මැකෝ නොදන්න කළමනාකරණය


මැතිවරණ කොමසාරිස් මහින්ද දේශප්‍රිය මහතා නාම යෝජනා බාර ගන්නා දින ජනතාවට අවවාදාත්මක කතාවක් කළේ ය. එහි සාරය වූයේ නායකයින් දෙපළ මෙන් බිම්මට්ටමේ සමාජිකයන් ද එකිනෙකාට ගෞරව දක්වමින් හැසිරිය යුතු බව ය. නායකයින් දෙපළ ආදර්ශයට ගෙන ජනතාව ද ඔවුන් මෙන් හැසිරිය යුතු බව ය.

බැලු බැල්මට එය අගනා කතාවකි. විමසුම් සහගතව බැලුවොත් එය කොළේ වහලා ගැහීමකි.

නායකයන්ට යන්නට ඉඩ හැර අනුගාමිකයින්ට තැලීමකි. නායකයන් වගකීමෙන් නිදහස් කරවීමකි.

මා උගත් කළමනාකරණයට අනුව අනුගාමිකයන්ගේ වැරදිවලට වගකිව යුත්තේ නායකයා ය. අනුගාමිකයන් නිසි මගට ගැනීමේ වගකීම ඇති නායකයින් සුදු කර අනුගාමිකයින් පමණක් කළු කිරීම මැතිවරණ කොමසාරිස් පදවිය හොබවන ශ්‍රී ලංකා පරිපාලන සේවයේ ඉහළ නිලධාරියෙකුට තරම් නොවේ.

එසේ වුව ද එය සිදු වෙයි. එයට හේතුව කුමක් විය හැකි ද? මැතිවරණ කොමසාරිස් කළමනාකරණය ගැන නොදන්නවා විය නොහැකි ය. ශ්‍රී ලංකා පරිපාලන සේවයේ නිලධාරීන් විවිධ මට්ටමේ දී කළමනාකරණය විෂයයට නිරාවරණය වෙයි.  ඔවුන් ඒ සඳහා පුහුණු කිරීමට විශේෂ ආයතනයක් ද තිබේ. ඒ සියල්ල තිබියදී මෙසේ වීම කෙසේ තේරුම් ගන්න ද?

නස්රුදින් නැතිවූ යතුර සෙවුවේ යතුර වැටුන තැන නොවේ. එලිය තිබුන තැන ය. හේතුව වැටුනු තැන අඳුරු වීම ය. අඳුරු තැනක යතුරක් සෙවිය හැකි ද? ඒ තර්කයට අනුව ඔහු කළ දේත් හරි ය.

නායකයන්ට කියා වැඩක් නැත. බය නැතිව යමක් කියන්නට හැක්කේ ජනතාවට ය. ඒ නිසා ජනතාවට බණ කිම තෝරාගැනීම ගැන මැතිවරණ කොමසාරිස්ට දොස් කිව හැකි ද? නස්රුදින්ට දොස් නොනගන්නේ නම් මැකෝට දොස් නගන්නට අපට බැරි ය.

මැතිවරණ කොමසාරිස්ලා නස්රුදින්ලා වී ඇති රටක කළමනාකරණයට අත් වනු ඇත්තේ කවර ඉරණමක් ද? මේ ප්‍රශ්නය මා නගන්නේ කළමනාකරණය ගැන ඉගැනීමට උනන්දුවෙන් මේ බ්ලොග් අඩවියට ගොඩ වෙන ඔබගෙන් ය.

Advertisements