තෙවැනි විසඳුම


12213පැත්තක් නොගෙන සිටීමේ ආදීනව ගැන අපි පසුගිය සතියක කතා කළෙමු. ඒ “නෑ බෑ නොකියා“ යන සටහන හරහා ය. විශේෂයෙන් හැම දෙනාගේම හොඳ හිත දිනාගැනීමේ අභිලාෂයෙන් එසේ කළ ද එයින් අවසන සිදු වන්නේ කිසිවෙකුත් නැති වී අවසානයේ තමන්ට තමන්ව ද නැතිවීම බව ද අපි කීවෙමු. ප්‍රතිපත්ති මත පදනම් වූ අස්ථානයක් අප ගත යුතු බව ද අපි උත්තර හැටියට කීවෙමු.

මේ සියල්ල අදාළ වන්නේ එකිනෙකට ප්‍රතිපක්ෂ (mutually exclusively) අස්ථානයන් සම්බන්ධයෙනි. උදාහරණයක් ලෙස ගත හොත් එල්ලුම් ගස අවශ්‍ය ද නැද්ද යන කාරණය එවැන්නකි. ඒ අවශ්‍යය යන අස්ථානය අවශ්‍ය නැත යන අස්ථානය සමග එකට පැවතිය නොහැකි නිසා ය.

එවැනි කාරණයක් සම්බන්ධයෙන් මට අස්ථානයක් නැතැයි පැවසිය හැක්කේ අවස්ථාවාදියෙකුට පමණකි. ඒ ගැන තවමත් සිතා නැති නම් තවම නිවැරදි අස්ථානය කවරේ දැයි දැඩි ලෙස කල්පනා කර නැතැයි කිව හැකි බව සැබෑ ය. එය ගැලවී යා හැකි සාධාරණ උත්තරයක් බව ද සැබෑ ය. එහෙත් ඒ කෙටි කාලයකට පමණකි. දිගින් දිගට එවැනි උත්තරයක් දිමට ඔබට බැරි ය.

අම්ම ද නැතිනම් ඔබගේ බිරිඳ ද යන ප්‍රශ්නය කෙනෙක් මතු කළ විට එය එවැනි එකිනෙකට ප්‍රතිපක්ෂ අස්ථානයන් දෙකක් නොවන බව අපි දනිමු. ඒ දෙදෙනාම අප අගය කරන බැවිනි.

ප්‍රශ්නය වන්නේ ඔවුන් එකිනෙකට පරස්පර අස්ථානයන් දෙකක් ගෙන එකිනෙකාට අවි අමෝරා ගෙන සිටින විට ය. අම්මා හා බිරිඳ අප සම්බන්ධයෙන් එකක් තෝරා ගෙන අනික ඉවත් කළ හැකි දෙදෙනෙකු නොවන බැවින් අප ප්‍රවේසම් විය යුතු බව හැබෑ ය. එසේ වුව ද මෙවැනි අස්ථානයන් දෙකක් දරද්දී අපට පැත්තක් නොගෙන සිටීමට නොහැකි වෙයි.

අප ගිය සතියේ කතා කළේ එවන් විටක අප ගත යුත්තේ නිවැරදි පැත්ත බව ය. වඩා සාධාරණ පැත්ත බව ය.

අපට තව විකල්පයක් තිබේ. අද අප කතා කරන්නට උත්සහ කරන්නේ ඒ ගැන ය. මේ අස්ථානයන් ගැනීමට ඔවුන්ට හේතු වී ඇති සළකා බලා දෙපාර්ශයේම අපෙක්ෂා ඉටු වන පරිද්දෙන් ද ඔවුන්ට සිදු විය හැකි අලාභයන් අවම වන පරිද්දෙන් ද ගත හැකි තෙවැනි විසඳුමක් නිර්මාණය කර ගැනීමට ඔවුන්ට උදව් දීම ය.

නායකයෙකුට බොහෝ විට මෙවැනි තෙවැනි විසඳුම් නිර්මාණය කර ගැනීමට, සියලු පාර්ශවකරුවන්ට ජය ගෙනෙන විකල්ප විසඳුම් නිර්මාණය කර ගැනීමට, සිදු වේ. කිසිවෙකුගේ පැත්තක් ගැනීම වෙනුවට හැමට ම ගත හැකි නව පැත්තක් නිර්මාණය කර ගැනීම එහි දී අපේක්ෂිත ය. එය සියලු දෙනාගේ හොඳ හිත දිනා ගැනීමේ සාර්ථක ක්‍රමයකි.

එහෙත් එය අපහසු ය. මිනිසුන් තමන් ගත් අස්ථානයන් තුළ දැඩි ව සිට ගන්නා අතර ඉන් අඟලක් හෝ ඉවත් වීම බොහෝ විට ප්‍රතික්ෂේප කරන බැවිනි. විකල්පයක් වෙනුවෙන් නොව තමන් ගත් අස්ථානය ම වෙනුවෙන් පෙනී සිටීමට නායකයාට බලපෑම් කරන බැවිනි.

එවැනි අවස්ථාවල එක් පාර්ශවයක ජය වෙනුවෙන් පෙනී සිටීම ප්‍රතික්ෂේප කිරීමට, එය කිසි දා සිදු නොවන බව දැඩි ව කියා සිටීමට, නායකයාට සිදු වේ. අවශ්‍ය සියල්ලන් ජය ගැනීම ය. එක් පාර්ශවකරුවෙකු හෝ පරාජය වන්නේ නම් සෙසු අයගේ ජය දිගුකාලීනව අර්ථ විරහිත වේ. පරාජය ලැබූ තැනැත්තා සිය බලමුළු රැස්කර කිසියම් විටක තමන්ට නැවත පහර දෙනු ඇතැයි යන සැකය ජය ගත් තැනැත්තා වෙත ඉතිරි වීම එයට හේතු ය. ඒ හේතුව නිසා තමන් ජය ගත්ත ද ඒ ජය නිදහසේ භුක්ති විඳීමට ඔහු අපොහොසත් වෙයි. අනිත් අතට පරාජය ලැබූ තැනැත්තාට ද පරාජය බාර ගත්ත ද නිවනක් නොලැබේ. ඔහුගේ හැම පියවරක් ම ජයග්‍රහකයාගේ සැකයට හේතු වන නිසා ය. ඒ පියවර නැවත පහර දීමට කටයුතු සූදානම් කිරීමක් ලෙස ජයග්‍රාහකයා දැකිය හැකි නිසා ය.

ඒ නිසා ම හැම පාර්ශවයකට ම ජය අත්වන තත්වයක් නිර්මාණය කිරීමට නායකයා ද කණ්ඩායම ද වගබලා ගත යුතු ය. ඒ කණ්ඩායම් සතු විය යුතු අත් හැරිය නොහැකි මූලධර්මය වෙනුවෙන් නායකයා විශේෂයෙන් දැඩි ලෙස පෙනී සිටිය යුතු ය.

කණ්ඩායමක ක්‍රියාකාරිත්වය තුළ ම කැප වීම වැදගත් සාධකයක් ලෙස ක්‍රියාත්මක වේ. කැප කරන්නේ කණ්ඩායම් හැගීම පවත්වා ගෙන යෑම උදෙසා ය. ඒ තුළ වඩා වැඩි යමක් නිපදවීමේ හැකියාව කණ්ඩායමට ලැබේ. අප තනියෙන් නිපදනවාට වඩා වැඩි යමක් නිපදවීම තුළ ම බෙදා ගැනීමට ඇති කේක් ගෙඩියේ ප්‍රමාණය වැඩි වේ. ඒ නිසා පුංචි කේක් ගෙඩියක් වෙනුවට අපට දැන් ලොකු එකක් ලැබී තිබේ. එයින් අප වෙත ලැබෙන සාධාරණ පංගුව අප තනිවම හදා ගන්නා කේක් ගෙඩියට වඩා වැඩි විය යුතු ය. කණ්ඩායමක රැඳී සිටීම ප්‍රයෝජනවත් යැයි සළකනු ලබන්නේ එසේ වූ විට ය. එයින් කියන්නේ කණ්ඩායමට කරන කැප වීම අපතේ නොයා යුතු බව ය. කවරෙකුට හෝ ලැබෙන පංගුව ඒ පාර්ශවයට තනිවම වැඩ කර ලබා ගත හැකි පංගුවට වඩා අඩුවන්නේ නම් ඔවුන්ට  කණ්ඩායම තුළ රැඳී සිටීමට හේතුවක් නැත.

එයින් අදහස් කරන්නේ සාධාරණ පංගුව සමාන පංගුවක් වීම අවශ්‍ය නොවන බව ය. එය යම් පාර්ශවයක් දරණ දායකත්වයට සමානුපාතික විය යුතු බව ය. ඇත්තටම සමානව බෙදීම තුළ අසාධාරණය සිදු වන බව ය.

කෙනෙකු අඩුවෙන් දායක වී වැඩි පංගුවක් ඉල්ලන්නේ නම් එය සාධාරණ වන්නේ නැත.

සාධාරණත්වය ප්‍රතිපත්තියක් ලෙස සළකන නායකයෙකු එවැනි ඉල්ලීමකට ඉඩ දෙන්නේ නැත. සාධාරණත්වය ඇතුළු තමන් සහ පාර්ශවකරුවන් පෙනී සිටින ප්‍රතිපත්ති කවරේදැයි නැවත නැවතත් ඔහු / ඇය විසින් අවධාරණය කළ යුතු ව තිබෙන්නේ ඒ නිසා ය.

ප්‍රශ්නය ඇත්තේ සාධාරණ පංගුව කුමක් ද යන්න පිළිබඳව කතිකාවේ ය. එය බොහෝ විට සාකච්ඡා මාර්ගයෙන් පමණක් තීරණය කළ හැක්කක් නොවේ. ඒ සඳහා සැකසිය හැකි එක් විදි ක්‍රමයක් නම් පංගුව පිළිබඳ එකග විය නොහැකි අයට කණ්ඩායමෙන් වෙන් වීමට ඉඩ හසර ඇති වටපිටාවක් තැනීම ය. යමෙකුගේ දායකත්වයට සාධාරණ වූ පංගුවක් ඒ තැනැත්තාට නොලැබේ නම් ඉන් ඉවත් ව යෑමට ඔහුට /ඇයට ඉඩ කඩ ලැබෙන වටපිටාවක් තිබීම ය.

එසේ ඉවත්ව යන විට ඒ මත පදනම් ව පංගුව නැවත සකස් විය යුතු බවට ඉගියක් ඉන් ලැබෙන නිසා ය. සැවොම ඒ ඉවත්ව යන පාර්ශවය නිසා පාඩු ලබන හෙයින් දැන් ඒ පංගුව පිළිබඳ විමසීමකට කැමති විය හැකි නිසා ය.

එසේ වන්නේ තමා දිනා අනෙකාත් දිනවන්නට වුවමනා වට පිටාවක ය. අනෙකාට පොල්ලක් දමා වැට්ටවිය හැකි නම් මට ද වැටුනාට කමක් නැතැයි හිතෙන පාර්ශවකරුවන් ඉන්නා කණ්ඩායමක් තුළ එවැනි ඉවත්වීම් වලට ප්‍රතිචාරය අසංවේදීව සිටීම ය. කෙටි කාලීනව පැවතුනාට දිගු කාලීනව පරදින්නේ එසේ කරන කණ්ඩායම් ය. එසේ කරන ආයතන ය. එසේ කරන රටවල් ය.

නායකයන් අවශ්‍ය ඒ දැක්ම මිනිසුන්ට ලබා දීමට ය.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s