද මෙයින් අවධාරණය වෙයි.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s